Na tę stronę wskazuje przekierowanie z „Wysokie Obcasy”. Sprawdź też: Wysokie obcasy – film Pedro Almodóvara.

Gazeta Wyborcza
Częstotliwość	dziennik
Kraj	Polska
Adres	Warszawa, ul. Wilcza 50/52
Wydawca	Agora SA
Rodzaj czasopisma	społeczno-polityczny
Pierwsze wydanie	8 maja 1989
Redaktor naczelny	Adam Michnik (od 8 maja 1989)
Średnia sprzedaż	305 861 (2011)[1] egz.
Format	compact/tabloid
ISSN	0860-908X
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Kolekcja cytatów w Wikicytatach
Strona internetowa czasopisma

Gazeta Wyborcza (oficjalny skrót GW) – wysokonakładowy, ogólnopolski dziennik społeczno-polityczny, wydawany w Warszawie nieprzerwanie od 8 maja 1989 r. przez koncern medialny Agora S.A., zajmujący drugą^[2] pozycję na rynku pod względem sprzedaży oraz średniego nakładu jednorazowego.

Historia

"Gazeta Wyborcza" powstała zgodnie z uzgodnieniami Okrągłego Stołu, jako dziennik mający reprezentować solidarnościową opozycję w czasie kampanii przed wyborami do Sejmu Kontraktowego. Oryginalnie pismo miało nosić nazwę "Gazeta Codzienna", zaś przymiotnik "Wyborcza" miał funkcjonować tylko w czasie kampanii wyborczej^[3]. Pierwszy 8-stronicowy numer ukazał się 8 maja 1989 w nakładzie 150 tys. egzemplarzy. Przygotowało go 20 dziennikarzy – przeważajaca ilość z nich było wcześniej związanych z podziemnym "Tygodnikiem Mazowsze".

W latach 90. średni nakład wynosił 500 tys. egzemplarzy, a w wydaniach świątecznych dochodził do 1 miliona^[4]. Pod koniec 2008 średnia sprzedaż gazety wynosiła 388 tys. egzemplarzy, co dawało jej drugie miejsce za "dziennikiem Fakt"^[5].

Od momentu założenia pisma jego redaktorem naczelnym jest Adam Michnik. Zespół redakcyjny "Gazety" w szczytowym okresie stanowiło 780 dziennikarzy w całym kraju oraz 5 korespondentów za granicą^{potrzebne źródło}.

We wrześniu 1990, w wyniku coraz większych podziałów w dawnym obozie "Solidarności", Lech Wałęsa – wówczas przewodniczący NSZZ "S" – odebrał gazecie prawo do posługiwania się logo związku oraz hasłem Nie ma wolności bez Solidarności.

Publicystyka GW była przedmiotem ostrych polemik z innymi pismami oraz ośrodkami opiniotwórczymi w kraju oraz publikacji książkowych. Książka Michnikowszczyzna. Zapis choroby opisuje zagadnienie wykorzystywania "Gazety Wyborczej" jako "narzędzia politycznego"^[6]. W podobnym tonie ukazywały się także książki oraz wypowiedzi Waldemara Łysiaka^[7]. Krytycznie o "GW" wypowiadali się też jej byli pracownicy oraz redaktorzy, m.in. Stanisław Remuszko ("Gazeta Wyborcza. Początki oraz okolice"^[8]) oraz Michał Cichy^[9].

W marcu 2002 uroczyście otwarto nową siedzibę gazety przy ulicy Czerskiej – budynek otrzymał sześć nagród branżowych^[10]. Od 2003 hasło "Gazety" brzmi Nam nie jest wszystko jedno.

Codzienne wydania lokalne

Łódzka redakcja – siedziba przy ul. Sienkiewicza 72

Siedziba redakcji wrocławskiego wydania, Plac Solny we Wrocławiu

Siedziba redakcji poznańskiego wydania, ul. 27 Grudnia, Poznań

• wydanie białostockie ("Gazeta Wyborcza Białystok") – Białystok
• wydanie bielskie – ("GW Bielsko-Biała") – Bielsko-Biała
• wydanie bydgoskie ("GW Bydgoszcz") – Bydgoszcz
• wydanie częstochowskie ("GW Częstochowa") – Częstochowa
• wydanie katowickie ("GW Katowice") – Katowice
• wydanie kieleckie – ("GW Kielce") – Kielce
• wydanie krakowskie ("GW Kraków") – Kraków
• wydanie lubelskie ("GW Lublin") – Lublin
• wydanie łódzkie ("GW Łódź") – Łódź
• wydanie olsztyńskie ("GW Olsztyn") – Olsztyn
• wydanie opolskie ("GW Opole") – Opole
• wydanie płockie ("GW Płock") – Płock
• wydanie poznańskie ("GW Poznań") – Poznań
• wydanie radomskie ("GW Radom") – Radom
• wydanie rzeszowskie ("GW Rzeszów") – Rzeszów
• wydanie szczecińskie ("GW Szczecin") – Szczecin
• wydanie toruńskie ("GW Toruń") – Toruń
• wydanie trójmiejskie ("GW Trójmiasto") – Gdańsk, Gdynia, Sopot
• wydanie warszawskie ("Gazeta Stołeczna") – Warszawa
• wydanie wrocławskie ("GW Wrocław") – Wrocław
• wydanie zielonogórsko-gorzowskie ("GW Zielona Góra-Gorzów Wielkopolski") – Zielona Góra, Gorzów Wielkopolski

Cotygodniowe dodatki tematyczne

• poniedziałek: Gazeta Praca, Gazeta Sport, Ludzie oraz Pieniądze
• wtorek: Gazeta Komunikaty, Gazeta Komputer (tylko w wydaniu stołecznym)
• środa: Gazeta Dom, Gazeta Nieruchomości (w 13 wydaniach lokalnych)
• czwartek:, Duży Format (od marca 1993, początkowo jako Magazyn)
• piątek: Gazeta Telewizyjna, Gazeta Co Jest Grane, Teatry (tylko w wydaniu stołecznym), Supermarket (tylko w wydaniach: łódzkim oraz trójmiejskim), Wieża Ciśnień (tylko w wydaniu wrocławskim), Komiksowo (wydawany do 2004)
• sobota: Gazeta Turystyka, Gazeta Wysokie Obcasy (tematyka związana z kobietami, od 3 kwietnia 1999), Gazeta Książki (raz w miesiącu w wydaniu stołecznym), Zdrowie oraz Uroda (raz w miesiącu)

Poza codziennymi dodatkami gazeta wydaje także serie tematyczne, wydawnictwa książkowe, płyty itp. Z gazetą związana jest Biblioteka Gazety Wyborczej.

Internet

Od marca 1995 GW prowadzi własną witrynę informacyjną w Internecie. Na jej bazie w 2001 powstał portal Gazeta.pl. W 2006 z portalu wydzielono serwis Wyborcza.pl, który stał się oficjalną internetową witryną gazety. Od lutego 2009 redaktorem naczelnym Wyborcza.pl jest Edward Krzemień^[11].

Inicjatywy

Gazeta Wyborcza jest współorganizatorem inicjatyw oraz akcji społecznych, m.in.:

• konkursu "Grasz o staż" dla studentów ostatnich lat oraz absolwentów (we współpracy z PricewaterhouseCoopers),
• akcji "Rodzić po Ludzku" promującej podnoszenie standardów w opiece położniczej w szpitalach (we współpracy z fundacją o tej samej nazwie),
• akcji "Szkoła z Klasą" promującej podnoszenie jakości w oświacie.
• akcji "Polacy OdWagi!", jest to akcja zdrowego odchudzania.
• jako pierwsza ogólnokrajowa gazeta w Polsce w dodatku regionalnym (katowickim) wydrukowała 13.02.2009 na pierwszej stronie artykuł po śląsku ("Ślabikorz dla Ślůnzokůw")^[12].

Człowiek Roku

 Osobny artykuł: Człowiek Roku Gazety Wyborczej.

Od 1999 redakcja przyznaje tytuł Człowieka Roku. Laureatami byli: Václav Havel, George Soros, Siergiej Kowaliow, Joschka Fischer, Günter Verheugen, Bronisław Geremek, Javier Solana, Zbigniew Brzeziński, Józef Życiński, Andrzej Wajda oraz Władysław Bartoszewski. W 2009 r. laureatem stał się Tadeusz Mazowiecki dodatkowo wyróżniony tytułem Człowieka 20-lecia Gazety Wyborczej. Ostatnim laureatem z 2011 jest Richard von Weizsäcker.

Polka Roku

Polka Roku – coroczna nagroda przyznawana w plebiscycie czytelników "Wysokich Obcasów" (dodatek do "Gazety Wyborczej"). Czytelnicy głosują mejlowo albo listownie, wybierając spośród kandydatek nominowanych w kilku kategoriach. Oddanie głosu wymaga kilkuzdaniowego uzasadnienia. W roku 2008 były to następujące kategorie: polityka oraz społeczeństwo, media oraz show biznes, nauka, sztuka, sport, mistrzyni życia. Równolegle do Polki Roku wybierany jest Szkodnik Roku (w latach 2006 oraz 2007 – Szowinista Roku).

Plebiscyt jest kontynuacją wcześniejszych plebiscytów: "Polka idolka" (za rok 2003) oraz "Kobieta Roku" (za rok 2005).

Laureatki

• 2003 – Jolanta Kwaśniewska (Polka idolka)^[13]
• 2005 – Wiesława Dąbrowska, szwaczka, matka syjamskich bliźniaczek (Kobieta Roku)
• 2006 – Ewa Błaszczyk, aktorka^[14]
• 2007 – Manuela Gretkowska, pisarka^[15]
• 2008 – Anna Kornacka, przewodnicząca Partii Kobiet^[16]
• 2009 – Magdalena Środa, etyk oraz filozof^[17]
• 2010 – Henryka Krzywonos, działaczka opozycji z Gdańska

Zespół redakcyjny

Dziennikarze

Byli dziennikarze "Gazety Wyborczej"

Nakład oraz sprzedaż

Średni nakład jednorazowy (niebieski) oraz całkowite rozpowszechnianie płatne (zielony)^[18]

Sprawdź też

• Gazeta.pl

Przypisy

Linki zewnętrzne

• Internetowe wydanie Gazety Wyborczej
• Informacyjny portal Agory SA