Aleksander Małachowski (ur. 23 listopada 1924 we Lwowie, zm. 26 stycznia 2004 w Warszawie) – polski polityk, działacz opozycji w czasach PRL, publicysta, wolnomularz[1], honorowy przewodniczący Unii Pracy, poseł na Sejm X, I, II oraz IV kadencji, wicemarszałek Sejmu w latach 1993–1997.
Podczas okupacji był kurierem, łącznikiem, podchorążym, dwukrotnie więzionym przez NKWD. Został zesłany do łagru koło Stalinogorska, gdzie pracował w kopalni węgla kamiennego. Należał do rodziny szlacheckiej, pieczętującej się herbem rodu Gryfitów-Świebodziców[2].
Działalność publicystyczna
Ukończył studia na Wydziale Prawa oraz na Wydziale Socjologii Uniwersytetu Wrocławskiego. Później stał się usunięty z uniwersytetu, gdzie pracował jako asystent, za odmowę wstąpienia do ZMP. Przeszedł do szkolnictwa zawodowego. Po październiku 1956 założył pisma Ruchu Rad Robotniczych "Fakty". Pracował jako dziennikarz specjalizujący się w reportażach literackich oraz publicystyce kulturalnej.
Pracował w redakcjach "Współczesności", "Kultury", w radiu oraz telewizji. Nakręcił ponad 70 filmów dokumentalnych. W TVP był współautorem programów publicystycznych, tj. Telewizja Nocą oraz Rozmowy o cierpieniu.
Był członkiem Stowarzyszenia Pisarzy Polskich.
Działalność polityczna
W 1980 wstąpił do NSZZ "Solidarność", uczestniczył w I Krajowym Zjeździe Delegatów w Gdańsku Oliwie. W stanie wojennym stał się internowany na okres około roku, później był aresztowany pod zarzutem działalności konspiracyjnej. W 1989 po raz pierwszy uzyskał mandat poselski na Sejm kontraktowy z ramienia Komitetu Obywatelskiego, w trakcie kadencji zakładał Solidarność Pracy, z ramienia której w 1991 wszedł do Sejmu I kadencji. Od 1992 należał do Unii Pracy. Z listy tego ugrupowania po raz trzeci sprawował mandat poselski w latach 1993–1997, pełniąc funkcję wicemarszałka Sejmu.
Po przegranych przez UP wyborach w 1997 krótko pełnił też funkcję przewodniczącego Unii Pracy, zastąpiony na tym stanowisku przez Marka Pola.
Regularnie publikował swe felietony w latach 1994–1997 w "Wiadomościach Kulturalnych", później w "Przeglądzie Tygodniowym", a po 2001 w "Przeglądzie". Od 1998 był prezesem zarządu głównego Polskiego Czerwonego Krzyża. Z powodu stanu zdrowia ustąpił w grudniu 2003 z zajmowanego stanowiska.
W 2001 po raz czwarty uzyskał mandat poselski z list SLD-UP z okręgu warszawskiego.
Zmarł w trakcie kadencji, mandat po nim objął Jacek Zdrojewski.
1 września 1999 podczas uroczystości rocznicowej na Westerplatte jako prezes Polskiego Czerwonego Krzyża odznaczony stał się Komandorią Missio Reconciliationis. W tym samym roku stał się odznaczony także Krzyżem Wielkim Orderu Odrodzenia Polski[3].
Przypisy
- ↑ Czy bać się polskich masonów?. wp.pl, 14 kwietnia 2005.
- ↑ S. Kruczkowski, członek PTHer, Poczet Polaków wyniesionych do godności szlacheckiej przez monarchów austriackich w czasie od 1773 do 1918. Dalej tych osób, którym wymienieni władcy zatwierdzili dawne tytuły książęce względnie hrabiowskie albo nadali tytuły hrabiów oraz baronów jak niemniej tych, którym zatwierdzili staropolskie szlachectwo, Lwów 1935
- ↑ M.P. z 2000 r. Nr 11, poz. 200
Źródła
|
Wicemarszałkowie Sejmu Polskiego II kadencji |
|
|
|
 |
|
