Dynamiczny HTML albo DHTML (ang. Dynamic HyperText Markup Language, dynamiczny hipertekstowy język znaczników) jest to umowna nazwa dla technik służących do dynamicznej zmiany treści, wyglądu, zachowania dokumentu HTML umożliwiających interakcję strony www z użytkownikiem oraz stosowanie efektów wizualnych.

Dynamicznym HTML-em bardzo wielokrotnie mylnie nazywa się technologie umożliwiające dynamiczne generowanie dynamicznych stron WWW.

DHTML pozwolił na wykonywanie takich rzeczy jak rozwijane menu, powiększających się miniaturki, czy pojawiające się na żądanie dodatkowe sekcje tekstu. Wprowadził także interaktywne animacje. Wcześniej raz wyświetlona strona pozostawała praktycznie cały czas niezmienna (nie licząc ewentualnych pól formularzy oraz wtyczek).

DHTML to także parę niezgodnych ze sobą wielorakich standardów oraz implementacji, braki dokumentacji. Powstały rozliczne strony, które działały dobrze tylko w konkretnej wersji konkretnej przeglądarki. Wymusiło to na producentach wprowadzenie Quirks mode, podszywania się pod produkty konkurencji oraz innych dziwnych technik.

W skład DHTML wchodzą technologie takie jak (X)HTML, DOM, CSS, SVG (i inne aplikacje XML-a), rozszerzenia przeglądarek (np. w postaci filtrów) oraz JavaScript (lub odmienny język skryptowy działający po stronie przeglądarki stron WWW), który jest najistotniejszy, albowiem dzięki niemu da się „wprawić w ruch” pozostałe technologie.

Historia

Pierwszą przeglądarką obsługującą DHTML (czerwiec 1997) był Netscape Navigator w wersji 4. Jego implementacja DOM, oparta na niezależnych warstwach, była jednak ograniczona. Wykonywanie skryptów nastręczało więc wiele trudności.

Drugą przeglądarką (październik 1997), która wprowadziła obsługę DHTML, był Internet Explorer. W przeciwieństwie do konkurenta, zawierał bardzo elastyczną implementację DOM, która pozwalała nawet na całkowite przebudowanie dokumentu. Obie implementacje nie były ze sobą zgodne.

W październiku 1998 W3C ogłosiło finalną wersję oficjalnego standardu DOM, zbliżonego funkcjonalnie do wersji Microsoftu, ale o innej składni. Możliwe stało się więc opracowanie programu, który obsługiwałby DHTML na podstawie oficjalnych standardów. Pierwszą przeglądarką, która częściowo wprowadziła ów model, był Internet Explorer 5 z marca 1999. (Zachowano jednak zgodność z implementacją DOM w poprzedniej wersji.)

Kompletna obsługa modelu DOM W3C ukazała się dopiero w listopadzie 2000 wraz z premierą przeglądarki Netscape Navigator 6. Warte podkreślenia jest, że w aplikacji tej zrezygnowano ze wspierania modelu warstwowego z wcześniejszej wersji.

Wsparcie dla DHTML w Operze ukazało się dopiero w wersji 7 ze stycznia 2003. Zaimplementowano dwie wersje: W3C oraz Microsoftu.

DHTML a AJAX

Od roku 2005 popularność szybko zdobywa termin AJAX, który poszerzył możliwości używania DHTML o dane zaczerpnięte z serwera. Mimo wielorakich założeń, akcentowanych możliwych udoskonaleń serwisów WWW, dat upowszechnienia skrótów, oba rozwiązania opierają się praktycznie na tych samych, elementarnych technologiach.