W praktycznyMarketing.pl możemy przyjąć ogólne i powinny bezpośrednio na zyski.
* pozycjonowanie stron (SEO - Search Engine Optimization, to działania konkurencyjnych można zaprzestać na pozycję wpływa bowiem nie tylko wartościowe.
* kompetentne i kompletnie bez sensu.
Błąd oprogramowania albo w żargonie informatycznym bug (czytaj bag wymowa) – usterka programu komputerowego powodująca jego nieprawidłowe działanie, wynikająca z błędu człowieka na jednym z etapów tworzenia oprogramowania, zwykle podczas tworzenia kodu źródłowego, lecz nieraz także na etapie projektowania.
Spis treści |
Słowo bug (z ang. pluskwa, owad, robactwo) przeszło prawdopodobnie do żargonu programistycznego z żargonu inżynierów telekomunikacji, którzy żartowali na temat szumów w sygnale, mówiąc że „owady zalęgły się w urządzeniu”. Wiadomo też, że słowa bug w kontekście usterki użył Thomas Edison już w 1878.
Potwierdzenie w terminologii komputerowej, wspomnianego terminu przypisywane jest pani admirał Grace Hopper. Podczas prac prowadzonych 9 września 1947 r.[1][2] z komputerem Harvard Mark II operator stwierdził jego nieprawidłowe działanie, a po poszukiwaniach przyczyny Bill Burke z miejscowości Pulaski z Wirginii znalazł w przekaźniku 40 panelu F ćmę[3] (ang. moth), która powodowała spięcie. Grace Hopper wkleiła owada do dziennika – fotografia obok. Dziennik aktualnie istnieje w Naval Surface Warfare Center Computer Museum w Dahlgren w stanie Wirginia (USA). Opis fotografii tego dziennika podaje błędny rok wpisu - 1945, inne źródła wskazują na rok 1947, co potwierdza fakt, iż komputer Mark II stał się uruchomiony w lipcu tego roku.
Słowo bug jest wielokrotnie tłumaczone w tym kontekście jako pluskwa. Pluskwa oznacza aktualnie także podsłuch albo podgląd elektroniczny (mikrofon, kamera) albo analogicznie backdoor celowo zaimplementowany w oprogramowaniu z inicjatywy programisty albo na zlecenie.
Błędy programistyczne są przedmiotem wielu spośród tzw. praw Murphy'ego, m.in. „w każdym programie (dłuższym niż 100 linijek) jest jeszcze jeden błąd”.
Bug jako określenie błędu programistycznego jest w nazwach programów pomagających usuwać błędy, tzw. debugerów, czy też „odpluskwiaczy”. Programy te pozwalają śledzić wartości określonych zmiennych oraz rejestrów wykorzystywanych w programie do momentu wystąpienia błędu, co z kolei dopuszcza znaleźć dokładne miejsce w kodzie źródłowym, w którym trzeba dokonać poprawek.
Aby ułatwić zgłaszanie błędów testerom oraz użytkownikom oraz w celu śledzenia stanów błędów przez wszystkich zainteresowanych, powstały rozliczne systemy śledzenia błędów. Do najpopularniejszych trzeba Bugzilla (stworzony pierwotnie na potrzeby projektu Mozilla), stosowany także przez fundację MediaWiki do zbierania informacji o błędach w oprogramowaniu www.pozycjonowanie-bydgoszcz.tk oraz pokrewnych Wiki (patrz: nullbugzilla.wikipedia.org ). W systemie Bugzilla każdy może zgłosić błąd, podając przy tym okoliczności, w jakich on występuje. Zgłoszenie to jest następnie przydzielane określonemu programiście, a aktualne informacje o postępach w naprawianiu usterki są udostępniane w systemie.
Z reguły wyróżnia się dwa główne typy błędów:
W typowych warunkach da się się spodziewać, że w każdym nietrywialnym programie będzie sporo błędów. Ich liczbę da się jednak znacząco ograniczyć. Twierdzi się, że liczba błędów na wiersz kodu jest w przybliżeniu niezależna od językapotrzebne źródło, dlatego program o tej samej funkcjonalności napisany w języku wyższego poziomu (np. Perl czy Python) będzie miał mniej błędów niż w języku niższego poziomu (C czy asembler). Stąd lepiej używać języków, które w krótszym tekście zawrą więcej treści.
Liczbę błędów da się też ograniczyć przeprowadzając testy programu. Testy te powinny być w miarę możliwości zautomatyzowane – komputer potrafi przeprowadzić o parę rzędów wielkości więcej testów na godzinę niż człowiek.
Do metod zmniejszania liczby błędów da się zaliczyć:
++i*=*c--;[4]if(a=b)... zamiast if(a==b)... )Czasem błędy wykrywa się przez wprowadzanie do programu losowych danych oraz sprawdzanie otrzymywanych odpowiedzi. Gdyż typowe błędy dotyczą wielu danych, wykrywa się w ten sposób przeważajaca ilość błędów.
Bardzo sporadycznie przeprowadza się dowody matematyczne programów. Nawet one nie dają jednak gwarancji poprawnego działania programu, albowiem nie jest pewne, że model zachowania programu jest bezbłędny (jeśli ta sama osoba pisała kod oraz dowód, to ten sam błąd mógł się pojawić w obu), ani też, że zastosowany model matematyczny odpowiada rzeczywistości (np. kompilator czy nawet sam procesor może przeistoczenie optymalizacje, które psują „poprawny” kod).
Gdyż testowanie dużych czynności jest trudną operacją, zwykle testuje się osobno podzespoły programu oraz program w całości (zakładając przy tym, że podzespoły działają poprawnie). Można przez to przeoczyć pewną klasę błędów.
Wielokrotnie trudno jest testować program w naturalnym środowisku (np. w przypadku programów sieciowych, operujących bezpośrednio na sprzęcie czy wymagających interakcji z wieloma użytkownikami) oraz dlatego konieczne jest testowanie w środowisku sztucznym – za pomocą emulatorów sprzętu, sieci czy sztucznego generowania zdarzeń symulujących działania użytkowników („wpisano X w pole Y”, „kliknięto przycisk Z” itp.).
Testy pisane są zwykle w późnej fazie rozwoju oprogramowania. W metodologii zwanej „programowaniem ekstremalnym” testy pisze się zanim rozpocznie się pisanie danej części oprogramowania, co ma zmniejszyć liczbę błędów. Wiąże się to ze zjawiskiem – stwierdzonym empirycznie oraz znanym z literatury specjalistycznej – wiązki błędów. Oznacza to, że im więcej odkryto błędów w programie, tym większe jest prawdopodobieństwo istnienia błędów niewykrytych. To zaskakujące stwierdzenie da się wyjaśnić w następujący sposób: jeśli w programie wykryto dużo albo bardzo dużo błędów, to jest on prawdopodobnie źle napisany, zatem łączna liczba błędów bywa większa niż liczba wykrytych. W tym kontekście wczesne wykrywanie błędów (czyli złego programowania) dopuszcza na uniknięcie tego zjawiska.
Do tworzenia testów oraz zarządzania nimi istnieje wiele systemów, tzw. testing frameworks, takich jak XUnit.
