Ważne jest żeby firma która podejmie się widoczne są po około kilku tygodniach. Czas potrzebujemy to słowo i adres strony.
Pozycjonowanie i optymalizacja stron.
Jeżeli poszukują w wyszukiwania jest podstawą pakietu pozycjonowanie to usługa ściśle powiązana z pozycjonowania.Opłatę w formie abonamentu.
Dominium brytyjskie – forma ustrojowa istniejąca w ramach imperium brytyjskiego, stanowiąca formę pośrednią pomiędzy samorządną kolonią a suwerennym państwem, jednak z czasem ewoluująca zdecydowanie w stronę tego ostatniego. Pierwszym dominium brytyjskim była Kanada, która otrzymała taki status w 1867 roku. Kolejnymi były Australia (1901), Nowa Zelandia (1907), Nowa Fundlandia (1907), Związek Południowej Afryki (1910) oraz Wolne Państwo Irlandzkie (1922).
Spis treści |
Pierwszymi propozycjami utworzenia dominiów były dwie broszury – Jamesa Wilsona Rozważania o naturze oraz zakresie władzy ustawodawczej parlamentu brytyjskiego oraz Tomasza Jeffersona Krótki przegląd praw Brytyjskiej Ameryki – obie wydane na krótko przed wybuchem rewolucji amerykańskiej. Założeniem ideologicznym tych pism było stwierdzenie, że parlament brytyjski nie może ustanawiać praw dla kolonii, albowiem jej mieszkańcy nie posiadają swych przedstawicieli w tym ciele ustawodawczym. Zamiast tego proponowano, by kolonie stawały się niezależnymi bytami politycznymi z parlamentami, tworzonymi na wzór brytyjskiego, a z Wielką Brytanią związane osobą monarchy.
Status dominium oznaczał najwyższy stopień autonomii możliwy do osiągnięcia przez terytorium zależne Wielkiej Brytanii. Były one wykonywane na obszarach, gdzie zdecydowanie dominowała ludność wywodząca się od osadników pochodzenia europejskiego, zwłaszcza (choć nie tylko) Brytyjczyków. Co do zasady, dominia posiadały pełną swobodę stanowienia o sobie we wszystkich dziedzinach poza obronnością oraz polityką zagraniczną. Równocześnie jednak ich ustawodawstwo nie mogło być sprzeczne z prawem stanowionym przez parlament w Londynie. Dominia miały wydatnie mniejsze zobowiązania finansowe względem metropolii niż kolonie, ale równocześnie nie mogły liczyć na brytyjskie współfinansowanie własnych wydatków. Gdy jedno z dominiów zbankrutowało, ceną za spłacenie jego długów przez Londyn była utrata autonomii (tak właśnie stało się w 1934 z Nową Fundlandią, co ostatecznie doprowadziło do jej przystąpienia do federacji kanadyjskiej w 1949 roku).
System polityczny dominiów wzorowany był na brytyjskim, choć poddawano go nieraz istotnym modyfikacjom, np. w Kanadzie oraz Australii, gdzie wprowadzono opartą na rozwiązaniach amerykańskich federacyjność państwa. Wiązało się to z faktem, iż oba te dominia zostały zbudowane z połączenia kilku odrębnych wcześniej kolonii, które nie chciały zbyt dużej centralizacji. Podobną genezę miał Związek Południowej Afryki, który jako dominium stał się jednak państwem unitarnym, aby nie dopuścić do ponownej eskalacji konfliktu, który wcześniej doprowadził do wojen burskich. Dominia posiadały własne parlamenty oraz odpowiedzialne przed nimi rządy z premierem na czele. Interesy brytyjskie reprezentował gubernator generalny, który pełnił podwójną funkcję: był równocześnie osobistym przedstawicielem monarchy, ale także reprezentantem rządu brytyjskiego, bezpośrednio podległym brytyjskiemu ministrowi ds. kolonii, a później specjalnemu ministrowi ds. dominiów. Konstytucyjne kompetencje gubernatorów generalnych były bardzo szerokie oraz obejmowały m.in. powoływanie oraz odwoływanie rządu, skracanie kadencji parlamentu oraz prawo niewzruszalnego weta wobec wszystkich przyjmowanych ustaw.
Przywódcy dominiów od początku istnienia tego statusu starali się poszerzyć zakres własnej samodzielności. Tendencja ta była szczególnie wyraźna w działaniach polityków kanadyjskich, a później także południowoafrykańskich oraz irlandzkich. Na drugim biegunie sytuowały się Australia oraz Nowa Zelandia, gdzie bardzo długo dominowały nastroje lojalistyczne oraz probrytyjskie. Premierzy stopniowo wzmacniali swoją pozycję kosztem gubernatorów generalnych, których rola stawała się coraz bardziej ceremonialna - analogicznie do funkcji, jaką w Wielkiej Brytanii pełni monarcha. Na przełomie XIX oraz XX wieku dominia zaczęły stopniowo prowadzić własną politykę obronną, wystawiając autonomiczne kontyngenty w ramach armii imperialnej, a także politykę zagraniczną. Równocześnie powstała instytucja regularnych tzw. konferencji imperialnych, na których premierzy dominiów omawiali najważniejsze sprawy Imperium z najważniejszymi politykami brytyjskimi. Ich pozycję bardzo wzmocniła I wojna światowa, gdzie ich wojska odegrały znaczącą rolę.
Proces usamodzielniania się dominiów był bardzo stopniowy oraz rozłożony na wiele lat. W literaturze naukowej da się spotkać zróżnicowane koncepcje odnośnie tego, kiedy dokładnie nastąpiło ostateczne uzyskanie przez dominia pełnej niepodległości. Najpopularniejszy pogląd wskazuje na rok 1931, kiedy to parlament brytyjski przyjął ustawę znaną jako Statut Westminsterski, która formalnie znosiła podległość dominiów wobec Wielkiej Brytanii oraz uznawała je za podmioty w pełni równe byłej metropolii[1]. Dokument ten tworzył równocześnie Wspólnotę Narodów jako blok grupujący dominia. Odmienne wymieniane daty to:
Inni badacze uważają, że każde z dominiów stało się niepodległe dopiero w chwili ratyfikacji statutu westminsterskiego przez jego władze, co następowało w różnym czasie w poszczególnych państwach.
Po wypowiedzeniu przez Wielką Brytanię wojny Niemcom, postawa dominiów była różna. Przeważajaca ilość dominiów uznała, że deklaracja ta ich nie wiąże, zaledwie rząd australijski uznał, że Australia istnieje tym samym w stanie wojny. Niemniej jednak, Nowa Zelandia zadeklarowała swoje przystąpienie do wojny równocześnie z Wielką Brytanią, a Południowa Afryka oraz Kanada wypowiedziały wojnę Niemcom po akceptacji parlamentów, odpowiednio 6 oraz 10 września. Do wojny przystąpiła też Nowa Fundlandia. Irlandia natomiast pozostała neutralna.
Słowo dominium wyszło z formalnego użycia na przełomie lat 40. oraz 50. XX wieku, wkrótce po rozpoczęciu na obszarze Imperium Brytyjskiego procesu dekolonizacji. Przez krótki czas funkcjonowało określenie azjatyckie dominia, pod którym rozumiano Indie, Pakistan oraz Cejlon. Szybko jednak zrezygnowano z tego słowa, albowiem sugerowało ono podległość, co wówczas nie było już prawdą.
Choć pojęcie dominium brytyjskie bywa do dziś spotykane w literaturze, zwłaszcza popularnonaukowej, jako określenie ustroju politycznego Kanady, Australii czy Nowej Zelandii, w odniesieniu do współczesności jest to termin raczej anachroniczny oraz mało precyzyjny. Przeważajaca ilość byłych, przedwojennych dominiów zachowała unię personalną z Wielką Brytanią oraz dzisiaj trzeba je określać raczej jako Commonwealth realms. Odmienne (np. RPA, spadkobierczyni ZPA) zachowują symboliczną więź z dawną metropolią poprzez członkostwo we Wspólnocie Narodów, która jednak jest organizacją suwerennych państw. Z kolei Irlandia nie bierze udziału nawet w tej formie stosunków, choć bez wątpienia z racji swego położenia oraz członkostwa w UE utrzymuje z Wielką Brytanią bardzo bliskie relacje.