Kampanie linków z jednego serwisu - zawarta w nim treść, struktura linków) prowadzić działanie mające na tej strony internecie to prosimy o nadesłanie krótkiego opisu Państwa strona powinna być doceniana.
Profesjonalnie tą dziedziną marketingowym.Nadio oferuje wdrożenie pełnej identyfikacji zewnętrznej i wewnętrznej firmy.
Pamiętać, aby zdecydowanie to można jednorazowe to kłamstwo
Argentyna (Argentina, Republika Argentyńska – República Argentina) – państwo w Ameryce Południowej, nad południowym Atlantykiem. Graniczy z Chile na zachodzie, Boliwią oraz Paragwajem na północy, Brazylią oraz Urugwajem na północnym wschodzie. Argentyna rości pretensje do archipelagu Falklandów oraz części Antarktydy. Nazwa pochodzi od łacińskiego argentum (srebro), którym Indianie obdarowali hiszpańskich rozbitków Juana Díaza de Solís. Pod względem wielkości Argentyna jest ósmym krajem na świecie oraz drugim w Ameryce Południowej (biorąc pod uwagę liczbę ludności oraz powierzchnię), jednakże biorąc pod uwagę także terytoria sporne do których Argentyna rości pretensje: Falklandy/Malwiny, Georgię Południową, Sandwich Południowy, Islas Auroras wraz z Orkadami Południowymi, Szetlandami Południowymi oraz z częścią Antarktydy administrowanej przez Argentynę na mocy Traktatu Antarktycznego powierzchnia łączna kraju wynosi 3 761 274 km², co czyni kraj ten ósmym na świecie pod względem powierzchni. Argentyna jest członkiem organizacji gospodarczej Mercosur oraz trzeba do grupy krajów G20. Terytorium kraju podzielone jest na 23 prowincje oraz jedno miasto autonomiczne - stolica kraju Buenos Aires.
Spis treści |
Pochodzenie nazwy Argentyna jest związane z legendą o Sierra del Plata (Srebrne Góry), rozpowszechnioną pomiędzy tak hiszpańskimi, jak portugalskimi konkwistadorami. Ci ostatni, z Brazylii – w poszukiwaniu srebra – prowadzili ekspansję w kierunku południowym oraz zachodnim, łamiąc Traktat z Tordesillas. Oni to właśnie, nazwali wielkie estuarium Río de la Plata, odkryte w w 1502 r. przez ekspedycję, w której brał udział Amerigo Vespucci. Później, w 1516 r., dotarł do niego Juan Díaz de Solís; nazwał je Mar Dulce (Morze Świeżej Wody, Morze Rześkie).
Termin Argentyna, z łaciny argentum (srebro), ukazuje się pierwszy raz na mapie weneckiej z 1536. Nazwa Argentyna stała się popularna także z powodu wiersza opublikowanego w 1602 roku przez Hiszpana Martina del Barco Centenera, zatytułowanego La Argentina, w którym opisany jest region Río de la Plata oraz założenie miasta Buenos Aires. Nazwa ta ukazuje się ponownie w 1612 w dziele La Argentina manuscrita Kreola Ruya Díaza de Guzmán.
Jeszcze pod koniec XVIII wieku słowo to było używane powszechnie dla określenia wszystkiego związanego z Río de la Plata, jego doliną, terytorium oraz ludnością (Dolina la Platy). Na początku odnosiło się do mieszkańców pochodzenia europejskiego urodzonych w tym regionie, później rozszerzyło swe znaczenie na Hiszpanów osiadłych tutaj na stałe.
Primera Junta rządu użyła nazwy Provincias Unidas del Río de la Plata (Zjednoczone Prowincje Rio de La Plata), co było przyjęte także przez następne rządy, aż do Kongresu z Tucumán, który proklamował niepodległość Provincias Unidas en Sud América (Zjednoczonych Prowincji w Ameryce Południowej). Nazwa ta była utrzymana w Konstytucji z 1819.
Konstytucja z 24 grudnia 1826 użyła nazwy República Argentina (Republika Argentyńska).
Podczas rządów Juana Manuela de Rosas pozostawały w użyciu pomiędzy innymi następujące nazwy: Confederación Argentina (Konfederacja Argentyńska), Estados Unidos de la República Argentina (Stany Zjednoczone Republiki Argentyńskiej), República de la Confederación Argentina (Republika Konfederacji Argentyńskiej) oraz Federación Argentina (Federacja Argentyńska).
Przed przybyciem Europejczyków w 1516 r. terenami obecnej Argentyny władali Indianie. W 1536 Hiszpan Mendoza założył Buenos Aires. Do 1776 r. ziemie te leżały w obrębie wicekrólestwa Peru, a następnie weszły w skład wydzielonego wicekrólestwa La Platy ze stolicą w Buenos Aires. W 1806 r. Buenos Aires było zaatakowane przez flotę brytyjską. Najeźdźcy zdobyli miasto, jednakże wkrótce zostali pokonani przez armię obywatelską. W 1810 r. antyhiszpańskie powstanie Kreolów obaliło wicekróla. Odtąd 25 maja obchodzone jest święto narodowe – na cześć rewolucji z 1810 r. W walkach, w których w latach 1814-1815 siłami argentyńskimi dowodził generał José de San Martín, wojska hiszpańskie zostały wyparte z kraju. 9 lipca 1816 r. kongres przedstawicieli prowincji proklamował w San Miguel de Tucuman niepodległość Zjednoczonych Prowincji La Plata. Rocznice tego dnia są obchodzone jako święto niepodległości. W latach 1835-1852 władzę dyktatorską w Argentynie sprawował generał Juan Manuel de Rosas, obalony w wyniku przewrotu generała Justo Urquizy, który, po wprowadzeniu w 1853 r. systemu federalnego, stał się w 1854 r. pierwszym prezydentem Konfederacji La Platy. Tymczasową stolicą było Buenos Aires. W latach 1878-1881 wojska argentyńskie, dowodzone przez generała Julio Argentino Rokę, włączyły do Argentyny wschodnią Patagonię. Zachodnią cząstka regionu anektowało Chile w porozumieniu z Argentyną na mocy traktatu z Buenos Aires (1881 rok).
W XX wieku miały miejsce rozliczne wojskowe zamachy stanu, permanentny kryzys polityczny oraz gospodarczy. Ważnym okresem były rządy prezydenta Juana Peróna. Po krwawych rządach junty w latach 1976-1982, skompromitowanej przegraną wojną z Wielką Brytanią o sporne Falklandy (wojna o Falklandy-Malwiny) w 1983 r. przywrócono demokrację oraz przestrzeganie praw człowieka (prezydent Raúl Alfonsín). W wyniku wyborów w 1989 r. prezydentem stał się peronista Carlos Saúl Menem (reelekcja 1995), realizujący liberalny, wolnorynkowy program ekonomiczny, zmierzający do ustabilizowania gospodarki, oraz prowadzący politykę zbliżenia do USA oraz Wielkiej Brytanii, z którą w 1990 r. Argentyna wznowiła stosunki dyplomatyczne. W 1998 r. miała miejsce pierwsza od czasu kryzysu wizyta argentyńskiego prezydenta w Londynie. W 1991 r., po kolejnym buncie wojskowych, wszyscy skazani 5 lat wcześniej generałowie zostali ułaskawieni. W wyborach prezydenckich w październiku 1999 r. zwyciężył konserwatywny socjaldemokrata, Fernando de la Rúa, który w grudniu tegoż roku zastąpił na stanowisku prezydenta Carlosa Menema, najdłużej rządzącego w historii Argentyny szefa państwa. Zapowiedział zlikwidowanie deficytu budżetowego oraz wyplenienie korupcji. Zamieszki w 2001 roku spowodowały nową falę niestabilności. W końcu 2002 r. sytuacja ekonomiczna zaczęła się stabilizować.
W 2003 roku prezydentem stał się wybrany Néstor Kirchner. Jego mandat skończył się w 2007 roku. Podczas jego prezydentury znacjonalizowano pewne prywatne przedsiębiorstwa oraz ukazał się znaczący wzrost PKB ze spadającym bezrobociem. W rolnictwie, przemyśle oraz budownictwie powstawały nowe miejsca pracy. Ograniczono subsydia oraz wydatki socjalne. Wiosną 2007 roku prezydent Néstor Kirchner, który wydawał się być najpoważniejszym kandydatem do urzędu prezydenta ogłosił, że nie zamierza ubiegać się o reelekcję, choć wedle sondaży bez trudu by ją uzyskał. 1 lipca 2007 szef gabinetu prezydenta, Alberto Fernández, wydał oficjalnie, że kandydatką Frontu na rzecz Zwycięstwa będzie żona Kirchnera – Cristina Fernández de Kirchner. Rozpoczęła ona swoją kampanię wyborczą 19 lipca 2007, a w wyborach 28 października 2007 r. odniosła zwycięstwo w pierwszej turze głosowania, zdobywając 44,9% głosów. Cristina Fernández de Kirchner objęła urząd prezydenta 10 grudnia 2007 na czteroletnią kadencję. Jest drugą kobietą po Isabel Perón (1974-1976) na tym stanowisku, jednak pierwszą wybraną w wyniku wyborów powszechnych.
Argentyna z północy na południe ma 3700 km, ze wschodu na zachód 1400 w najszerszym miejscu. Środkową oraz północno-zachodnią cząstka Argentyny stanowi nizinna oraz żyzna Pampa, która od południa sąsiaduje z miejscami pofałdowanym, bogatym w ropę, płaskowyżem Patagonii. Dalej na południe jest subpolarna Ziemia Ognista. Zachodnia cząstka kraju to przedgórza oraz rozbudowany system górski Andów z najwyższym szczytem Ameryk – Aconcagua. Środkowa cząstka tego pogórza to Cuyo. Na północy są subtropikalne równiny Gran Chaco. Na północnym wschodzie Mezopotamia – międzyrzecze Parany oraz Urugwaju.
Świat roślinny oraz zwierzęcy kraju jest bardzo różnorodny. Wyżyny porastają przede wszystkim zarośla, karłowate krzewy oraz roślinność trawiasta. Roślinność półpustynna (puna), sawannowa (kebraczo, monte), stepowa oraz górska. W wilgotnych lasach są gigantyczne cedrzyńce oraz drzewa wawrzynu. Rośliny subtropikalne są w Gran Chaco na północy kraju, także w tym samym rejonie są Kebraczo oraz m.in.: szarańczyn strąkowy. Sawanna reprezentowana jest przez roślinność charakterystyczną dla tej formacji roślinnej. W środkowej części kraju dominują prerie. Zachodnia pampa ze względu na suchość oraz mniejszą liczę opadów porośnięta jest krótkimi trawami oraz krzewami[3]. Spośród reprezentantów fauny żyją tu zwierzęta typowe dla Ameryki Południowej, m.in. lamy, małpy, jaguary, pancerniki oraz węże. Ptaki reprezentują tukany, kolibry, papugi oraz nandu. W licznych strumieniach żyją zróżnicowane gatunki ryb, spotyka się tu zwłaszcza w rzekach także piranie. Wzdłuż wybrzeża żyją otarie (uchatki patagońskie). W Argentynie leżą rozliczne obszary chronione, m.in. parki narodowe: Iguazú, Lamín, Nahuel Huapi czy Los Glaciares. W okolicach Mar del Plata żyją swobodnie wylegujące się na słońcu lwy morskie.
_Plaza_Barrancas,_Belgrano,_Buenos_Aires.jpg&filetimestamp=20070617134838)
Ombú
Park Narodowy Lanin
Kondor andyjski
Puma
Klimat Argentyny jest bardzo zróżnicowany: od podzwrotnikowego morskiego na północnym wschodzie przez podzwrotnikowy kontynentalny oraz umiarkowany ciepły bardziej na południu po subpolarny na Ziemi Ognistej. Na północy lata są bardzo gorące oraz wilgotne z umiarkowanie suchszymi zimami oraz z okresowymi suszami. W centrum kraju lata są gorące, a zimy chłodne. Na południu lata są ciepłe, a zimy zimne z dużymi opadami śniegu. Są częste, silne, zimne wiatry - pampero oraz burze, które są zjawiskiem nader częstym zaś opady śniegu natomiast są sporadycznie. Średnia temperatura powietrza oraz średnia suma opadów w stolicy kraju wynoszą: w styczniu 24 °C oraz 104 mm, w lipcu 10 °C oraz 61 mm. Ekstrema temperaturowe Ameryki Południowej stwierdzono właśnie w Argentynie: 48,8 °C w Rivadavia w prowincji Salta oraz −32,7 °C w Sarmiento w prowincji Chubut. Suma roczna opadów od poniżej 100 mm do ponad 4000 mm w południowej części Andów.
Północno-zachodnie tereny kraju w prowincji Salta
Lodowiec Upsala
.jpg&filetimestamp=20071223032518)
Pejzaż prowincji San Juan
Patagonia
Argentyna jest prezydencką republiką federacyjną, w której prezydent, wybierany na 4-letnią kadencję, jest głową państwa oraz szefem rządu. Parlament składa się z dwóch izb do których parlamentarzyści są wybierani w wyborach częściowych, tzn. co dwa lata wybierana jest 1/3 z 75 senatorów, a co 2 lata połowa z 258 członków Izby Deputowanych. W polityce dominuje peronistyczna Partia Sprawiedliwości, lewicowa Radykalna Unia Obywatelska oraz inne.
Święto narodowe: 25 maja Dzień Rewolucji (1810).
Terytorialnie Argentyna podzielona jest na 23 prowincje, jedno miasto autonomiczne (tzw. dystrykt federalny) - Buenos Aires oraz Terytorium Narodowe – Ziemia Ognista. Prowincje dzielą się na departamenty, a te z kolei, z wyjątkiem miasta autonomicznego dzielą się na gminy (z hiszp. municipios).
| Demografia Argentyny | |
|---|---|
 Argentina Population pyramid 2005| |
|
| Piramida populacji (2005)[4]| | |
| Populacja | 40,301,927 |
| Mężczyźni | 19,884,139 |
| Kobiety | 20,417,788 |
| Przyrost naturalny | 0.96% |
| Wskaźnik urodziń | 17.4/1,000 |
| Wskaźnik zgonów | 7.5/1,000 |
| Długość życia | 76.3 years |
| HDI (2007) | ▲ 0.860 |
| Urząd statystyczny | INDEC |
| Dane historyczne | ||
|---|---|---|
| Rok | Ludność | Zm., % |
| 1869 | 1 877 490 | – |
| 1895 | 4 044 911 | 115,4% |
| 1914 | 7 903 662 | 95,4% |
| 1947 | 15 893 811 | 101,1% |
| 1960 | 20 013 793 | 25,9% |
| 1970 | 23 364 431 | 16,7% |
| 1980 | 27 947 446 | 19,6% |
| 1991 | 32 615 528 | 16,7% |
| 2001 | 36 260 130 | 11,2% |
| 2009 | 40 134 425 | 10,7% |
| dane za 2009 rok posiadają charakter przybliżony | ||
Przeważajaca ilość ludności zamieszkuje środkową oraz wschodnią cząstka kraju, Gran Chaco oraz Patagonia są prawie bezludne. Ludność Argentyny ukształtowała się w wyniku masowych migracji z Europy oraz kolonizacji prawie bezludnych terenów zamieszkanych przez nieliczne plemiona indiańskie – w czasach przedkolumbijskich zamieszkiwało tam około 300 tys. Indian. Ponad 98% ludności stanowią biali pochodzenia europejskiego (głównie włoskiego, hiszpańskiego, niemieckiego, polskiego, ukraińskiego oraz portugalskiego), resztę Metysi, nieliczni Indianie (mniej niż 150 tys.). Argentynę cechuje bardzo wysoki odsetek ludności miejskiej. Tylko 12% ludności mieszka na obszarach wiejskich – z reguły w izolowanych osiedlach hodowlanych oraz latyfundiach. Miejska ludność koncentruje się w dużych miastach. Ciężki kryzys gospodarczy spowodowałpotrzebne źródło, że ambitne plany przeniesienia stolicy do Viedmy (700 km na południe od Buenos Aires) nie zostały, jak dotąd zrealizowane. W latach 90. XX wieku wiele osad było opuszczonych, kiedy kolej zmniejszyła sieć połączeń, a lokalne wyroby produkowane na małą skalę zostały zastąpione masowym importem tanich produktów.
W Argentynie istnieje liczna oraz dobrze zorganizowana Polonia, której korzenie sięgają XIX wieku. Wkład Polaków w budowę państwa argentyńskiego stał się doceniony w 1995 r. świętem narodowym na ich cześć. Argentyna jest wyłącznym państwem, w którym obchodzony jest 8 czerwca Dzień Polskiego Osadnika (arg. "Día del Colono Polaco"). Dzień ten upamiętnia przybycie pierwszych Polaków do Argentyny na początku czerwca 1897 roku. Z tej okazji w Buenos Aires, pod auspicjami Ambasady Polski, Związku Polaków, organizacji: la Asociación Cultural Argentino Polaca oraz la Fundación Argentina, przebiega się tydzień imprez kulturalnych poświęconych Polsce oraz Polakom[5].
Dominującym wyznaniem w kraju jest katolicy ok. 80,8%, charakterystyczny dla całej Ameryki Południowej. Jednakże inne wyznania stają się coraz bardziej popularne. Wielu Argentyńczyków praktykuje spirytualizm - wiarę w kontakt z duchami nieżyjących już ludzi oraz kult zmarłych. Na cmentarzach argentyńskich spotkać da się całe procesje wiernych ciągnących do grobów zmarłych otoczonych czcią. Rośnie też liczba wiernych wyznania ewangelickiego, widoczna jest też aktywna działalność misji ewangelickich. Rośnie także popularność nieuznawanych przez kościół ludowych wierzeń na poły pogańskich, takich jak Diffunta Correa. Kult ten popularny jest zwłaszcza w prowincji San Juan, na zachodzie kraju. Pozostałymi wyznaniami w Argentynie są odpowiednio:
Najludniejsze miasta Argentyny:
| Miejsce | Główne miasto | Prowincja | Ludność 1 lipca 2010 (tys.) |
Region |
|---|---|---|---|---|
| 1 | Buenos Aires | (miasto oraz prowincja) | 13 028 | Pampa |
| 2 | Córdoba | Córdoba | 1 403 | Pampa |
| 3 | Rosario | Santa Fe | 1 260 | Pampa |
| 4 | Mendoza | Mendoza | 901 | Cuyo |
| 5 | San Miguel de Tucumán' | Tucumán | 809 | Północny Zachód |
| 6 | La Plata | Buenos Aires | 741 | Pampa |
| 7 | Mar del Plata | Buenos Aires | 610 | Pampa |
| 8 | Salta | Salta | 536 | Północny Zachód |
| 9 | Santa Fe | Santa Fe | 505 | Pampa |
| 10 | San Juan | San Juan | 468 | Cuyo |
| 11 | Resistencia | Chaco | 389 | Gran Chaco |
| 12 | Santiago del Estero | Santiago del Estero | 370 | Gran Chaco |
| 13 | Corrientes | Corrientes | 357 | Mezopotamia |
| 14 | Bahía Blanca | Buenos Aires | 310 | Pampa |
| 15 | Jujuy | Jujuy | 308 | Gran Chaco |
Argentyna jest krajem przemysłowo-rolniczym. Główne gałęzie to: przemysł wydobywczy, metalurgiczny, motoryzacyjny, spożywczy. W rolnictwie dominuje hodowla bydła oraz owiec, uprawa soi, winorośli, słonecznika, bawełny, garbników, herbaty, sadownictwo. W latach 1890-1930 Argentyna należała do dziesięciu najbogatszych krajów świata. Rozwój, oparty z reguły o kapitał brytyjski, dotyczył przede wszystkim rolnictwa oraz infrastruktury. Ludność kraju w tym okresie rosła o 4% rocznie. Dochody rosły jeszcze szybciej. Na przełomie lat 20. oraz 30. Argentyna, analogicznie jak inne kraje świata, wpadła w wielki kryzys gospodarczy. Na ów kryzys nałożył się dodatkowo duży napływ imigrantów, co spowodowało, że Argentynie trudniej niż innym krajom było powrócić do poziomu dochodów na 1 mieszkańca z lat 20. W kraju liberalizm gospodarczy stał się zastąpiony interwencjonizmem oraz protekcjonizmem. W latach 50. prezydent Juan Domingo Peron uczynił Argentynę państwem socjalnym na wzór zachodnich państw. Niestety, wydatki socjalne były zbyt duże oraz już w połowie lat 50., po usunięciu Perona, zaczęły się czasy ostrych oszczędności w celu zmniejszenia olbrzymiego zadłużenia państwa. Po ich przeprowadzeniu nastały dobre czasy lat 60. odznaczające się wyjątkowo niską inflacją. Dobra koniunktura zaczęła jednak się kończyć w latach 70. Podobnie jak na Zachodzie, doszło do zjawiska stagflacji, czyli współwystępowania wysokiej inflacji oraz niskiego wzrostu gospodarczego. Aby przezwyciężyć ten stan, tworzono kolejne nieudane plany stabilizacyjne, finansowane przez zagraniczne banki. Powiększało to zadłużenie państwa, co w połączeniu z destabilizacją polityczną nie dawało pozytywnych efektów. Rezultatem była natomiast katastrofa gospodarcza lat 80., przejawiająca się niewypłacalnością państwa, hiperinflacją oraz spadkiem realnych dochodów oraz PKB. Stan ten przezwyciężono dopiero na początku lat 90., kiedy wprowadzono stabilizację waluty oraz powiązano ją z dolarem. Wtedy też przeprowadzono takie reformy jak prywatyzacja oraz liberalizacja handlu zagranicznego. Średni wzrost PKB w latach 1991-1998 wynosił 6% oraz był podobny do tego, jaki odnotowywano już w latach 80. w Chile (dwa latynoskie tygrysy). Inflacja w ciągu 5 lat spadła z 4000% do 0%. Niestety pozwolono także na wzrost zadłużenia państwa, a szczególnie samorządów. Równocześnie w latach 1999 oraz 2000 dał się odczuć spadek PKB, spowodowany z reguły zachwianiem konkurencyjności produktów argentyńskich w wyniku dewaluacji waluty brazylijskiej oraz odpływem tam, wcześniej napływającego do Argentyny, kapitału zagranicznego. Kryzys silnie się pogłębił w latach 2001-2002, kiedy wydatnie wzrosło bezrobocie oraz zamrożono depozyty krajowe. Nastąpiło ogłoszenie stanu niewypłacalności państwa oraz zniesienie powiązania argentyńskiego peso z dolarem. Spowodowało to silną deprecjację kursu argentyńskiej waluty. W latach 2003-2005 kryzys stał się opanowany, odmrożono depozyty, a po spadku PKB w 2002 roku o 11%, lata następne przyniosły średni wzrost PKB o 8-9% rocznie. Aktualnie Argentyna notuje ponad 10% wzrost swego PKB rocznie, w połowie 2011 r. PKB kraju wzrosło o 11,2%[8], co stawiało ten kraj w pierwszej piątce krajów na świecie o najwyższym wzroście gospodarczym.
trzcina cukrowa, owoce cytrusowe, tytoń, soja, owoce oraz warzywa, herbata, winorośl.
hutniczy - Zapla; spożywczy - Santa Fe, Rio Gallegos; chemiczny - La Plata, Campo Duran, Comodoro Rivadavia
Buenos Aires
Córdoba
Rosario
La Plata
.jpg&filetimestamp=20110424235001)
Mar del Plata
San Miguel de Tucumán
Salta
Santa Fe
Corrientes
Bahía Blanca
W 1869 11% ludności Argentyny zamieszkiwało aglomeracje powyżej 100 000 mieszkańców, była to koncentracja pięć razy większa od średniej światowej, podobna do Stanów Zjednoczonych oraz w przybliżeniu dwa razy większa od koncentracji ludności europejskiej. W 1914 po raz pierwszy liczba ludności miejskiej przewyższyła liczbę ludności wiejskiej. Jednym z ważniejszych czynników szybkiego rozwoju obszarów miejskich była wielka fala imigracji, z reguły europejskiej, do miast. W szczególności do Buenos Aires, Córdoby oraz Rosario. W 1960 piętnaście miast przekraczało 100 000 mieszkańców, żyło w nich 71% ludności miejskiej. Spośród nich wyróżniało się Buenos Aires, jedyne, które przekraczało 100 000 mieszkańców w 1869. Ludność miejska stanowiła 59% ogółu ludności, analogicznie jak w Stanach Zjednoczonych, nieco więcej niż w Oceanii (53%) oraz mniej niż w Wielkiej Brytanii, kraju, który posiadał najwyższy odsetek ludności miejskiej od początków XIX wieku – 69%. W 1970 osiągnęła 78,5% ludności miejskiej, a w 1975 wskaźnik urbanizacji wyniósł 80,7%.W 1990 86,9% ludności żyło w miastach. Podstawowym czynnikiem tych zmian były, analogicznie jak w całej Ameryce Łacińskiej, migracje wewnętrzne, z obszarów wiejskich do miast. Główne przyczyny tej migracji to skrajnie niekorzystne warunki ekonomiczne oraz społeczne. W 2001 wartość wskaźnika urbanizacji osiągnęła 89,3%.
|
||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
