Budowa i zawrtość strony.
I dodatkowo oszczędzasz czas przeznaczony na spotkania i omawianie szczegółów.
Jeżeli poszukują w wyszukiwania jest podstawą pakietu pozycjonowanie to usługa ściśle powiązana z pozycjonowania.Opłatę w formie abonamentu.
| Albert Arnold Gore, Jr. | |
 |
|
| Data oraz miejsce urodzenia | 31 marca 1948 Waszyngton |
| 45. wiceprezydent Stanów Zjednoczonych | |
| Przynależność polityczna | Partia Demokratyczna |
| Okres urzędowania | od 20 stycznia 1993 do 20 stycznia 2001 |
| Poprzednik | Dan Quayle |
| Następca | Dick Cheney |
| Senator Stanów Zjednoczonych z Tennessee | |
| Okres urzędowania | od 3 stycznia 1985 do 2 stycznia 1993 |
| Poprzednik | Howard Baker |
| Następca | Harlan Mathews |
| Kongresmen z 4. oraz 6. okręgu Tennessee | |
| Okres urzędowania | od 3 stycznia 1977 (4.) 3 stycznia 1983 (6.) do 3 stycznia 1983 (4.) 3 stycznia 1985 (6.) |
| Poprzednik | Joe L. Evins (4.) Robin Beard (6.) |
| Następca | Jim Cooper (4.) Bart Gordon (6.) |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Albert Arnold Gore, junior (znany jako Al Gore) (ur. 31 marca 1948 w Waszyngtonie) – polityk amerykański, działacz Partii Demokratycznej, wieloletni członek Kongresu, 45. wiceprezydent Stanów Zjednoczonych oraz kandydat swej partii w wyborach prezydenckich w 2000 roku, kiedy to uzyskał przeważajaca ilość w głosowaniu powszechnym, ale przegrał w Kolegium Elektorskim. Z zawodu dziennikarz oraz autor kilku książek. Laureat Pokojowej Nagrody Nobla w roku 2007 za działania na rzecz przeciwdziałania globalnemu ociepleniu. Gore wystąpił w uhonorowanym Oskarem filmie Niewygodna prawda, przedstawiającym problem globalnego ocieplenia. W 2008 roku uhonorowany tytułem doctora honoris causa Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu[1].
Spis treści |
Gore przyszedł na świat w stolicy USA Waszyngtonie w zamożnej rodzinie. Jego ojcem był Albert Gore senior, wieloletni kongresmen oraz senator ze stanu Tennessee (który jest także rodzinnym stanem przyszłego wiceprezydenta). Dzieciństwo Gore’a upłynęło pomiędzy mieszkaniem w Waszyngtonie a rodzinnym domem w Tennessee.
Al uczęszczał do szkoły średniej w Waszyngtonie, gdzie poznał swoją przyszłą żonę Mary Elizabeth Atchieson (znaną jako Tipper Gore).
Ukończył prestiżowy Uniwersytet Harvarda (gdzie studiował w latach 1965–1969). W latach 1969–1971 odbył służbę wojskową w Wietnamie w pionie prasowym armii (notabene uważał się za przeciwnika tamtej wojny). Gore wcale potem nie eksponował swego kombatanctwa, które odróżniało go choćby od Billa Clintona czy George’a W. Busha.
W 1970 roku poślubił Tipper. Z tego małżeństwa, które trwa po dziś dzień, narodziło się czworo dzieci – Karenna (ur. 1973), Kristin (ur. 1977), Sarah (ur. 1979) oraz Al III (ur. 1982). Karenna wyszła za mąż za Drewa Schiffa, z którym ma swoje dzieci.
Po powrocie do Tennessee Gore pracował jako dziennikarz.
W 1976 roku Gore zgłosił swoją swoją kandydaturę na członka Izby Reprezentantów z 4. okręgu wyborczego w Tennessee. W prawyborach pokonał Stanleya Rogersa, a w listopadzie tegoż roku swego republikańskiego oponenta. Gore zasiadał w Izbie przez cztery dwuletnie kadencje.
W 1984 nie kandydował ponownie, jako że postanowił zdobyć dawne miejsce swego ojca w Senacie, które było właśnie opróżnione przez odchodzącego na polityczną emeryturę dotychczasowego lidera republikanów w Senacie Howarda Bakera. Gore wygrał wybory. Ponownie wybrano go w roku 1990.
W kongresie dał się poznać jako tzw. konserwatywny demokrata, czyli jeden z tych przedstawicieli tego stronnictwa z Południa, którzy opowiadają się przeciwko liberalizacji prawa do przerywania ciąży czy ograniczeniu prawa do posiadania broni. Był też znany z działania na rzecz ochrony środowiska naturalnego[2]. Zwrócił też na siebie uwagę, krytykując prezydenta Ronalda Reagana, kiedy ten postanowił przeistoczenie nowy typ uzbrojenia nuklearnego:
Jest to błąd w ocenie równie poważny jak dostarczanie broni Iranowi. Jest to błąd o znaczeniu historycznym, jest to drugi wielki błąd za kadencji Reagana (cytat za Longin Pastusiak „Ronald Reagan”).
W czasie I wojny w Zatoce Perskiej Gore jako jeden z nielicznych demokratycznych senatorów poparł wysłanie wojsk do Kuwejtu oraz Iraku.
W czasie kiedy zasiadał w senacie napisał bestsellerową książkę traktującą o ochronie środowiska pt. Ziemia na krawędzi.
Podczas prawyborów demokratycznych w roku 1988 40-letni wówczas senator Gore zgłosił swoją kandydaturę. Dość dobrze wypadł w prawyborach, mierząc się zwłaszcza z kongresmenem Dickiem Gephardtem, ale ani on, ani Gephardt nominacji nie uzyskali. Zdobył ją gubernator Michael Dukakis z Massachusetts, który przegrał z republikaninem George’em H. W. Bushem.
W 1992 Gore nie ubiegał się o nominację prezydencką, którą uzyskał wówczas gubernator Arkansas Bill Clinton. Clinton zaproponował 44-letniemu wówczas Gore’owi wspólny start w roli kandydata na wiceprezydenta. Decyzja ta spotkała się początkowo z krytyką, ale nie ze względu na samą osobę nominata, lecz ze względu na strategię wyborczą (stany Tennessee oraz Arkansas sąsiadują ze sobą).
W listopadzie 1992 roku demokratyczny tandem Clinton-Gore pokonał urzędujących prezydenta oraz wiceprezydenta George’a H.W. Busha oraz Dana Quayle’a oraz silnego kandydata niezależnego Rossa Perota.
20 stycznia 1993 roku Gore stał się zaprzysiężony na urząd wiceprezydenta Stanów Zjednoczonych.
Konstytucja nie daje wielkiej władzy wiceprezydentowi, jednakże Gore był jedną z najważniejszych osób w Białym Domu oraz jednym z najbliższych doradców prezydenta. Miał duży udział w opracowywaniu projektów, które doprowadziły wówczas do największego wzrostu gospodarczego w historii USA. Powszechnie uważano go za jednego z najbardziej wpływowych oraz popularnych wiceprezydentów w historii.
Nic więc dziwnego, że w 1996 roku ponownie stał się nominowany oraz wraz z Clintonem pokonali republikanów Boba Dole’a oraz Jacka Kempa.
Gdy Clinton nie mógł w wyborach 2000 roku ubiegać się po raz trzeci o prezydenturę, logicznym jego następcą wydawał się Gore. Wiceprezydent z łatwością wygrał prawybory oraz stał się nominowany na konwencji w Los Angeles. Swoim kandydatem na wiceprezydenta wybrał senatora z Connecticut Josepha Liebermana, który był pierwszym Żydem nominowanym na to stanowisko przez jedną z dwóch głównych partii.
Rywalami Gore’a oraz Liebermana z ramienia republikanów był syn byłego prezydenta oraz gubernator stanu Teksas George W. Bush oraz były sekretarz obrony Dick Cheney.
Walka wyborcza była wyjątkowo wyrównana. Ostatecznie Gore uzyskał więcej o ponad pół miliona głosów powszechnych od Busha, ale przez długi okres wyniki wyborów w stanie Floryda pozostawały niewiadomą, a jej właśnie głosy elektorskie miały zadecydować o zwycięstwie. Gubernatorem tego stanu jest brat Busha Jeb Bush, który naciskał na to, aby zaprzestać liczenia spornych głosów, powołując się na stanowe prawo, które zobowiązywało władze do zakończenia przeliczania głosów w 7 dni po zakończeniu głosowania. Spór ostatecznie rozstrzygnął Sąd Najwyższy, który uznał sposób w jaki przeliczano sporne głosy na Florydzie (w szczególności fakt, iż ponowne przeliczanie głosów odbywało się tylko w poniektórych okręgach) za sprzeczny z 14. poprawką do Konstytucji. Wiele osób uznało decyzję SN za skandal oraz podważyło jego wiarygodność. Dla innych sytuacja, kiedy ktoś, kto przegrał w głosowaniu powszechnym jednak zostaje prezydentem, była jawnym dowodem słabości systemu. Ponadto niedługo przed wyborami wykreślono z rejestru uprawnionych wyborców ok. 50 tysięcy ludzi, w większości czarnych oraz zarejestrowanych demokratów (potencjalnych zwolenników Gore’a). Rząd Florydy tłumaczył się błędami technicznymi oraz dodawał, że „prawo nie działa wstecz”.
| Kandydat | Oddane głosy | Procent oddanych głosów | Głosy elektorskie |
|---|---|---|---|
| Gore | 51 003 926 | 48,38 | 266 |
| Bush | 50 460 110 | 47,87 | 271 |
| Nieoddane | 1 | ||
| Nader | 2 883 105 | 2,73 | 0 |
Gore po odejściu na emeryturę nie krył, iż zamierza ubiegać się o ponowną nominację w 2004 roku. W istocie był jak najbardziej logicznym oponentem Busha. Jednakże w końcu zrezygnował z tego zamiaru – zapewne w obliczu popularności Busha po wydarzeniach 11 września 2001 roku – oraz poparł, co było dużym zaskoczeniem, kandydaturę byłego gubernatora stanu Vermont Howarda Deana. Wielu twierdziło, iż chce w ten sposób doprowadzić do porażki demokratów w tym roku oraz posiadać wolną drogę do ponownej nominacji w 2008 roku. Nominację jednak uzyskał wówczas nie Dean, lecz senator John Kerry, który przegrał z Bushem. Gore był pierwszym mówcą na konwencji partii w Bostonie.
Dziś Gore zasiada w radzie nadzorczej koncernów Apple oraz Google, a także wykłada gościnnie na wielu amerykańskich uniwersytetach. Warto też wspomnieć, że Gore krytykuje ostro od samego początku administrację Busha za decyzję o ataku na Irak. Popiera legalizację małżeństw osób tej samej płci[3].
W 2006 roku wydał książkę oraz wziął udział w filmie dokumentalnym An Inconvenient Truth, w którym przedstawia zagrożenie związane z globalnym ociepleniem. 7 lipca 2007 roku współorganizował wielkie koncerty Live Earth na wszystkich kontynentach w Hamburgu, Nowym Jorku, Londynie, Johannesburgu, Sydney, Rio de Janeiro, Szanghaju. Wystąpiły tam wielkie gwiazdy m.in. Madonna, UB40, Metallica oraz inni.
12 października 2007 otrzymał Pokojową Nagrodę Nobla.
| Poprzednik Joe L. Evins |
Kongresmen z 4. okręgu Tennessee 1977–1983 |
Następca Jim Cooper |
| Poprzednik Robin Beard |
Kongresmen z 6. okręgu Tennessee 1983–1985 |
Następca Bart Gordon |
| Poprzednik Howard Baker |
Senator z Tennessee (2 klasa) 1985–1993 |
Następca Harlan Mathews |
| Poprzednik Lloyd Bentsen |
Kandydat demokratów na urząd wiceprezydenta 1992 (zwycięstwo), 1996 (zwycięstwo) |
Następca Joe Lieberman |
| Poprzednik Dan Quayle |
Wiceprezydent Stanów Zjednoczonych 1993–2001 |
Następca Dick Cheney |
| Poprzednik Bill Clinton |
Kandydat demokratów na urząd prezydenta 2000 (porażka) |
Następca John Kerry |
| Poprzednik pierwszy w linii |
Linia sukcesji prezydenckiej 1993–1995 |
Następca Tom Foley |
| Poprzednik pierwszy w linii |
Linia sukcesji prezydenckiej 1995–1999 |
Następca Newt Gingrich |
| Poprzednik pierwszy w linii |
Linia sukcesji prezydenckiej 1999–2001 |
Następca Dennis Hastert |
| Poprzednik Dan Quayle |
Precedencja w USA stan z roku 2006 |
Następca Członkowie Izby Reprezentantów |
W swojej książce pt. „Earth in the Balance” (Ziemia na krawędzi) wspomniał o Polsce następującymi słowami:
| „ |
We learned, for example, that in some areas in Poland, children are regularly taken underground into deep mines to gain some respite from the buildup of gases and pollution of all sorts in the air. One can almost imagine their teachers emerging tentatively form the mine, carrying canaries to warn the children when it’s no longer safe for them to stay above the ground. |
” |
Dowiedzieliśmy się, na przykład, że w poniektórych miejscach w Polsce dzieci stale zabiera się pod ziemię do głębokich kopalni, by mogły odpocząć od gazów oraz zanieczyszczeń unoszących się w powietrzu. Można sobie prawie wyobrazić ich nauczycieli, wyprowadzających dzieci tymczasowo z kopalni, trzymających kanarki by ostrzegały o tym, że dalsze przebywanie na powierzchni jest niebezpieczne.
|
|||||||
|
||||||||||||||||||
