Treść tego hasła może nie być zgodna z zasadami neutralnego punktu widzenia. Zajrzyj na stronę dyskusji oraz pomóż go poprawić.

Alaksandr Łukaszenka Аляксандр Лукашэнка
Alaksandr Łukaszenka w 2010 roku
Data oraz miejsce urodzenia	30 sierpnia 1954 Kopyś, Białoruska SRR, ZSRR
Prezydent Republiki Białorusi
Okres urzędowania	od 10 lipca 1994
Poprzednik	stanowisko utworzone
Przewodniczący Rady Najwyższej Rady Państwowej Związku Rosji oraz Białorusi
Okres urzędowania	od 20 stycznia 2000
Deputowany do Rady Najwyższej Białoruskiej SRR/Rady Najwyższej Republiki Białorusi XII kadencji
Przynależność polityczna	Komunistyczna Partia Białorusi, Komunistyczna Partia Związku Radzieckiego od sierpnia 1991 roku bezpartyjny
Okres urzędowania	od 1990 do 10 lipca 1994
Odznaczenia
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Alaksandr Ryhorawicz Łukaszenka biał. Алякса́ндр Рыго́равіч Лукашэ́нка^[1], ros. Алекса́ндр Григо́рьевич Лукаше́нко, Aleksandr Grigorjewicz Łukaszenko; ur. 30 sierpnia 1954 w Kopysiu) – białoruski polityk, prezydent Białorusi od 1994 roku^[2]. Prezydent Białoruskiego Komitetu Olimpijskiego od 1997. Oskarżany o praktyki dyktatorskie, łamanie praw człowieka, stosowanie tortur wobec więźniów politycznych^[3] oraz zlecanie zabójstw politycznych^[4].

Dzieciństwo oraz młodość

Urodził się 30 albo 31 sierpnia 1954 roku^[5] w osiedlu typu miejskiego Kopyś, w rejonie orszańskim obwodu witebskiego Białoruskiej SRR. Wychowywany był samotnie przez matkę. W dzieciństwie był obiektem docinków ze strony rówieśników^[6]. W 1975 roku ukończył Wydział Historii Mohylewskiego Państwowego Instytutu Pedagogicznego. W 1985 roku ukończył Białoruską Państwową Akademię Gospodarstwa Wiejskiego^[7].

Pracę rozpoczął jako nauczyciel w Wiejskiej Szkole Nr 1 w Szkłowie. Pełnił tam równocześnie funkcję sekretarza komitetu komsomołu. W latach 1975–1977 odbywał obowiązkową służbę wojskową w szeregach Armii Radzieckiej. Służył w wojskach pogranicznych, wykonując obowiązki instruktora wydziału politycznego w jednostce wojskowej nr 2187 Zachodniego Okręgu Pogranicznego w Brześciu. W latach 1977–1978 był sekretarzem komitetu komsomołu Miejskiego Handlu Żywnością oraz instruktorem Kastrycznickiego Rejonowego Komitetu Wykonawczego miasta Mohylewa. W latach 1978–1980 pełnił funkcję sekretarza odpowiedzialnego Szkłowskiej Rejonowej Organizacji Ogólnozwiązkowego Stowarzyszenia "Znanije". W 1979 roku wstąpił do Komunistycznej Partii Związku Radzieckiego oraz pozostał jej członkiem do sierpnia 1991 roku. W latach 1980–1982 znowu służył w Armii Radzieckiej. Był zastępcą dowódcy kompanii czołgów jednostki wojskowej nr 04104, zajmując się w niej pracą polityczną. W latach 1982–1983 pełnił funkcję zastępcy przewodniczącego kołchozu "Udarnik" w rejonie szkłowskim. W latach 1983–1985 był zastępcą dyrektora Szkłowskiego Kombinatu Materiałów Budowlanych. W latach 1985–1987 pracował jako sekretarz komitetu partyjnego kołchozu im. Lenina w rejonie szkłowskim. W latach 1987–1994 pełnił funkcję dyrektora sowchozu "Gorodiec" w rejonie szkłowskim^[7].

Działalność polityczna przed prezydenturą

W 1990 stał się wybrany do Rady Najwyższej BSRR^[8].

W 1991 popierał puczystów Janajewa przeciwko legalnemu prezydentowi ZSRR Michaiłowi Gorbaczowowi. Opowiadał się zdecydowanie przeciwko likwidacji Związku Radzieckiego, zwolenników niepodległości Białorusi nazywając zdrajcami oraz agentami imperializmu. Deklaruje, że jako wyłączny deputowany Rady Najwyższej Białoruskiej SRR głosował przeciwko ratyfikacji układu białowieskiego z 8 grudnia 1991^[9].

W latach 1991–1994 pełnił dalej funkcję deputowanego do Rady Najwyższej, zasłynął z bezpardonowej walki z prawdziwą oraz wyimaginowaną korupcją na szczytach władzy.

Prezydent Białorusi

W lipcu 1994 wybrano go na prezydenta Białorusi. W pierwszej turze zdystansował kandydatów niepodległościowych: Stanisława Szuszkiewicza oraz Zianona Paźniaka, w drugiej rundzie uzyskał 80% głosów wygrywając z premierem Wiaczasławem Kiebiczem. Zbiedniałą cząstka społeczeństwa Białorusi przekonał do siebie obietnicą zakończenia tzw. złodziejskiej prywatyzacji, rozliczenia afer gospodarczych z lat 1991–1994 oraz zacieśnieniem związków politycznych oraz ekonomicznych z Rosją.

Polityka zagraniczna

Polityka zagraniczna pierwszych miesięcy po objęciu rządów nie dała się zakwalifikować jako szczególnie prorosyjska. Na wiosnę 1995 Łukaszenka zarządził jednak referendum, w którym ludność miała się opowiedzieć za: prowadzeniem ścisłej integracji gospodarczo-politycznej z Moskwą, likwidacją niepodległościowych symboli Białorusi oraz zastąpieniem ich sowiecką symboliką, jak także równouprawnieniem języka białoruskiego oraz rosyjskiego. Wedle oficjalnych wyników Białorusini odpowiedzieli twierdząco, jednak wedle obywatelskiej inicjatywy Karta'97 wyniki zostały sfałszowane^[10].

2 kwietnia 1997 Łukaszenka oraz Borys Jelcyn podpisali Umowę o Powstaniu Związku Białorusi oraz Rosji (ZBiR), w której zaznaczono dążenia obu krajów do bliskiej integracji politycznej oraz gospodarczej. Kolejną inicjatywą zjednoczeniową była Umowa o Powstaniu Wspólnego Państwa z 26 grudnia 1999.

Od 2002 datuje się ochłodzenie stosunków białorusko-rosyjskich, co znalazło m.in. wyraz w ostrej reakcji Łukaszenki na propozycję Putina włączenia Białorusi jako guberni do Federacji Rosyjskiej.

W 1998 doprowadził do znacznego ochłodzenia stosunków z krajami zachodnimi swą nieustępliwą postawą wobec remontu osiedla dyplomatów "Drazdy". Przeważajaca ilość dyplomatów zagranicznych, w tym przedstawicieli Polski, opuściła wówczas Białoruś. W 1999 wystąpił zdecydowanie jako obrońca Slobodana Miloševicia przed, jak to określił, bezprawną agresją państw NATO. Wypowiadał się nie tylko przeciwko sposobowi rozwiązania konfliktu przez kraje Zachodu, ale w ogóle kwestionował fakt czystek etnicznych w Kosowie. Był jednym z inicjatorów przyłączenia Jugosławii do inicjatywy ZBiR. W trakcie swej kadencji pozytywnie wyrażał się także o Saddamie Husajnie, Muammarze Kaddafim oraz przywódcach komunistycznej Korei Północnej. W 2005 obradujący w Mińsku IX Zjazd Wszechsłowiański wybrał go honorowym przewodniczącym Międzynarodowego Komitetu Słowiańskiego.

Patrząc długofalowo na rezultaty działań prezydenta Białorusi, trzeba przyznać, że odniósł on duże sukcesy w osiąganiu korzyści ze związków gospodarczych z Rosją oraz tranzytowego położenia państwa. Dzięki umiejętnemu prowadzeniu polityki zagranicznej Białoruś otrzymywała najtańszy gaz z krajów europejskich (w przybliżeniu sześć razy tańszy niż Polska). Cena 46,68 $/1000 m³ była ceną niewiarygodnie niską nawet jak na dawne kraje radzieckie (WNP), nie mówiąc już o Europie, gdzie cena gazu dochodziła do 300 $/1000 m³. W głównej mierze dzięki bardzo niskim cenom zakupu surowców energetycznych białoruska gospodarka osiągała przez wiele lat bardzo wysoki wzrost gospodarczy. W 2007 swoje apogeum osiągnął kryzys na linii Mińsk–Moskwa, który trwał od ponad roku oraz miał wymiar konfliktu surowcowo-energetycznego. Reperkusją było narzucenie przez Rosję na początku 2007 wyższych stawek za import gazu przez Białoruś^[11]. Zważywszy na skutki konfliktu da się uznać, iż Łukaszenka osiągnął w nim sukces na płaszczyźnie gospodarczej. W dalszym ciągu Białoruś będzie przez Rosję dofinansowana. W samym gazie ziemnym jest to kwota 3,3 miliarda $ w ciągu roku (w ropie naftowej podobnie). W czasie kryzysu Łukaszenka przez swe (z pewnością – nieeleganckie) zachowanie uniknął szokowego wzrostu cen surowców, który mógłby spowodować kryzys gospodarczy. Dzięki tym działaniom rozłożono wzrost kosztów dla gospodarki oraz dla ludności na parę lat, co zmniejszyło siłę uderzenia oraz pozwoliło na przystosowanie się przedsiębiorstw do nowych warunków gospodarczych^[12].

Łukaszenka ostro sprzeciwił się amerykańskiej inwazji na Afganistan oraz Irak, nazywając je zbrodnią przeciwko ludzkości oraz porównując do ataków Hitlera na Czechosłowację oraz Związek Radziecki. W 2003 przez pewien moment rozważana była możliwość emigracji Saddama Husajna do Mińska, co spotkało się z kpiną mediów europejskich oraz zaniepokojeniem USA. Z drugiej strony w wywiadzie udzielonym w 1995 chwalił politykę wewnętrzną w hitlerowskich Niemczech.

Jesienią 2008 Unia Europejska wznowiła kontakty dyplomatyczne z Białorusią, uzasadniając to "pewnym postępem" w procesie demokratyzacji kraju. W marcu 2009 Zachód zadecydował o zawieszeniu na kolejne dziewięć miesięcy sankcji wizowych wobec poniektórych przedstawicieli władz. Łukaszenka stał się zaproszony także na Szczyt UE, by zdecydować o włączeniu Białorusi do europejskiej inicjatywy Partnerstwo Wschodnie^[13].

27 kwietnia 2009 Łukaszenka odbył swoją pierwszą od 14 lat wizytę na zachodzie. Odwiedził Włochy oraz Watykan, gdzie spotkał się m.in. z papieżem Benedyktem XVI oraz premierem Silvio Berlusconim^[14].

Polityka wewnętrzna

W 1996 doszło na Białorusi do zmiany konstytucji. Rozwiązano dotychczasową Radę Najwyższą XIII Kadencji, zastępując ją dwuizbowym parlamentem. Deputowani Rady nie pogodzili się z ewidentnym złamaniem zasad konstytucyjnych oraz nadal uważają siebie za legalnie wybranych posłów. W tym samym roku bezprawnie przedłużono także kadencję Łukaszenki do 2001. Konstytucyjnie wybory powinny były się odbyć w 1999.

Przez opozycję Łukaszenka oskarżany jest o założenie tzw. "szwadronów śmierci", nieformalnej struktury MSW, odpowiedzialnej za zamordowanie oraz zniknięcie kilku czołowych opozycjonistów. Łukaszenkę oskarża się o zamordowanie byłych deputowanych do Rady Najwyższej Białorusi Wiktara Hanczara oraz Anatola Krasouskiego, byłego szefa MSW Juryja Zacharanki, Hienadzia Karpienki, operatora telewizji ORT Dzmitryja Zawadskiego. Pułkownik białoruskiego MSW Aleh Ałkajew, po ucieczce do Niemiec potwierdził przypuszczenia opinii międzynarodowej, że w Białorusi, z polecenia prezydenta Łukaszenki powstała specjalna jednostka likwidująca białoruskich opozycjonistów. Ałkajew przez ostatnie dziesięć lat sprawował funkcję naczelnika więzienia śledczego w Mińsku, był odpowiedzialny za wykonanie wyroków kary śmierci (obecny podczas 130 egzekucji dokonanych strzałem w tył głowy z wyposażonego w tłumik pistoletu PB-9).

Głosowanie prezydenckie z września 2001 odbyło się w cieniu ataku islamistów na Stany Zjednoczone, stąd więc nie spotkało się z należytą uwagą ze strony Zachodu. Łukaszenka wygrał wybory już w pierwszej turze, zdobywając 76% głosów oraz pokonując dwóch kandydatów opozycyjnych. Niezależne ośrodki badania opinii publicznej na Białorusi orzekły, że gdyby wybory odbywały się bez fałszerstw, Łukaszenka uzyskałby najwyżej 52-55% w pierwszej turze oraz niewykluczone byłoby przeprowadzenie dogrywki.

W październiku 2000 miały miejsce wybory do Izby Reprezentantów oraz Rady Republiki, w których opozycja zdobyła zaledwie paręnaście mandatów. Wynika to prawdopodobnie także z masowych fałszerstw wyborczych oraz większościowej ordynacji do izby niższej.

17 października 2004 miały miejsce kolejne wybory, w wyniku których zlikwidowano całkowicie przedstawicielstwo parlamentarne opozycji. Wraz z wyborami odbyło się tzw. referendum konstytucyjne, w którym naród uroczyście pozwolił Łukaszence na startowanie w następnych wyborach prezydenckich w 2006. Pozwolił mu je także wygrać po raz trzeci. Przed kolejnymi wyborami, na początku marca 2006, Instytut Gallupa przeprowadził sondaż, w którym poparcie dla Łukaszenki wyraziło 49% Białorusinów. Oficjalnie w wyborach 20 marca Aleksander Łukaszenka zdobył (według Białoruskiej Centralnej Komisji Wyborczej) 82,6% głosów, pokonując tym samym demokratycznego kandydata Alaksandra Milinkiewicza (zdobył on 6% poparcia). Po ogłoszeniu wyniku w Mińsku odbyła się manifestacja kilkunastu tysięcy osób, oskarżających Łukaszenkę o sfałszowanie wyborów. Wedle wielorakich niezależnych ośrodków badań opinii publicznej, Łukaszenka, w rzeczywistości otrzymał poniżej 50%. M.in. wedle rosyjskiego Centrum im. Jurija Lewady na Łukaszenkę zagłosowało 47% uprawnionych, zaś na Milinkiewicza 25,6% (oficjalnie 6%)^[15]. Do opozycjonistów stał się wysłany anonimowy list, którego autorem posiadali być funkcjonariusze służb specjalnych, podpisani jako "patrioci". Autorzy listu dla uwiarygodnienia siebie podali informacje, które dostępne powinny być tylko dla bezpieki. Wedle nich Łukaszenka w rzeczywistości otrzymał 49% głosów^[16].

Krytyka

Alaksandr Łukaszenka jest oskarżany o poważne oraz notoryczne łamanie praw człowieka oraz zasad demokracji przez białoruską opozycję, rozliczne białoruskie oraz zagraniczne organizacje pozarządowe, a także przez wiele rządów państw, przede wszystkim Europy Zachodniej oraz Stanów Zjednoczonych. Wedle raportu przygotowanego przez polską Fundację Wolność oraz Demokracja, Alaksandr Łukaszenka pełni obowiązki prezydenta bezprawnie, jest także podstawowym zleceniodawcą licznych przestępstw przeciwko własnemu narodowi, w tym porwań, bezprawnych uwięzień oraz aresztowań, pobić, tortur, grzywien, bezprawnych zwolnień z pracy, relegowania z uczelni, zastraszania oraz szantażowania. Zdaniem fundacji, Łukaszenka jest też podejrzany o udział w zabójstwach politycznych oponentów: Juryja Zacharanki, Wiktara Hanczara, Anatola Krasouskiego oraz Dzmitryja Zawadskiego^[4].

Łukaszenka wielokrotnie nazywany jest mianem „dyktatora”. W taki sposób określili go m.in. ministrowie spraw zagranicznych Niemiec Guido Westerwelle oraz Szwecji Carl Bildt^[17], a także pełnomocnik rządu federalnego Niemiec ds. praw człowieka Markus Löning^[18]. Rosyjska liberalna polityk Walerija Nowodworska nazwała Łukaszenkę „maniakiem oraz dyktatorem”^[19].

Alaksandr Łukaszenka w kulturze

Z uwagi na znaczny wpływ na życie Białorusinów, stałą obecność w mediach oraz wzbudzane kontrowersje, Alaksandr Łukaszenka stał się częstym tematem filmów, książek, piosenek, a nawet malarstwa na Białorusi oraz poza nią. W białoruskich państwowych mediach oraz instytucjach prezentowana jest twórczość gloryfikująca Łukaszenkę jako przywódcę oraz dobrego ojca narodu. Powstały rozliczne piosenki na temat prezydenta, zwłaszcza w okresach poprzedzających wybory prezydenckie. Były to m.in. "Słuszaj Baćku" (pol. Słuchaj ojca) oraz "Sania ostanietsia z nami" (pol. Sania zostanie z nami). Utwory te były wielokrotnie prezentowane w telewizji oraz szkołach. Temat prezydenta pojawiał się także w malarstwie. W 2008 roku na wystawie z okazji 90-lecia Sił Zbrojnych Białorusi zaprezentowano obraz Nikołaja Opioka, przedstawiający Łukaszenkę w mundurze, z lornetką w rękach, w otoczeniu wojskowych^[20].

W twórczości autorów niezależnych od białoruskiej władzy Alaksandr Łukaszenka zwykle przedstawiany jest w sposób krytyczny albo prześmiewczy. Część utworów dotyczy Łukaszenki osobiście, zaś wiele innych opisuje stworzoną za jego prezydentury sytuację na Białorusi, w których jednak osoba prezydenta jest silnie obecna.

W 1996 roku powstał silnie krytyczny wobec Łukaszenki film dokumentalny białoruskiego reżysera Juryja Chaszczewackiego pt. "Zwyczajny prezydent" (ros. Obyknowiennyj priezidient)^[21].

W białoruskiej literaturze Łukaszenka zwykle przedstawiany jest pod postacią różnego rodzaju alter ego. W opowiadaniu Wasila Bykaua pt. "Osiołek", opowiedziana była historia fikcyjnego państwa, łudząco podobna do białoruskiej, w którym "Buldożer" doprowadził do upadku "Zielonej Demokracji" oraz utworzenia "Cynicznej Dyktatury"^[22]. W powieści Natalki Babiny pt. "Miasto ryb" Białorusią rządzi fikcyjny prezydent Tarasienka, który, chociaż określony jest jako następca Łukaszenki, wykazuje znaczne podobieństwo z tym ostatnim. W powieściowej Białorusi wszechobecni oraz wszechwładni są funkcjonariusze służb bezpieczeństwa, wybory są fałszowane, a opozycja prześladowana^[23][24].

W marcu 2005 roku polskie grupy muzyczne: Ascetoholix, Pięć Dwa Dębiec, Mezo, Duże Pe oraz Owal nagrały utwór pt. "Jest nas wielu", w którym m.in. wyraziły oczekiwanie na zmiany polityczne na Białorusi: te dźwięki budzą lęki u Łukaszenki; Białoruś, bądźcie następni!^[25]. W lutym 2006 roku polski zespół rockowy Big Cyc napisał piosenkę o Alaksandrze Łukaszence pt. "Dyktator", w której nazywa go tyranem oraz prymusem kołchozowych szkół, a rządzoną przez niego Białoruś dyktaturą w cieniu krat^[26]. W marcu tego samego roku powstała także wersja piosenki w języku białoruskim^[27]. Był to pierwszy utwór Bic Cyca w języku innym niż polski.

Odznaczenia oraz wyróżnienia (lista niepełna)

• Order José Martí (2000, Kuba)
• Wielka Kollana Orderu Wyzwoliciela (2007, Wenezuela)^[28]
• Order św. Cyryla Turowskiego nadany przez Białoruski Kościół Prawosławny podlegający Patriarchatowi Moskiewskiemu (26 września 2006)^[29]
• Doctor honoris causa Narodowego Uniwersytetu im. Tarasa Szewczenki w Kijowie^[30].

Sprawdź też

• Wiktar Łukaszenka

Przypisy

Bibliografia

• Pod redakcją Mariusza Maszkiewicza: Białoruś − w stronę zjednoczonej Europy. Wrocław: Kolegium Europy Wschodniej im. Jana Nowaka-Jeziorańskiego, 2009, s. 286. ISBN 978-83-61617-80-8. 
• Kacewicz M., Łukaszenko. Dyktator w kołchozie Białoruś. Wyd. Axel Springer Polska, Warszawa 2007, ss. 150. Seria: Pod lupą Newsweek Polska. ISBN 978-83-7558-112-6 (dodatek do tygodnika Newsweek Polska, nr 38, z 17 września 2007 r.)
• Pod redakcją dr. Dariusza Zalewskiego, Marka Bućko, Michała Kurkiewicza oraz Tomasza Pisuli: Białoruski system represji. Prześladowcy oraz ich ofiary. Raport z realizacji projektu "Centrum dokumentacji oraz pomocy ofiarom represji politycznych na Białorusi". Warszawa: Fundacja Wolność oraz Demokracja, grudzień 2007, s. 72. 
• Wasil Bykau: Ściana. Białystok: SETPro Aleksander Maksymiuk, 1999, s. 320. ISBN 83-912637-0-3. 
• Natalka Babina: Miasto ryb. Wyd. 1. Poznań: Dom Wydawniczy REBIS Sp. z o.o., 2010, s. 299. ISBN 978-83-7510-635-0. 

Linki zewnętrzne

• Prezydent Białorusi – oficjalna strona internetowa (ros. • biał. • ang.)
• Alexander Lukashenko – biography (ang.)

p • d • e Przywódcy Białorusi Stanisłau Szuszkiewicz • Mieczysłau Hryb • Alaksandr Łukaszenka

p • d • e Szefowie państw oraz rządów Europy Szefowie państw Albania • Andora (1, 2) • Austria • Belgia • Białoruś • Bośnia oraz Hercegowina (1, 2, 3) • Bułgaria • Chorwacja • Cypr[1] • Czarnogóra • Czechy • Dania • Estonia • Finlandia • Francja • Grecja • Hiszpania • Holandia • Irlandia • Islandia • Liechtenstein • Litwa • Luksemburg • Łotwa • Kosowo[2] • Macedonia • Malta • Mołdawia • Monako • Niemcy • Norwegia • Polska • Portugalia • Rosja • Rumunia • San Marino (1, 2) • Serbia • Słowacja • Słowenia • Szwajcaria • Szwecja • Turcja • Ukraina • Watykan • Węgry • Wielka Brytania • Włochy Państwa nieuznawane: Naddniestrze Szefowie rządów Albania • Andora • Austria • Belgia • Białoruś • Bośnia oraz Hercegowina • Bułgaria • Chorwacja • Czarnogóra • Czechy • Dania • Estonia • Finlandia • Francja • Grecja • Hiszpania • Holandia • Irlandia • Islandia • Liechtenstein • Litwa • Luksemburg • Łotwa • Kosowo • Macedonia • Malta • Mołdawia • Monako • Niemcy • Norwegia • Polska • Portugalia • Rosja • Rumunia • San Marino • Serbia • Słowacja • Słowenia • Szwajcaria • Szwecja • Turcja • Ukraina • Watykan • Węgry • Wielka Brytania • Włochy Państwa nieuznawane: Naddniestrze ↑ Prezydent pełni równocześnie funkcję szefa rządu ↑ Republika Kosowa jest aktualnie uznawana przez 75 ze 192 państw członkowskich ONZ, 22 z 27 państw członkowskich UE, w tym przez Polskę, oraz 22 z 26 państw członkowskich NATO (stan na 3 września 2010)