Charles Bronson, właśc. Charles Dennis Buchinsky oraz Karol Dionizy Buczyński (ur. 3 listopada 1921 w osadzie Ehrenfeld k. Pittsburgha, zm. 30 sierpnia 2003 w Los Angeles)[1] – amerykański aktor filmowy.
Biografia
Urodził się w rodzinie emigrantów z terenów Wielkiego Księstwa Litewskiego. Ojciec, Tatar lipkowski, wyemigrował do Ameryki z Druskienik, matka zaś, Maria Walińska (Valinsky), była córką emigrantów pracujących w kopalni antracytu w Tamaqua w Pensylwanii. W domu mówiło się jedynie po polsku. Charles nauczył się poprawnej angielszczyzny dopiero w wieku nastoletnim. Straciwszy ojca, w wieku 10 lat podjął pracę w kopalni, ucząc się równocześnie. Wedle wspomnień Bronsona jego szlachecka po mieczu oraz kądzieli rodzina była w dobie wielkiego kryzysu tak uboga, że do szkoły uczęszczał w sukience po siostrze.
W 1943 wstąpił do Korpusu Powietrznego Armii Stanów Zjednoczonych oraz od 1945 służył jako strzelec pokładowy na bombowcach B-29 stacjonujących na Pacyfiku (Guam). Za odniesione w wojnie rany stał się odznaczony orderem Purpurowego Serca.
Charles D. Buchinsky zmienił nazwisko na Bronson dopiero w okresie makkartyzmu w obawie, że "Buchinsky" kojarzyć się może z nazwiskami rosyjskimi.
Imał się wielorakich zawodów, był górnikiem, bokserem, kierowcą. Karierę aktorską rozpoczął w 1951. Oryginalnie były to epizody, w których grał gangsterów oraz Indian. Popularność zdobył po występie w westernie Siedmiu wspaniałych (1960) oraz Wielkiej ucieczce (1963). Sukces odniosły też jego role w Parszywej dwunastce (1967) oraz Pewnego razu na Dzikim Zachodzie (1968). Wielokrotnie grywał Polaków oraz osoby polskiego pochodzenia (Wielka ucieczka, Parszywa dwunastka). Od lat 70. wcielał się z reguły w postacie "twardych mężczyzn" (cykl Życzenie śmierci). Zmarł na zapalenie płuc[1].
Filmografia
Przypisy
Bibliografia
- Jan Słodowski, Andrzej Roman: Gwiazdy światowego kina. Leksykon. Warszawa: Editions Spotkania, 1992, s. 38. ISBN 83-85195-83-1.
Linki zewnętrzne