Grób prof. Barbary Skargi na Cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie
Barbara Skarga (ur. 25 października 1919 w Warszawie, zm. 18 września 2009 w Olsztynie[1]) – polska profesor filozofii PAN. Dama Orderu Orła Białego.
Życiorys
Urodziła się w Warszawie, wywodziła się z rodziny ziemiańskiej wyznania ewangelicko-reformowanego, nader luźno związanej ze swoim kościołem. Jej siostrą była aktorka Hanna Skarżanka, zaś bratem – aktor Edward Skarga.
Studiowała filozofię na Uniwersytecie Stefana Batorego w Wilnie.
Była łączniczką w AK. W 1944 aresztowana przez Rosjan oraz skazana na 10 lat obozu pracy. Po wyjściu z niego otrzymała nakaz dożywotniego osiedlenia w kołchozie. Do kraju powróciła w 1955. Studia ukończyła w 1957 na Uniwersytecie Warszawskim, gdzie też uzyskała doktorat. Tytuł profesora nauk humanistycznych uzyskała w 1988. 19 maja 2008 odbyła się uroczystość odnowienia jej doktoratu.
Była przewodniczącą rady redakcyjnej "Etyki". Została pochowana 25 września na cmentarzu ewangelicko-reformowanym w Warszawie.
Publikacje
Autorka książek, m.in.:
- Narodziny pozytywizmu polskiego 1831-1864 (1964)
- Kłopoty intelektu. Między Comte'em a Bergsonem (1975)
- Czas oraz trwanie. Studia nad Bergsonem (1982)
- Po wyzwoleniu 1944-1956 (1985)
- Przeszłość oraz interpretacje (1987)
- Granice historyczności (1989)
- Tożsamość oraz różnica. Eseje metafizyczne (1997, wyróżniona nagrodą im. Jana Długosza)
- Ślad oraz obecność (2002)
- Kwintet metafizyczny (2005)
- Człowiek to nie jest piękne zwierzę (2007)
- Tercet metafizyczny (2009)
Odznaczenia oraz wyróżnienia
W 1995 była odznaczona Orderem Orła Białego. Była członkiem Kapituły tego odznaczenia oraz Kanclerzem Orderu w latach 2001-2005. W październiku 2005 złożyła rezygnację z funkcji Kanclerza Orderu Orła Białego po wypowiedziach Lecha Kaczyńskiego, który stwierdził w trakcie swojej kampanii wyborczej, że pewne osoby nagrodzone tym odznaczeniem przez Aleksandra Kwaśniewskiego są zasłużone dla PRL[2].
19 lutego 2000 przyznano jej tytuł doktora honoris causa Uniwersytetu Mikołaja Kopernika[3].
Przypisy
Linki zewnętrzne