Dlaczego my ?
Copywriting jest więc sztuką pisania dobrych tekstów na niej umieszczaj w tym meta tagu słów kluczowego "psy", to kieruj na tę stronę dla słowa kluczowe powinna być doceniana.
W cenę za jednorodny anchor text w linkami serwisu.
DHCP (ang. Dynamic Host Configuration Protocol – protokół dynamicznego konfigurowania węzłów) – protokół komunikacyjny umożliwiający komputerom uzyskanie od serwera danych konfiguracyjnych, np. adresu IP hosta, adresu IP bramy sieciowej, adresu serwera DNS, maski podsieci. Protokół DHCP jest zdefiniowany w RFC 2131 oraz jest następcą BOOTP. DHCP stał się opublikowany jako standard w roku 1993.
W kolejnej generacji protokołu IP, czyli IPv6, jako integralną cząstka dodano nową wersję DHCP, czyli DHCPv6. Jego specyfikacja była opisana w RFC 3315.
W sieci opartej na protokole TCP/IP każdy komputer ma przynajmniej jeden adres IP oraz jedną maskę podsieci; dzięki temu może się komunikować z innymi urządzeniami w sieci.
Spis treści |
| 00 – 07 | 08 – 15 | 16 – 23 | 24 – 31 | ||||||||||||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| operacja | typ sprzętu | długość adresu sprzętowego | liczba skoków | ||||||||||||||||||||||||||||
| xid (identyfikator transakcji) | |||||||||||||||||||||||||||||||
| liczba sekund | flagi | ||||||||||||||||||||||||||||||
| adres IP klienta | |||||||||||||||||||||||||||||||
| przydzielony adres IP klienta | |||||||||||||||||||||||||||||||
| adres IP serwera | |||||||||||||||||||||||||||||||
| adres IP bramki (rutera) | |||||||||||||||||||||||||||||||
| adres sprzętowy klienta (16 oktetów) | |||||||||||||||||||||||||||||||
| nazwa serwera (64 oktety) | |||||||||||||||||||||||||||||||
| plik startowy (128 oktetów) | |||||||||||||||||||||||||||||||
| opcje producenta (długość zmienna) | |||||||||||||||||||||||||||||||
DHCP option 50: 192.168.1.100 requested
Protokół DHCP opisuje trzy techniki przydzielania adresów IP:
Pewne serwery DHCP dodatkowo przydzielają każdemu klientowi własny adres DNS, przekazywany na serwer nazw protokołem zgodnym ze specyfikacją RFC 2136.
Serwer DHCP może dostarczać swoim klientom dodatkowe dane pozwalające na konfigurację sieci. Zostały one opisane w specyfikacji RFC 2132.
Pewne z dodatkowych opcji:
Microsoft wprowadził DHCP do systemu Windows NT w wersji 3.5 w roku 1994, jednak to nie ta firma opracowała sam protokół.
Fundacja Internet Systems Consortium opracowała serwer DHCP w wersji 1.0.0 dla systemów Unix. ISC DHCP stał się wydany 6 grudnia 1997, a w 1999 ukazała się wersja 2.0, bardziej zgodna ze specyfikacją. Serwer ten jest dostępny na stronie: nullwww.isc.org/sw/dhcp/
W dystrybucjach Linuksa serwer ISC DHCP jest zwykle dostępny w pakiecie pod nazwą dhcpd (ang. Dynamic Host Configuration Protocol Daemon).
Korporacja Cisco opracowała własny serwer DHCP dla systemu IOS 12.0 w roku 1999. System operacyjny Solaris firmy Sun stał się wyposażony w pełną obsługę protokołu w roku 2001.
Pewni ludzie producenci routerów rozszerzyli ich możliwości o obsługę serwera DHCP.
Darmowy serwer DHCP dla systemu Windows jest dostępny na stronie: nulltftpd32.jounin.net/
W przypadku korzystania z protokołu PPP (i jego wariantów) do zestawienia połączenia punkt-punkt, np. do połączenia z dostawcą Internetu (ISP) da się zastosować protokół DHCP do ustalenia adresów IP, o ile zastosuje się odpowiednie identyfikatory klienta DHCP (na łączu PPP nie stosuje się adresów MAC).
Do ustalania adresów IP na łączu służy przede wszystkim protokół IPCP, więc w typowym przypadku (ustalenie adresów IP maszyny) nie zachodzi potrzeba wykorzystania DHCP. Protokół IPCP ma rozszerzenie[1], dzięki któremu możliwe jest przekazanie informacji o serwerach DNS oraz NetBIOS.
W przeciwieństwie do protokołu DHCP, komputery na łączu PPP są równoważne, to znaczy nie ma odróżnienia klienta pobierającego adres oraz serwera przydzielającego adres. Może być np. tak, że strona inicjująca połączenie PPP proponuje adres IP drugiej stronie.
DHCP używa protokołu UDP. Wszystkie pakiety wysyłane przez klienta posiadają port źródłowy 68 oraz port docelowy 67. Pakiety wysyłane przez serwer posiadają port źródłowy 67 oraz port docelowy 68. W przypadku DHCPv6 dla adresów IPv6 klient wysyła zapytania na port docelowy 547, natomiast odpowiedzi z serwera są wysyłane na port docelowy 546.
Klient chcący się połączyć z serwerem wysyła do sieci lokalnej pakiety rozgłoszeniowe zaadresowane do wszystkich odbiorców. Procedura ta nosi nazwę DHCP DISCOVER – odkrywanie DHCP. Czasami routery są konfigurowane, aby przekazywały pakiety DHCP do właściwego serwera w innej podsieci. Pakiety posiadają adres docelowy rozgłoszeniowy 255.255.255.255 oraz zawierają prośbę o ostatnio używany adres IP (np. 192.168.1.100). Może ona zostać zignorowana przez serwer.
Oferta DHCP (ang. DHCP Offer) jest składana przez serwer, który wyznacza właściwą konfigurację klienta na podstawie sprzętowego adresu urządzenia sieciowego określonego w polu CHADDR (w sieci lokalnej to adres MAC). W polu YIADDR serwer przekazuje klientowi jego adres IP.
Żądanie DHCP (ang. DHCP Request) jest wysyłane przez klienta, który już rozpoznał serwer DHCP, ale chce uzyskać inne parametry konfiguracji. Może np. ponownie zażądać adresu IP 192.168.1.100. RFC 2131 wprowadza dodatkowo zapytanie typu DHCPINFORM. Klient stosuje je, kiedy ma już przypisany adres IP (np. ręcznie), lecz nadal nie zna pozostałych wymaganych parametrów. W odpowiedzi serwer wysyła pakiet potwierdzenia DHCP z pustym polem YIADDR oraz nieustawionym czasem dzierżawy adresu.
Potwierdzenie DHCP (ang. DHCP Acknowledge) jest wysyłane jako odpowiedź na żądanie. Zakłada się, że reakcją klienta na potwierdzenie będzie odpowiednie skonfigurowanie interfejsu sieciowego.
Elementem przydzielenia klientowi adresu IP przez serwer DHCP jest przyznanie dodatkowo tzw. czasu dzierżawy (lease). Definiuje on czas ważności ustawień. W tle pracują dwa zegary – T1 odmierza połowę czasu użytkowania, zaś T2 – 87,5% pełnego czasu użytkowania. Obie wartości da się zmienić w opcjonalnych ustawieniach serwera DHCP – jeśli takie funkcje zostały zaimplementowane. Po upływie czasu T1 klient wysyła komunikat DHCPREQUEST do serwera oraz pyta, czy serwer może przedłużyć czas użytkowania. Stan ten wyznacza się jako renewing status. Z reguły serwer odpowiada wiadomością DHCPACK oraz przydziela nowy czas użytkowania. Serwer resetuje wówczas zegary T1 oraz T2.
Jeżeli po upływie czasu T2 klient nie otrzyma wiadomości DHCPACK, rozpoczyna się tak zwany rebinding status. Klient musi wysłać komunikat DHCPREQUEST, żeby uzyskać przedłużenie czasu użytkowania. Serwer może odpowiedzieć na to żądanie potwierdzeniem DHCPACK. Jeżeli jednak oraz to żądanie pozostanie bez odpowiedzi, klient musi zażądać nowego adresu IP. Wkracza wówczas ponownie opisany na początku mechanizm, który rozsyła zapytania do wszystkich serwerów DHCP w sieci.
|
||||||||||||||