| (25143) Itokawa |
| Odkrywca |
Lincoln Near-Earth Asteroid Research |
| Data odkrycia |
26 września 1998 |
| Nr kolejny |
25143 |
| Charakterystyka orbity (J2000) |
| Lokalizacja |
Grupa Apolla
NEO, PHA |
| Półoś wielka |
1,3241 j.a. |
| Mimośród |
0,2801 |
| Peryhelium |
0,9533 j.a. |
| Aphelium |
1,6950 j.a. |
Okres obiegu
wokół Słońca |
1 rok 191 dni 7 godzin |
| Śr. prędkość |
25,37 km/s |
| Inklinacja |
1,62° |
| Charakterystyka fizyczna |
| Średnica |
0,535×0,294×0,209 km |
| Masa |
3,51±0,7 ×1010 kg |
| Średnia gęstość |
1,9±0,5 g/cm3 |
| Okres obrotu |
(12 h 7 min 55 sek) h |
| Albedo |
0,53 |
| Jasność absolutna |
19,2m |
| Typ spektralny |
Typ S |
| Średnia temperatura powierzchni |
~206 K |
| Satelity naturalne |
brak |
25143 Itokawa – planetoida z grupy Apolla należąca do obiektów NEO oraz zaliczana do PHA[1].
Odkrycie
Planetoida była odkryta 26 września 1998 w programie LINEAR.
Obiekt ten nazwano na cześć Hideo Itokawy, japońskiego specjalisty od techniki rakietowej. Przed nadaniem nazwy planetoida nosiła oznaczenie tymczasowe (25143) 1998 SF36.
Orbita
Orbita 25143 Itokawa jest nachylona do płaszczyzny ekliptyki pod kątem 1,62°. Na jeden obieg wokół Słońca ciało to potrzebuje 1 rok oraz 191 dni, krążąc w średniej odległości 1,32 j.a. od naszej Dziennej Gwiazdy. Średnia prędkość orbitalna tej planetoidy to 25,37 km/s.
Właściwości fizyczne
Obraz radarowy planetoidy Itokawa
Itokawa ma nieregularny, owalny kształt, jego rozmiary to 535 × 294 × 209 m. Planetoida ta ma albedo 0,53, jej jasność absolutna wynosi 19,2m. Obraca się ona raz na 12 godzin oraz 8 minut wokół własnej osi.
Powierzchnia 25143 Itokawy zawiera przede wszystkim krzemiany; planetoida ta zalicza się do typu S. Na tym małym obiekcie możemy dostrzec wiele większych albo mniejszych kamieni oraz głazów, miejsc równinnych – podobnych do mórz księżycowych – oraz obszarów wyżynnych, na których dominują kilkunastometrowe wzniesienia. Widoczne są także rozliczne małe kratery.
Eksploracja
W sierpniu 2005 roku japońska sonda kosmiczna Hayabusa dotarła do tej planetoidy, stając się jej sztucznym satelitą oraz przeprowadzając jej badania. Sonda dwukrotnie wylądowała na jej powierzchni (20 oraz 26 listopada 2005). Dokonano także próby pobrania próbek gruntu, które jednak zakończyły się niepowodzeniem, ze względu na problemy techniczne w trakcie obu lądowań. Naukowcy posiadali nadzieję, że mimo to do urządzenia pobierającego próbki dostało się nieco pyłu w trakcie manewrów sondy, nie było jednak co do tego pewności. Kapsuła powrotna sondy wylądowała pomyślnie 13 czerwca 2010 w Australii, kończąc trwającą 7 lat misję[2]. 16 listopada 2010 Japan Aerospace Exploration Agency potwierdziło, że ok. 1500 drobinek materii znalezionych w pojemniku pochodzi z planetoidy[3].
Formacje geologiczne na powierzchni 25143 Itokawa
Regiony
Kratery
Naukowcy, pracujący w zespole „Hayabusa”, używają także roboczych nazw dla innych mniejszych formacji na Itokawie, które nie są jednak zatwierdzone oficjalnie przez IAU: [1] [2]
Sprawdź też
Przypisy
Linki zewnętrzne