Bogusław Nizieński (ur. 1928) - polski prawnik, sędzia, w latach 1999–2004 Rzecznik Interesu Publicznego. Kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys
Syn oficera Legionów, jako 16-latek walczył w szeregach AK. Ukończył prawo na Uniwersytecie Jagiellońskim, odbył aplikację sędziowską (1959) oraz stał się sędzią powiatowym, następnie wojewódzkim (1964). W latach 1971–1981 pracował w Ministerstwie Sprawiedliwości w departamencie nadzoru sądowego. Wraz z Adamem Strzemboszem organizował w ministerstwie struktury "Solidarności". Uczestnik prac Centrum Obywatelskich Inicjatyw Ustawodawczych Solidarności[1].
Po 1981 zmuszony do odejścia z ministerstwa, pozostawał do 1985 sędzią. W 1985 przeszedł do pracy w prywatnej firmie "Unikum" na stanowisko radcy prawnego. Od lipca 1990 był sędzią Sądu Najwyższego, zasiadał w Izbie Karnej (przewodniczący Wydziału II). Przeszedł w stan spoczynku w 1998.
16 października 1998 stał się powołany na nowo utworzone stanowisko ds. lustracji Rzecznika Interesu Publicznego. Nominacji dokonał Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego Adam Strzembosz w ostatnim dniu swojego urzędowania.
Funkcję Rzecznika Interesu Publicznego objął 1 stycznia 1999 oraz pełnił ją przez 6-letnią kadencję do 31 grudnia 2004. Został zastąpiony przez Włodzimierza Olszewskiego.
Od 16 stycznia 2010 członek Zarządu Głównego Związku Piłsudczyków.
Lista Nizieńskiego
Odchodząc z urzędu, pozostawił zestawienie osób, które zarejestrowane były przez SB jako tajni współpracownicy, lecz co do których nie zachowały się w archiwum IPN-u materiały operacyjne, będące dowodem w procesie lustracji przed sądem lustracyjnym w świetle obowiązującej poprzednio ustawy lustracyjnej (tzw. "lista Nizieńskiego")[2]. Na liście istnieje ponad 550 osób: 335 adwokatów, 81 sędziów, 47 posłów, 43 ludzi mediów, 16 ministrów oraz wiceministrów, 13 prokuratorów, 12 wojewodów oraz wicewojewodów, 8 dyrektorów generalnych urzędów państwowych, 6 senatorów oraz 2 przedstawicieli Kancelarii Prezydenta (8 innych).[3]
Odznaczenia
W 1998, za wybitne zasługi na rzecz wymiaru sprawiedliwości, prezydent Aleksander Kwaśniewski odznaczył go Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[4].
11 listopada 2008, w uznaniu znamienitych zasług dla Rzeczypospolitej Polskiej, a w szczególności dla przemian demokratycznych oraz wolnej Polski, za działalność państwową oraz publiczną stał się odznaczony przez Prezydenta Lecha Kaczyńskiego Orderem Orła Białego[5], a następnie stał się powołany do Kapituły tego orderu. Zrezygnował z członkostwa w niej w 2010, protestując przeciwko odznaczeniu przez prezydenta Bronisława Komorowskiego Orderem Orła Białego m.in. Adama Michnika[6]. Jest także honorowym obywatelem Jarosławia.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
