George W. Bush podczas służby wojskowej
Poparcie dla prezydentury Busha w okresie od stycznia
2001, niebieski oznacza poparcie, czerwony – niedobór poparcia, zielony – obojętność
George Walker Bush ?/i ˈdʒɔːɹdʒ ˈwɑːkɚ bʊʃ (ur. 6 lipca 1946 w New Haven w Connecticut w USA) – prezydent Stanów Zjednoczonych wybrany w roku 2000. Sprawował urząd od 20 stycznia 2001 roku do 20 stycznia 2009. W wyborach prezydenckich 13 grudnia 2004 wybrany przez Kolegium Elektorów na drugą kadencję.
Życie przed prezydenturą
Bush wychowywał się w Midland oraz Houston w Teksasie, z czwórką rodzeństwa: Jeb, Neil, Marvin oraz Dorothy. Młodsza siostra Robin zmarła w 1953 w wieku trzech lat na białaczkę. George Bush uczęszczał do Phillips Academy w Andover w stanie Massachusetts, gdzie zajmował się m.in. grą w baseball. Następnie studiował na uniwersytecie Yale, uzyskując licencjat (Bachelor) z historii w 1968. Bush uważa, że był raczej przeciętnym studentempotrzebne źródło.
W maju 1968 stał się przyjęty do służby w lotnictwie Gwardii Narodowej Teksasu (Texas Air National Guard), pomimo uzyskania w teście zdolności najniższego akceptowalnego wyniku 25%. Po szkoleniu służył w bazie Ellington w Houston, latając na myśliwcach Convair F-102 Delta Dagger. Zdaniem jego krytyków, podczas służby cieszył się przywilejami związanymi z pozycją jego ojca, nie stał się też wysłany na wojnę w Wietnamie, w przeciwieństwie do wielu młodych Amerykanów w tym okresie. W maju 1972 uzyskał przeniesienie do Gwardii Narodowej Alabamy, w celu pracy w kampanii wyborczej do Senatu. Brak dowodów w dokumentacji, aby pełnił tam aktywną służbę oraz uczęszczał na ćwiczenia, a w sierpniu 1972 stał się zawieszony w lataniu z powodu nie podejścia do testów medycznych. W maju 1973 powrócił do Houston, w październiku 1973 stał się zwolniony ze służby przed sześcioletnim terminem w celu odbycia studiów w Harvard Business School[1].
Podczas studiów w Yale oraz Harvardzie, Bush wielokrotnie nadużywał alkoholu oraz zdarzały mu się zachowania naruszające porządek – sam przyznał później, że pił zbyt dużo oraz określał swoje zachowanie jako „nomadyczny okres nieodpowiedzialnej młodości”. Twierdził też, że po 1974 nie używał narkotyków, uchylając się od skomentowania wcześniejszego okresu. W 1976 stał się ukarany za jazdę po użyciu alkoholu oraz zatrzymano mu prawo jazdy na dwa latapotrzebne źródło. Od 1986 deklaruje abstynencję.
Po ukończeniu Uniwersytetu Harvarda ze stopniem magistra (MBA), Bush podjął pracę w przemyśle naftowym w Teksasie, zajmując stanowiska kierownicze w kilku spółkach. W 1977 ożenił się z Laurą Welch, po czym osiedlili się w Midland w Teksasie. Bush przeszedł wówczas za żoną z Kościoła Episkopalnego do Zjednoczonego Kościoła Metodystycznego.
W 1978 Bush startował w wyborach do Izby Reprezentantów, lecz przegrał z Kentem Hance. W 1988 rodzina Bushów przeniosła się do Waszyngtonu, w celu pracy dla kampanii prezydenckiej ojca George’a. Po powrocie do Teksasu zainwestował w 1989 w drużynę baseballową Texas Rangers, w której sprzedaż udziałów w 1998 przyniosła mu zysk ponad 14 milionów dolarówpotrzebne źródło.
W 1995 Bush wygrał wybory na gubernatora Teksasu.
Wybór George’a W. Busha na prezydenta USA w 2000 roku uczynił w części społeczeństwa amerykańskiego kontrowersje związane z wątpliwościami co do poprawności procesu liczenia głosów. George W. Bush otrzymał mniej głosów wyborców niż jego kontrkandydat Al Gore, jednak wygrał wybory uzyskując przeważajaca ilość głosów Kolegium Elektorów Stanów Zjednoczonych. Podobna sytuacja miała wcześniej miejsce w 1828, 1876 oraz ponownie w 1888 roku[2], kiedy prezydentem stał się Benjamin Harrison, który zdobył o 100 tysięcy głosów mniej niż jego konkurent, prezydent Grover Cleveland. W listopadzie 2004 G. Bush wygrał wybory stosunkowo niewielką przewagą, pokonując kandydata demokratów Johna Kerry’ego oraz stał się wybrany ponownie na prezydenta na następne 4 lata.
Kontrowersje podczas wyborów w roku 2000
-
George W. Bush po długotrwałych sporach sądowych ze swoim konkurentem, wiceprezydentem w administracji Clintona, Alem Gore’em stał się wybrany na prezydenta USA, pomimo tego, że Al Gore uzyskał więcej głosów wyborców (50 999 tys.) niż Bush (50 456 tys.), ale mniej głosów elektorskich. Zadecydowały o tym wysoce dyskusyjne wyniki wyborów na Florydzie. Spory uciął ostatecznie Federalny Sąd Najwyższy, który nakazał zaprzestanie ponownego przeliczania głosów jako niezgodnego z XIV Poprawką Do Konstytucji.
Polityka Busha
George W. Bush wywodzi się z prawicowego skrzydła Partii Republikańskiej oraz startował do wyborów pod hasłem „powrotu do starych wartości”. Jego prezydentura była pod wyraźnym wpływem neokonserwatystów (polityka zagraniczna oraz gospodarka) oraz paleokonserwatystów (polityka społeczna), co wywołuje niezadowolenie części społeczeństwa o poglądach lewicowych. Społeczeństwo amerykańskie jest podzielone, lecz jego większa cząstka popierała tę politykę, co udowodniła wybierając G. Busha na drugą kadencję. Na zmianę nastrojów, a w szczególności na zmęczenie wojną w Iraku wskazują wybory w połowie kadencji („midterm elections”) w listopadzie 2006, po których Partia Demokratyczna ma przeważajaca ilość w obu izbach Kongresu, jak oraz na stanowiskach gubernatorów stanowych.
Prezydenturę Busha charakteryzuje kontynuacja polityki jego ojca oraz Ronalda Reagana.
Gabinet (2001-2009)
Gabinet George’a Busha funkcjonował podczas jego prezydentury od 20 stycznia 2001 r. do 20 stycznia 2009 r.
Pogrubione nazwiska oznaczają ministrów, którzy dalej pełnią urząd ministra w gabinecie Baracka Obamy
Sprawdź też: Gabinet George'a W. Busha
Nominacje sędziowskie
Dotąd George W. Bush mianował dwóch sędziów do Sądu Najwyższego: Johna Robertsa (mianowany we wrześniu 2005 na stanowisko prezesa) oraz Samuela Alito (w roku 2006).
Trzykrotnie (w 2001, 2003 oraz 2007) złożył oficjalne wizyty w Polsce.
8 czerwca 2007 przybył z 4 godzinną wizytą do Polski. Swoim samolotem wylądował w Gdańsku, gdzie Bushów przywitała polska para prezydencka. Nieformalne rozmowy prezydentów (bez krawatów – protokół dyplomatyczny definiuje to jako nieformalna rozmowa) odbyły się w prezydenckim ośrodku na Helu. Bush oferuje Polsce modernizację polskich sił zbrojnych w zamian za instalację elementów tarczy antyrakietowej[4] Polska jest sojusznikiem USA w walce z terroryzmem. Władze RP w 2002 oraz 2003 wysłały kontyngenty do Afganistanu oraz Iraku. W kwestii wiz, które muszą kupić Polacy by móc polecieć do USA, mówił wielokrotnie, że ta sprawa leży w gestii Kongresu. Jednak podczas konferencji prasowej z premierem Donaldem Tuskiem powiedział: Ja rozumiem, że to frustrująca sprawa. Gdybym mieszkał w Polsce oraz chciał przyjechać do Ameryki, też byłbym sfrustrowany[5].
Po zamachu terrorystycznym z 11 września administracja prezydencka obarczyła winą za zamachy al-Kaidę. Pierwszym etapem wojny była zbrojna interwencja w Afganistanie. W Afganistanie nie rozbito całkowicie talibów. Cały czas dochodzi do zamachów oraz walk. Mimo to udało się przeprowadzić tam demokratyczne wybory w 2004 oraz 2005.
USA dążą też do rozbicia al-Kaidy w Somalii, gdzie przy wsparciu USA wojska etiopskie wyparły ze stolicy Mogadiszu na przełomie 2006 oraz 2007 oskarżanych o współpracę z al-Kaidą- bojówkarzy Unii Trybunałów Islamskich. Amerykanie twierdzą, że podczas nalotu w maju 2008 zabili szefa somalijskiej al-Kaidy[6].
Wojna w Iraku
Mimo braku poparcia ONZ, USA wraz ze swoimi sojusznikami (w tym Polską) dokonały interwencji w Iraku (Druga wojna w Zatoce Perskiej). Oficjalnym powodem była chęć zniszczenia broni masowego rażenia będącej rzekomo w posiadaniu dyktatora oraz chęć zaprowadzenia demokracji w tym kraju. Podbój okazał się militarnym sukcesem. W ciągu miesiąca zdobyto Bagdad, a notowania Busha były wtedy najwyższe w historii. W przeciągu następnych miesięcy aresztowano przeważajaca ilość członków dawnego reżimu z Saddamem Husajnem na czele. W czasie działań wojennych w dużym stopniu Amerykanom pomogli kurdyjscy rebelianci wyzwalając miasto Mosul. Pomimo wszystkich sukcesów militarnych tej operacji, dużych składów broni masowego rażenia do tej pory nie znaleziono. Wedle raportu National Ground Intelligence Center wydziału do spraw wywiadu Departamentu Obrony Stanów Zjednoczonych znaleziono ponad 500 sztuk broni chemicznej wyprodukowanej przed rokiem 1991[7], zwykle były to pojedyncze egzemplarze oraz niewielkie składy amunicji chemicznej zagubione podczas wojny Iracko-Irańskiej (1980-1988). Komisja Senatu USA dowiodła, że gabinet Busha nie posiadał rzetelnych dowodów na istnienie tej broni, choć twierdził z uporem, że je ma. Od początku inwazji zginęło ok. 600 tysięcy Irakijczyków, 2 miliony opuściło kraj, a 4 miliony migrowało. Armia USA straciła 3700 żołnierzy, sama zaś wojna kosztowała ten kraj ponad 400 miliardów dolarów.
W grudniu 2006 prezydent publicznie przyznał, że USA nie wygrywają wojny w Iraku. Stany Zjednoczone wydały na prowadzenie wojny wiele miliardów dolarów, co budzi sprzeciw opinii publicznej. George Bush zamierzał wysłać do Iraku jeszcze 25 000 żołnierzy. Zdaniem ekspertów oraz opinii publicznej nie powinien tego robić, albowiem opór oraz walki prowadzone przeciw Amerykanom są nadal bardzo silne, co potwierdzają dane oraz przyznanie przez prezydenta G. Busha, że USA nie wygrywają wojny w Iraku.
Jednak od 2007 dzięki nowej taktyce amerykańskiej armii spadła liczba zamachów na amerykańskich żołnierzy oraz irackich cywilów.
Bliski Wschód
Prezydent Bush oraz jego administracja popiera dążenia Palestyńczyków do własnego państwa, lecz popiera także działania Izraela zmierzające do zlikwidowania baz Hamasu. Bush popiera umiarkowany Fatah oraz administrację palestyńska z prezydentem Mahmudem Abbasem. Jesienią 2007 z inicjatywy Busha w Anapolis odbyła się międzynarodowa konferencja dotycząca przyspieszania palestyńsko – izraelskich rozmów pokojowych. W lutym 2008 prezydent Bush złożył wizytę w Izraelu oraz Autonomii Palestyńskiej, by zachęcić przywódców obu krajów do dalszego dialogu. W marcu 2008 r. była złożona publiczna opinia prezydenta Busha, ze do końca trwania jego kadencji zostanie zawarty trwały pokój pomiędzy Palestyną a Izraelem. Pod koniec kadencji zauważa się wzmożone zaangażowanie Busha w politykę bliskiego wschodu.
Rosja
Stosunki z Rosją pogorszyły się zwłaszcza po rozpoczęciu przez USA negocjacji z Polską oraz Czechami ws. instalacji elementów tzw. tarczy antyrakietowej. Władze Rosji argumentują wciąż, że tarcza godzi w rosyjską rację stanu[8]. Obydwa kraje poróżniła także kwestia rozszerzenia NATO na Gruzję oraz Ukrainę. Prezydent Bush podczas wizyty w Kijowie poparł starania obu krajów o członkostwo w NATO.
Stosunki z Europą Zachodnią
Wojna w Iraku bardzo poróżniła USA z Francją oraz Niemcami, które były przeciwne interwencji wojsk amerykańskich w Iraku. Podstawowym sojusznikiem Busha był premier UK Tony Blair. Aktualnie jednak stosunki USA z tymi państwami się polepszyły. Głównie dzięki zmianie władzy we Niemczech (2005) oraz we Francji (2007). Zarówno Nicolas Sarkozy jak oraz Horst Köhler oraz Angela Merkel są bardziej proamerykańscy niż ich poprzednicy. Wielka Brytania pozostaje nadal podstawowym sojusznikiem USA w Europie.
Stosunki chińsko-amerykańskie w okresie prezydentury Busha były nader dobre. Prezydent Bush był nader powściągliwy w 2008 w komentowaniu tłumieniu przez komunistyczne władze w Pekinie tybetańskich protestów. Zachęcał Chiny do dialogu z Dalajlamą[9][10]. Bush zapowiedział, że będzie w Pekinie podczas inauguracji igrzysk olimpijskich. W październiku 2007 spotkał się z Dalajlamą oraz uczestniczył w ceremonii nadania mu Złotego Medalu Kongresu.
Bush oraz jego administracja są przeciwnikami irańskiego programu atomowego. Dotychczasowe negocjacje nic nie dały, lecz co pewien czas obie strony wychodzą z propozycją dalszych rozmów[11]. Iran wciąż argumentuje, że prowadzi badania jedynie w celach pokojowych, zaś USA widzi w tym poważne niebezpieczeństwo oraz chęć budowy przez Iran broni jądrowej.
Kryzys finansowy 2008
Administracja Busha zwróciła się we wrześniu 2008 do Kongresu o zgodę na wykupienie za 700 miliardów USD długów hipotecznych, grożących pogrążeniem amerykańskiego sektora finansowego, a tym samym całej gospodarki, w zupełnym chaosie[12]. Został on przyjęty (z modyfikacjami) przez Kongres.
Wybory w 2004
Bush ponownie stał się wybrany na prezydenta w wyniku wyborów w 2004. Jego konkurentem był John Kerry. Bush w skali kraju zdobył 3 miliony głosów więcej niż Kerry.
Wybory 2008
W wyborach prezydenckich 2008 Bush poparł kandydaturę Johna McCaina, który był jego konkurentem o nominację w 2000. Bush nie wziął udziału w konwencji delegatów Partii Republikańskiej we wrześniu 2008 z powodu huraganu Gustav. Po zwycięstwie Baracka Obamy, pogratulował mu zwycięstwa.
Inne
George oraz Laura Bush ze swoimi córkami, 1990
Żoną Busha jest od 5 listopada 1977 Laura Welch. Posiadają córki bliźniaczki Barbarę oraz Jennę urodzone 25 listopada 1981. 10 maja 2008 Jenna wyszła za mąż za Henry’ego Hagera, syna przewodniczącego Partii Republikańskiej w Wirginii.
Prezydent uważa się za człowieka głęboko wierzącego. Należy do kościoła metodystycznego. Religia pomogła mu wyrwać się z alkoholizmu w 1986.
Obaj kandydaci w wyborach prezydenckich roku 2004, Bush oraz John Kerry pochodzą z prominentnych rodzin amerykańskich oraz są kuzynami w ósmym stopniu pokrewieństwa.
George Bush stał się dwukrotne wybrany „Człowiekiem Roku” tygodnika „Time”. Pierwszy raz w roku 2000, a drugi w 2004. Jego ojciec – prezydent George H. W. Bush stał się wybrany raz – w 1988 roku.
Jest pierwszym oraz jak dotąd wyłącznym prezydentem USA, który podczas sprawowania urzędu trzykrotnie odwiedził Polskę (dwukrotnie za prezydentury Aleksandra Kwaśniewskiego oraz raz za kadencji Lecha Kaczyńskiego).
W kwietniu 2008 gościł w Białym Domu Benedykta XVI. W 2010 wydano jego autobiografię „Decision points” (Kluczowe decyzje).
W styczniu 2011 Amnesty International wezwał rządy krajów afrykańskich, które wizytował Bush, do aresztowania tego ostatniego. Organizacja argumentowała, że George W. Bush za swojej prezydentury aprobował stosowanie tortur (między innymi podtapianie)[13].
Przypisy
Sprawdź też
Linki zewnętrzne
|
Gabinet George’a W. Busha (2001-2009) |
|
 |
Prezydent |
George W. Bush
|
 |
|
| Wiceprezydent |
|
|
| Szefowie departamentów |
|
|
| Pozostali członkowie gabinetu |
|
|
.jpg&filetimestamp=20071018012029)
-Ukraine.JPG&filetimestamp=20080402150623)
.png&filetimestamp=20041120213020)
.png){kind=link}