Azerbejdżan, Republika Azerbejdżanu – państwo w Azji nad Morzem Kaspijskim, graniczące z Rosją, Gruzją, Armenią, Iranem oraz Turcją.
Pochodzenie nazwy
Sufiks -an w perskim znaczy "kraj". Atropates (w staroperskim "strzeżony przez ogień") był satrapą Medii za czasów perskiej dynastii Achemenidów oraz Aleksandra Wielkiego, po śmierci którego się uniezależnił. Od tej pory ta cząstka Medii była znana Grekom jako Media Atropatene, albo po prostu Atropatene, stąd średnioperskie Āturpātakān, później Ādurbādagān, a w końcu nowoperskie Ādarbāyjān, czyli Azerbejdżan, po ormiańsku Atrpatakan. Arabska wersja nazwy to Adharbayjān (أذربيجان). W czasach klasycznych określano go także Kaukaską Albanią, a jego cząstka Kaukaską Iberią (dzisiejsze tereny Gruzji). Istnieje także teoria, że Azerbejdżan to sturczona forma zarabizowanej wersji perskiej nazwy Âzarâbâdagân (âzar=ogień; âbâdag=miejsce kultu; ân=sufiks liczby mnogiej), czyli "kraina wiecznego ognia", co może posiadać związek z zoroastriańskimi świątyniami ognia w tych okolicach.
Ustrój polityczny
Azerbejdżan jest republiką prezydencką. Głową państwa jest prezydent wybierany w wyborach powszechnych na pięcioletnią kadencję. Do jego uprawnień trzeba m.in. nominowanie ministrów. Ciałem ustawodawczym jest pięćdziesięciomiejscowy parlament, także wybierany w wyborach powszechnych. Prawo wyborcze przysługuje każdemu obywatelowi kraju, który ukończył osiemnaście lat.
Zob. Prezydenci Azerbejdżanu.
Historia
Najdawniejszymi znanymi mieszkańcami terytorium dzisiejszego Azerbejdżanu byli kaukascy Albańczycy, przynależący do kaukaskiej grupy językowej. Teren ten w ciągu późniejszych stuleciu zamieszkiwało wiele wielorakich nacji: Persowie, Rzymianie, Grecy, Ormianie, Arabowie, Turcy, Mongołowie oraz Rosjanie. Pierwszym królestwem, które ukazało się na omawianym terenie, było królestwo Manna – ok. IX w. p.n.e. Przetrwało ono do początku VII w. p.n.e., później zaś weszło w skład państwa Medów. Islam na terenie dzisiejszego Azerbejdżanu rozprzestrzenił się gwałtownie po jego podboju przez Arabów w VII-VIII w. Po upadku władzy arabskiej powstało parę częściowo niepodległych państewek. W XI w. nastąpiło podbicie regionu przez Turków Seldżuckich – zdominowali oni Azerbejdżan oraz stali się przodkami dzisiejszych Azerów. W latach trzydziestych XIII wieku Azerbejdżan podbili Mongołowie oraz był on następnie podstawowym ośrodkiem władzy Ilchanidów. Azerbejdżan od XV do XVIII w. był częścią Iranu znajdującego się wówczas pod rządami Safawidów. Na skutek przegranych przez nową irańską dynastię Kadżarów wojen z Rosją na mocy traktatu z Gulistanu (1813) oraz traktatu turkmenczajskiego (1828) Azerbejdżan stał się przyłączony do Imperium Rosyjskiego. W 1873 w Baku odkryto ropę naftową. Odkrycie to zapoczątkowało ekspansywny rozwój tego miasta.
Po rozpadzie Zakaukaskiej DRF w maju 1918 roku Azerbejdżan uzyskał niepodległość (Demokratyczna Republika Azerbejdżanu). W kwietniu 1920 Azerbejdżan stał się zajęty przez Armię Czerwoną.
Azerbejdżańska Socjalistyczna Republika Radziecka w latach 1920-1922 była częścią państwa radzieckiego przed powstaniem ZSRR, w latach 1922-1936 razem z Gruzją oraz Armenią wchodziła w skład ZSRR jako cząstka Zakaukaskiej Federacyjnej SRR, w 1936 weszła w skład ZSRR bezpośrednio. Dnia 30 sierpnia 1991 r. Azerbejdżan wydał suwerenność, ale formalnie stał się państwem niepodległym 18 września 1991 r., po czym przystąpił, analogicznie jak 11 innych republik byłego ZSRR do WNP. Od ogłoszenia niepodległości trwa konflikt z Armenią o Górski (Górny) Karabach.
Demografia
-
- Sprawdź też: Miasta Azerbejdżanu
Azerbejdżan jest najludniejszym państwem Zakaukazia. Mieszka tutaj 9 164 600[1][2][4] mieszkańców, z czego Azerowie stanowią 90,6%[4]. Wśród mniejszości narodowych największą grupę stanowią Rosjanie. Północną cząstka kraju zamieszkują liczne, z reguły kaukaskojęzyczne narody takie, jak np. Rutulowie, Cachurzy, Lezgini, ale także Tatowie, Tałyszowie, Kurdowie, itp.
W Azerbejdżanie przebywa mała grupa Polaków licząca ponad 1000 osób.[5] Wśród wybitnych przedstawicieli mniejszości polskiej w Azerbejdżanie byli:
Religijność
-
-
– 0,01%[6]
Podział administracyjny Azerbejdżanu
-
Kraj jest podzielony na:
- 59 rejonów (az. rayon, l.mn. rayonlar),
- 11 miast wydzielonych (az. şəhər, l.mn. şəhərlər).
Wydzieloną częścią Azerbejdżanu pozostaje eksklawa Nachiczewan, mająca status republiki autonomicznej (az. muxtar respublikası).
Edukacja
W Azerbejdżanie działają następujące uczelnie:
Kultura
Muzyka
Klasyczną muzyką Azerbejdżanu jest mugam (az. muğam). Tradycyjne instrumenty to: kamancza, balaban, tar oraz nagara. Znana jest także osoba wędrownego barda – aszyga, który gra na sazie, rodzaju lutni.
Ciekawą aktualnością był występ mistrza śpiewu mugam, Alima Quasimova ze swoim zespołem w sobotę 7 lipca 2007 w teatrze Capitol na festiwalu "Brave" we Wrocławiu. Śpiewak, wyróżniony przez UNESCO, wystąpił z zespołem składającym się z kaukaskich skrzypiec, kaukaskiej mandoliny, klarnetu oraz perkusji (perkusista używał 4 wielorakich bębnów, grając najczęściej na dwóch), oraz z młodą śpiewaczką towarzyszącą mu najczęściej w odśpiewie, rzadziej w duecie. Oboje śpiewacy siedzieli środkowo na dywanach mając po swoich bokach mandolinistę oraz skrzypka, a perkusista oraz klarnecista umieszczeni byli z tyłu na krzesłach. Śpiewacy towarzyszyli sobie na płaskich dużych bębnach, przy czym śpiewak używał znanej techniki wspomagania dłonią dotykając ucha, z tym że śpiewaczka, szczelnie ubrana w kolorowy strój pokazujący jedynie jej twarz, posługiwała się tu właśnie swoim bębnem. Wedle objaśnień towarzyszących, modalny śpiew mugam jest wspólną tradycją ludów Kaukazu oraz (szczególnie tureckojęzycznych) ludów Azji Środkowej. Alim Quasimov uważany jest za wybitnego żyjącego mistrza śpiewu mugam.
14 maja 2011 roku reprezantacja Azerbejdżanu zwyciężyła w konkursie Eurowizji. Ell & Nikki zostali wyłonieni z półfinału 10 maja. Ich piosenka "Running Scared" uzyskała 221 punktów.
Kraj ma także tradycje jazzowe. Vaqif Mustafazadə był najsłynniejszym jazzmanem azerbejdżańskim – łączył on mugam ze swingiem. Tę tradycję kontynuuje jego córka – Əzizə Mustafazadə. Co roku przebiega się "Baku Jazz Festival"[7].
W muzyce poważnej najbardziej znaną postacią jest kompozytor oraz dyrygent Üzeyir Hacibəyov.
Gospodarka
Największym bogactwem naturalnym tego kraju jest ropa naftowa, której wydobycie stanowi 70% produkcji całego kraju. Ponadto wydobywa się także miedź oraz sól kamienną. 90% energii elektrycznej pochodzi z elektrowni cieplnych, wśród których największa istnieje w Ali Bajramły o mocy 1080 MW.
Dużą rolę w gospodarce Azerbejdżanu odgrywa też rolnictwo.
Dochód narodowy brutto wynosi 3,800 USD na 1 mieszkańca (2004). Inflacja: 4,6% (2004). Zadłużenie 1,8 mld USD (2004). Rozkład zatrudnienia przedstawia się następująco: usługi – 40,2%, rolnictwo – 14,1%, przemysł – 45,7%. Azerbejdżan eksportuje przede wszystkim żywność (32%), tekstylia (19%), maszyny (18%). Natomiast importuje żywność (26%), maszyny (18%), produkty metalurgiczne (12%).
Głównymi partnerami handlowymi są: kraje byłego ZSRR (Rosja, Ukraina, Kazachstan, Turkmenistan), Turcja oraz Włochy. Obroty handlowe z zagranicą – eksport: 3,2 mld USD, import: 3,6 mld USD (2004).
Azerbejdżan trzeba do najszybciej rozwijających się krajów światapotrzebne źródło.
Przyroda oraz jej ochrona
Przyroda Azerbejdżanu jest bogata oraz zawiera w sobie bardzo zróżnicowane ekosystemy - od wysokogórskich po stepowe oraz półpustynne. Flora Azerbejdżanu liczy 4500 gatunków roślin naczyniowych, w tym 240 gatunków endemicznych albo reliktowych. Fauna liczy 107 gatunków ssaków, 394 gatunki ptaków, 54 gatunki gadów, 9 płazów, ok. 100 gatunków ryb. 10,1% terytorium zajmują obszary chronione: 8 parków narodowych (Park Narodowy Zangazur, Szyrwański Park Narodowy, Park Narodowy Ag-Gol, Park Narodowy Hirkan, Park Narodowy Altyaghach, Apszeroński Park Narodowy, Park Narodowy Shahdagh, Park Narodowy Goygol), 11 państwowych rezerwatów przyrody, 24 sanktuaria przyrody[8].
Sprawdź też
Linki zewnętrzne
Bibliografia
- Achundov, Nazim: Azerbaycanda dövri metbuat (1832-1920). Bibliographie, Baku 1965.
- Chodubski, Andrzej: Witold Zglenicki "Polski Nobel" 1850-1904, Płock 1984
- Həsənov, Cəmil: Azərbaycan beynəlxalq münasibətlər sistemində 1918-1920-ci illər, Baku 1993.
- La première république musulmane : l’Azerbeidjan, Paris 1919.
- La République de l’Azerbeidjan du Caucase, Paris 1919.
- Munschi, Hilal: Die Republik Aserbaidschan. Eine geschichtliche und politische Skizze, Berlin 1930.
- Mustafazade, Raxman: Dve respubliki. Azerbaijano-rossijskie otnoshenija 1918-1920 gg., Moskwa 2006.
- Nesibzade, Nesib: Azerbaycan demokratik respublikasi. Meqaleler ve senedler, Baku 1990.
- Sanders, A. (Nikuradse): Kaukasien. Nordkaukasien, Aserbaidschan, Armenien, Georgien. Geschichtlicher Umriss, München 1944.
- Sürmeli, Serpil: Türk-Gürcü iliskileri (1918-21), Ankara 2001.
- Świętochowski, Tadeusz: Russian Azerbaijan, 1905-1920. The Shaping of National Identity in a muslim community, Cambridge University Press 1985.
- Świętochowski, Tadeusz, Azerbejdżan oraz Rosja. Kolonializm, islam oraz narodowość w podzielonym kraju, Warszawa 1998.
- Zeynalov, Rizvan: Voennoe strotel’stvo v Azerbaijanskoi respublike 1920-ijun’ 1941 g., Baku 1990.
- Zürrer, Werner: Kaukasien 1918-1921. Der Kampf der Großmächte um die Landbrücke zwischen Schwarzem und Kaspischem Meer, Düsseldorf 1978.
Przypisy
- ↑ 1,0 1,1 The International Population Day, The demographic situation in Azerbaijan, The State Statistical Committee of the Republic of Azerbaijan, 11 July 2011
- ↑ 2,0 2,1 Censuses of Republic of Azerbaijan 1979, 1989, 1999, 2009, The State Statistical Committee of the Republic of Azerbaijan
- ↑ 3,0 3,1 Azerbaijan:Report for Selected Countries and Subjects, International Monetary Fund, April 12, 2011
- ↑ 4,0 4,1 Results of population censuses in Azerbaijan for 1979, 1989, and 1999.
- ↑ Polish diaspora
- ↑ CIA - The World Factbook - Azerbaijan
- ↑ Oficjalna strona Baku Jazz Festival
- ↑ National Parks of Azerbaijan. Ministry of Ecology and Natural Resources of the Republic of Azerbaijan
|
Członkostwo w organizacjach międzynarodowych |
|
|
Organizacja Współpracy Gospodarczej Państw Morza Czarnego |
|
| Kraje członkowskie |
|
|
| Kraje kandydujące |
|
|
| Obserwatorzy |
|
|
|
Organizacja na rzecz Demokracji oraz Rozwoju (GUAM) |
|
| Członkowie |
|
|
| Były członek |
|
|
| Obserwatorzy |
|
|
|
Rada Europy |
|
| Państwa członkowskie |
|

 |
|
| Kandydaci |
|
|
| Obserwatorzy |
|
|
|
Organizacja Bezpieczeństwa oraz Współpracy w Europie (OBWE) |
|
|
|
|
|
|
|