Strona Internetowa z animacjami flash, dzięki czemu przygotować dla Państwa strony na jakieś słowo kluczowe w wyszukiwarkach, a chciałbyś, aby zawsze wyświetlana poprawnie we wszystkim dużą ilością wejść
3. Optymalizacja budowy strony
Dlatego PierwszeMiejsce.pl oferuje Ci skuteczność pozycjonowanie strony.
| Euro | |||
|
|||
| Kod ISO 4217 | EUR | ||
| Państwo | Strefa euro wraz z następującymi terytoriami zależnymi Francji: Gujana Francuska, Gwadelupa, Martynika, Majotta, Reunion, Saint-Barthélemy, Saint-Martin, Saint-Pierre oraz Miquelon Umowa z UE: Monako, San Marino, Watykan Bez umowy z UE: Andora, Czarnogóra, Kosowo |
||
| Poziom inflacji | 3,6% - 2,8%[1] | ||
| Podział | 1 euro = 100 centów | ||
| Symbol | € | ||
| Monety | 1, 2, 5, 10, 20, 50 centów, 1 €, 2 € | ||
| Banknoty | Wielokrotnie używane: 5 €, 10 €, 20 €, 50 €, 100 € Rzadko używane: 200 €, 500 € |
||
| Bank centralny | Europejski Bank Centralny | ||
Euro, ευρώ, евро (znak: €, kod ISO 4217: EUR) – nazwa przyjęta na posiedzeniu w Madrycie w grudniu 1995 roku – wspólna waluta europejska wprowadzona w miejsce walut krajowych. Jest prawnym środkiem płatniczym w 17 państwach tworzących strefę euro w Unii Europejskiej – obejmującym ponad 323,8 mln Europejczyków. Waluta euro używana jest także w 11 krajach oraz terytoriach nienależących do UE (Watykanie, Monako, San Marino, Andorze, Kosowie, Czarnogórze) oraz we francuskich posiadłościach na Atlantyku oraz Oceanie Indyjskim oraz w brytyjskich bazach wojskowych na Cyprze[2].
Strefa euro (Euroland; Euroobszar; obszar euro) jest tworzącą unię walutową wspólną przestrzenią unijnych państw, które wprowadziły euro jako swoją walutę, gdzie Europejski Bank Centralny prowadzi niezależną politykę pieniężną.
Na co dzień euro posługuje się około 332 mln ludzi[3] oraz dodatkowe 200 mln w krajach, które powiązały swoje waluty z euro[2].
Sztywne kursy wymiany posiadają Bułgaria, Bośnia oraz Hercegowina, Komory oraz Republika Zielonego Przylądka. Waluty Danii, Litwy oraz Łotwy należą do Mechanizmu Kursów Walutowych (ERM II)[2].
Wraz z obiegiem ponad 751 miliardów, euro jest walutą o najwyższej wartości gotówkowej w świecie[4]. Na euro przypada 27% światowych rezerw walutowych[4].
Utworzenie waluty euro jest naturalną konsekwencją integracji oraz otwartej przestrzeni gospodarczej państw Europy. Pierwsze plany utworzenia Unii Walutowej pojawiły się już w latach 60. XX wieku, lecz dopiero w latach 70. opracowano plan wprowadzenia wspólnej waluty, a w 1979 roku powstał Europejski System Walutowy. W 1986 ECU było trzecią walutą na świecie, w której emitowano obligacje międzynarodowe.
Genezy euro jako jednolitej waluty Unii Europejskiej trzeba szukać w historii Unii Europejskiej oraz w historii światowej gospodarki. Z jednej strony, w 1968 roku nastąpiła realna integracja gospodarcza w postaci unii celnej, z drugiej strony upadek systemu kursu walutowego doprowadził do zbyt mocno zmieniających się kursów walut, który w opinii polityków osłabiał handel.
W 1970 roku po raz pierwszy była skonkretyzowana idea europejskiej unii walutowej. W tak zwanym planie Wernera luksemburski premier Pierre Werner wypracował, wraz z ekspertami Unii Gospodarczej oraz Walutowej, ideę jednolitej waluty. Projekt ten poniósł fiasko z powodu upadku systemu z Bretton Woods. Ostateczna decyzja o utworzeniu wspólnej waluty Unii Europejskiej zapadła w ramach traktatu z Maastricht, który powoływał do życia Unię Gospodarczą oraz Walutową.
W grudniu roku 1995 w Madrycie wspólnej walucie nadano nazwę euro. Ustanowiono też system TARGET – system automatycznych przeliczeń walut narodowych na euro.
1 stycznia 1999 roku nastąpiła inauguracja euro w transakcjach bezgotówkowych w 11 krajach (bez Grecji), a od 1 stycznia 2002 wprowadzono tę walutę w formie gotówkowej w dwunastu państwach UE (oprócz Wielkiej Brytanii, Szwecji oraz Danii). 1 lipca 2002 ostatecznie wycofano z obiegu waluty narodowe 12 państw, które przystąpiły do strefy euro. Rozszerzenie strefy euro nastąpiło do tej pory czterokrotnie: 1 stycznia 2007 przez euro stał się zastąpiony tolar słoweński, 1 stycznia 2008 funt cypryjski oraz lira maltańska, 1 stycznia 2009 korona słowacka, a 1 stycznia 2011 korona estońska.
Wszystkie monety posiadają wspólne awersy z nominałem oraz mapą Europy. Rewersy zawierają symbole narodowe (nie stale oficjalne) ustalone przez poszczególne kraje strefy euro (z wyjątkiem Kosowa oraz Czarnogóry). Wszystkie są tak samo ważnym środkiem płatniczym bez względu na to co powodują oraz gdzie są wydawane.
Wszystkie poszczególne nominały w przeciwieństwie do monet są identyczne po obu stronach. Pod nazwą waluty zapisaną alfabetem łacińskim, jest także alfabetem greckim (monety tylko łaciński). Awers zawiera bramę albo okna typowe dla danej epoki w architekturze. Ujęte w taki sposób, by nie było wiadomo jakie budowle posłużyły za wzór. Każdy rewers zawiera most odpowiedni do czasów takich jak reprezentowane przez awers oraz mapę Europy:
Kryteria konwergencji czy też zbieżności da się podzielić na dwie grupy: kryteria monetarne (inflacje, długookresowe stopy procentowe oraz kursy walutowe), oraz fiskalne (deficyt budżetowy, dług publiczny)[5]. Aby wejść do strefy euro, trzeba spełnić kryteria konwergencji takie jak:
Aktualnie członkami Unii Gospodarczej oraz Walutowej jest 17 z 27 państw członkowskich Unii Europejskiej (Austria, Belgia, Cypr, Estonia, Finlandia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Irlandia, Luksemburg, Malta, Niemcy, Portugalia, Słowacja, Słowenia, Włochy), a ponadto 3 inne państwa (Monako, San Marino, Watykan). W kolejnych trzech państwach euro jest walutą bez członkostwa w Unii Gospodarczej oraz Walutowej (Andora, Czarnogóra, Kosowo). 1 lipca 2013 Andora zostanie członkiem Unii Gospodarczej oraz Walutowej.
Oryginalnie waluta ta była tylko międzybankową walutą rozliczeniową oraz nie znajdowała się w normalnym obiegu. W dniu 1 stycznia 2002 roku nastąpiło zastąpienie walut państw członkowskich strefy euro monetami oraz banknotami euro, co było największą przeprowadzoną dotąd na świecie jednorazową operacją walutową. Cała akcja wymiany walut zakończyła się 1 lipca 2002 r., kiedy to waluty narodowe państw strefy euro zostały całkowicie wycofane. Kursy pomiędzy walutami narodowymi, które miało zastąpić euro, zostały zamrożone 1 stycznia 1999 r.
1 stycznia 2002 roku ustanowiono strefę euro. Kurs wymiany za 1 €:
0,787564 funta irlandzkiego (IEP)
1,95583 marki niemieckiej (DEM)
2,20371 guldena holenderskiego (NLG)
5,94573 marki fińskiej (FIM)
6,55957 franków francuskich (FRF)
6,55957 franków monakijskich (MCF)
13,7603 szylinga austriackiego (ATS)
40,3399 franków belgijskich (BEF)
40,3399 franków luksemburskich (LUF)
166,386 pesety hiszpańskiej (ESP)
200,482 eskudo portugalskiego (PTE)
340,75 drachmy greckiej (GRD)
1936,27 lira sanmaryńskiego (SML)
1936,27 lira watykańskiego (VAL)
1936,27 lira włoskiego (ITL).Wymianie uległo 4,5 biliona euro w gotówce oraz przeliczono waluty narodowe na ponad 10 bilionów euro na kontach bankowych na całym świecie.
1 stycznia 2007 roku do strefy euro wstąpiła Słowenia. Kurs wymiany za 1 €:
239,64 tolarów słoweńskich (SIT).1 stycznia 2008 roku do strefy euro wstąpił Cypr oraz Malta. Kurs wymiany za 1 €:
0,4293 liry maltańskiej (MTL)
0,585274 funta cypryjskiego (CYP).1 stycznia 2009 roku do strefy euro wstąpiła Słowacja. Kurs wymiany za 1 €:
30,126 koron słowackich (SKK).1 stycznia 2011 roku do strefy euro wstąpiła Estonia. Kurs wymiany za 1 €:
15,6466 koron estońskich (EEK).Mechanizm ERM II stał się przyjęty przez następujące państwa:
Banknoty euro są drukowane pod bezpośrednią kontrolą Europejskiego Banku Centralnego (w 14 wielorakich drukarniach) oraz posiadają jednolity wygląd we wszystkich państwach strefy euro.
Monety są produkowane przez mennice poszczególnych państw. Monety posiadają jednakowy kształt, jednakowy materiał oraz jednakowy wygląd awersu (wspólna strona).
Rewersy (strona narodowa) natomiast są inne w każdym z państw, które decydują, jakie symbole są tam zamieszczone (przy czym monety euro bez względu na stronę narodową są prawnym środkiem płatniczym na terenie całej strefy euro. Oznacza to, że sklepy czy banki na terenie danego kraju nie posiadają prawa do odmowy przyjęcia monet wybitych w innych krajach). Istnieją także srebrne monety 10 €, które są wprawdzie prawnym środkiem płatniczym, ale ze względu na ich wartość kolekcjonerską raczej nie są spotykane w sklepach.
Dystrybucją banknotów oraz monet zajmują się poszczególne banki centralne państw strefy euro pod ścisłą kontrolą Europejskiego Banku Centralnego.
Wedle pierwotnych planów Ministerstwa Finansów[6] Polska miała być gotowa do wejścia do strefy euro w 2009 roku, co jednak przełożono do (co najmniej) 2014[7] roku.
W 2011 roku, a więc 2 lata po niespełnionym, planowanym terminie wycofania PLN, wedle sondaży przeważajaca ilość Polaków jest przeciwna zmianie waluty[8].
Na mocy § 11 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 4 września 2007 roku w sprawie ogólnych zezwoleń dewizowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 168, poz. 1178) także w Polsce da się używać euro do rozliczeń, w których jedną stroną jest konsument oraz odbiorca usług (np. w sklepie, u fryzjera).
Po wygranych wyborach parlamentarnych w 2007, Platforma Obywatelska zapowiedziałapotrzebne źródło, że Polska będzie starać się jak najszybciej spełnić kryteria spójności, aby wejść do strefy euro już w 2012 albo 2013 roku. W późniejszych wypowiedziach Prezes Rady Ministrów Donald Tusk zapowiedział, że Polska wejdzie do strefy euro już w 2011 roku[9]. Wcześniej premier zapowiedział, że nie odbędzie się referendum w sprawie wejścia Polski do strefy europotrzebne źródło. 16 września 2008 roku premier Tusk wspólnie z RPP oraz NBP potwierdzili zamiar spełnienia w 2011 roku przez Polskę kryteriów wejścia Polski do strefy euro. Pod koniec 2008 roku premier potwierdził, że referendum dotyczącego wprowadzenia euro w Polsce nie będzie[10]. Warto jednak zauważyć, iż Rzeczpospolita Polska zobowiązała się w traktacie akcesyjnym do przyjęcia euro, nie określając jednakże, kiedy ma to nastąpić.
Do zamiany złotego na euro niezbędna jest przeistoczenie uprawnień NBP określonych w Konstytucji RP[11].
W lutym 2009 NBP opublikował raport, w którym zaproponował opóźnienie przyjęcia euro ze względu na wahania kursu złotego podczas kryzysu finansowego. Rząd nie zmienił harmonogramu wstąpienia do strefy euro w 2012 roku[12]. W marcu 2009 pojawiły się ekspertyzy mówiące o braku konieczności zmiany Konstytucji RP (w tym artykułu 227) przy wprowadzaniu euro. Część konstytucjonalistów uważa, że przeistoczenie naszej ustawy zasadniczej jest tylko dostosowaniem naszych przepisów wewnętrznych do obowiązującego nas już prawa wspólnotowego. Powołują się na wyższość prawa unijnego nad polską konstytucją, co stoi jednak w sprzeczności z wykładnią Trybunału Konstytucyjnego, zawartą w sentencji wyroku o zgodności traktatu akcesyjnego z Konstytucją RP. Trybunał stanął wówczas na stanowisku, iż zasada pierwszeństwa prawa wspólnotowego dotyczy ustaw, nie zaś samej konstytucji[13][14]. Planom wprowadzenia euro bez zmiany Konstytucji sprzeciwia się PiS.
Pojawiające się natomiast na rynku numizmatycznym tzw. „próbne monety euro” z Danii, Szwecji, Wielkiej Brytanii, Polski (istnieją nawet dwa warianty – bite na Słowacji na zlecenie polskich kupców numizmatycznych oraz w Wielkiej Brytanii na zlecenie firmy zagranicznej) oraz innych krajów wstępujących do Unii Europejskiej są produktem prywatnym, od których banki emisyjne (w tym Narodowy Bank Polski) zdecydowanie się odcinają; nie przeszkadza to jednak w handlu tymi monetami po dosyć wygórowanych cenach. Istnieją nawet „próbne monety euro” ze Szwajcarii, która do Unii nie należy, a nawet Szkocji oraz Padanii.
Euro jest też oficjalną walutą w Czarnogórze oraz Kosowie. Zależny od euro jest także kurs marki transferowej, oficjalnej waluty Bośni oraz Hercegowiny (stały przelicznik 1 EUR = 1,95583 MK).
Począwszy od 2007 roku, euro stało się oficjalnym środkiem płatniczym w Słowenii, w 2008 na Cyprze oraz Malcie, w 2009 na Słowacji, a w 2011 roku do strefy euro dołączyła Estonia.
Euro jest także środkiem płatniczym w większości terytoriów zamorskich Francji, pomiędzy innymi: w położonym przy kanadyjskim wybrzeżu St-Pierre-et-Miquelon w Ameryce Północnej, oraz Gujanie Francuskiej w Ameryce Południowej. Natomiast francuskie terytoria zależne na Oceanie Spokojnym posiadają sztywno związany kurs waluty (franka C.F.P.) z euro.
Bułgaria ma znaczne problemy z inflacją. Z tego powodu przyjęcie nowej waluty było niemożliwe. Specjaliści liczą na wprowadzenie euro najwcześniej w 2015 roku[15]. Waluta Bułgarii jest sztywno powiązana z euro (kurs: 1 euro = 1.95583 BGN).
Czechy pierwotnie chciały przeistoczenie euro w 2010 roku. Piętrzą się głosy, by z powodu problemów gospodarczych wspólną walutę przeistoczenie w późniejszym terminie. Prezes Krajowego Banku Czeskiej Republiki Zdeněk Tůma w jednym z wywiadów wspomniał rok 2019 jako możliwy termin wprowadzenia euro. Obecny premier Czech, Petr Nečas powiedział, że nie planuje przystąpienia do strefy euro podczas jego rządów, które prawdopodobnie będą trwać do 2014 roku[16].
Dania jest państwem Unii, zwolnionym na mocy Traktatu z Maastricht z obowiązku wprowadzenia u siebie waluty euro. W roku 2000 odbyło się dodatkowo referendum, w którym 53,2% społeczeństwa duńskiego odrzuciło pomysł wprowadzenia euro. W badaniu opiniotwórczego ekonomicznego pisma Børsen portalu z kwietnia 2010 roku wykazano, że 52% Duńczyków jest za wprowadzeniem europejskiej waluty, z tym że 41% przeciwko[17]. Kolejne referendum było planowane na rok 2011[18], ale nie było przeprowadzone.
Litwa planuje przeistoczenie euro w 2014 roku. Waluta Litwy jest sztywno powiązana z kursem euro od 2002 roku (1 euro = 3.45280 LTL)[19].
Łotwa planuje przeistoczenie euro w 2014 roku[20].
Rumunia jest krajem członkowskim UE od 2007 roku oraz analogicznie jak Bułgaria ma problemy z dużą stopą inflacyjną. Narodowy Bank Rumunii (BNR) obrał 2015 jako rok docelowy dla wprowadzenia euro. Oficjalne założenia polityki pieniężnej (podpisane w 2010 roku przez ministrów – Ministra Finansów Publicznych oraz Ministra Sprawiedliwości) zakładają wejście Rumunii do strefy euro w dniu 1 stycznia 2015 roku[21]. Jesienią 2011 roku władze kraju potwierdziły ten zamiar[22][23][24].
Szwecja przeprowadziła 14 września 2003 roku referendum, w którym Szwedzi nie poparli wprowadzenia euro. Gdyż Szwecja zadeklarowała w Porozumieniu Akcesyjnym, że warunkiem do wprowadzenia waluty jest spełnienie kryteriów konwergencji, przyjęcie nowej waluty było utrudnione przez nieprzystąpienie do mechanizmu zmiany kursu. Kolejne referendum odbędzie się około 2013 roku. Mnożą się głosy, by kwestię wprowadzenia euro rozpatrzyć wcześniej. Z uwagi na z kryzysem finansowym jesienią 2008 roku rozgorzała dyskusja na ten temat. Rząd szwedzki upiera się przy terminie 2012 roku. Minister Finansów otwarcie wyraził swoje poparcie dla wprowadzenia waluty euro w Szwecji.
Węgry chciały posiadać euro już w 2010 roku, jednakże z powodu ciągłego wysokiego deficytu krajowego cel ten okazał się nieosiągalny. Aktualnie Węgry w związku z nowym zadłużeniem w wysokości 10% PKB posiadają najwyższe zadłużenie wśród wszystkich krajów Wspólnoty. Wejście Węgier do strefy euro może nastąpić najwcześniej w 2016.
| Kraj | Waluta | ISO 4217 | ERM II | Kurs | Planowany termin wprowadzenia euro |
|---|---|---|---|---|---|
 Bułgaria |
lew | BGN | nie | 1,95583 | 1 stycznia 2015[15] |
 Czechy |
korona czeska | CZK | nie | – | nieustalony |
 Dania |
korona duńska | DKK | tak | 7,46038 ±2,25% | referendum w 2000 roku odrzucone |
 Litwa |
lit | LTL | tak | 3,4528 | 1 stycznia 2014 albo później |
 Łotwa |
łat | LVL | tak | 0,702804[25] | 1 stycznia 2014[20] |
 Polska |
złoty | PLN | nie | – | nieustalony |
 Rumunia |
lej | RON | nie | – | 1 stycznia 2015[22][23][24] |
 Szwecja |
korona szwedzka | SEK | nie | – | referendum odrzucone, |
 Węgry |
forint | HUF | nie | – | nieustalony |
 Wielka Brytania |
funt szterling | GBP | nie | – | nieustalony |
| Euro | Centy |
|---|---|
| 1 euro (moneta) | 1 cent (moneta) |
| 2 euro (moneta) | 2 centy (moneta) |
| 5 euro | 5 centów (moneta) |
| 10 euro | 10 centów (moneta) |
| 20 euro | 20 centów (moneta) |
| 50 euro | 50 centów (moneta) |
| 100 euro | |
| 200 euro | |
| 500 euro |
Oficjalnym, trzyliterowym kodem euro (według ISO) jest EUR.
 |
|
|---|---|
| Unia Europejska na skróty | |
|
• Agencje UE |
• Lizbona |
Komisja Europejska zadecydowała o kształcie symbolu euro. Znak graficzny euro jest grecką literą ε (epsilon) przeciętą dwiema równoległymi liniami. Symbolizuje ona korzenie cywilizacji europejskiej, próby zintegrowania naszego kontynentu oraz zapewnienia stabilizacji wewnętrznej. Pewni ludzie dopatrują się także w symbolu euro wyzwania dla dolara amerykańskiego, dla którego charakterystyczną cechą są dwie pionowe linie, czy analogii do jena, którego symbol także ma taki element.
W systemach operacyjnych rodziny Microsoft Windows, na większości klawiatur komputerowych (w tym polskiej oraz innych środkowoeuropejskich), znak € (euro) da się wpisać przy wciśniętym prawym klawiszu Alt+u albo przy włączonej klawiaturze numerycznej (klawisz Num Lock), wpisując przy wciśniętym lewym klawiszu Alt kolejno cyfry 0, 1, 2, 8 (Alt + 0128 = €). Ta sama metoda działa w przypadku prawie wszystkich innych europejskich ustawień regionalnych (bałtycki, grecki, turecki oraz zachodnioeuropejski) oraz w przypadku ustawień arabskich oraz hebrajskiego, wyjątkiem są ustawienia regionalne używające cyrylicy – w tym wypadku trzeba przeistoczenie cyfry 0, 1, 3, 6 (Alt + 0136 = €). W przypadku klawiatury polskiej programisty (najpowszechniej używanej w Polsce) oraz poniektórych innych układów klawiatury także wciśnięcie lewego albo prawego klawisza Alt (zwanego inaczej AltGr) oraz litery U da taki wynik (Alt + U = €), w innych kombinacją taką bywa AltGr + E, AltGr + 4 albo AltGr + 5 (w obu ostatnich przypadkach chodzi o klawisze standardowo oznaczone 4/$ oraz 5/% na głównej klawiaturze, nie cyframi 4 oraz 5 na numerycznej)[26]. Obsługa euro w systemach Windows 95 oraz NT 4 uzależniona jest od instalacji poprawki systemowej.
W przypadku poniektórych programów da się wpisać ciąg 20AC, a następnie wcisnąć klawisze lewy Alt oraz x. 20AC to szesnastkowy numer pozycji, na której znak € umieszczony jest w unikodzie. Odmienne programy pozwalają wstawić znak ten kombinacją lewy Alt oraz 8364 (wpisanych z klawiatury numerycznej): Alt + 8364 = €. 8364 to dziesiętny numer pozycji, na której znak € umieszczony jest w unikodzie.
W systemie Mac OS X, stosując układ klawiatury polski programisty, znak ten da się uzyskać kombinacją klawiszy Alt oraz cyfry 3 (ALT+3=€). W układzie polskim maszynisty odpowiadającą kombinacją klawiszy jest Alt oraz cyfra 4.
W systemie Linux, znak € zwykle da się wpisać przy użyciu ALT + E. Niemniej jednak w zależności od dystrybucji może zdarzyć się, iż będzie wymagana modyfikacja układu klawiatury. Można to zrobić korzystając z ustawień Układu Klawiatury (ang. Keyboard Layout) dostępnych w Centrum Ustawień. W tym celu, po uruchomieniu Układu Klawiatury, trzeba wskazać używany układ (domyślnie wybrany aktualnie używany), a następnie posłużyć się przyciskiem "Opcje". Na sam koniec, trzeba z listy rozwijanej "Dodawanie znaków walut do pewnych klawiszy" zaznaczyć preferowany skrót, przy czym zaleca się ustawienie "Euro pod 5" aby móc korzystać z kombinacji ALT + 5 w celu użycia znaku €.
Zważywszy na fakt, że znak € jest stosunkowo wielokrotnie stosowanym symbolem waluty, wielokrotnie zdarza się, że na nowych klawiaturach komputerów jest on nadrukowany na klawiszu 5/%. Sugeruje to użycie ww. kombinacji, niemniej jednak efekt zależy od użytego sterownika klawiatury.
Ilustracje oraz media w Wikimedia Commons
Definicje słownikowe w Wikisłowniku
Cytaty w Wikicytatach
Wiadomości w Wikinews
|
|||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||
|
|||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||
