Gigabit Ethernet (GbE, 1 GigE albo Gigabit LAN) jest terminem określającym wiele standardów transmisji ramek Ethernetowych z szybkością 1 Gbit/s.
Karta
PCI-X obsługująca 1000BASE-T
Historia
Dzięki badaniom przeprowadzonym przez Xerox Corporation w latach siedemdziesiątych XX wieku, Ethernet stał się najbardziej popularnym protokołem warstwy fizycznej oraz łącza modelu ISO/OSI. Fast Ethernet zwiększył prędkość sieci z 10 do 100 Mbit/s, natomiast Gigabit Ethernet zwiększył ją do 1000 Mbit/s. Początkowy standard dla gigabitowego Ethernetu stał się zbudowany w IEEE w czerwcu 1998 jako IEEE 802.3z. 802.3z jest wielokrotnie zastępowany nazwą 1000BASE-X, gdzie -X oznacza -CX, -SX, -LX, albo (niestandardowe) -ZX.
IEEE 802.3ab, ratyfikowany w 1999, definiuje standard Gigabit Ethernet przesyłany przez kable UTP kategorii 5 albo 6 oraz stał się znany pod nazwą 1000BASE-T. Z ratyfikacją 802.3ab, Gigabit Ethernet stał się dostępny dla zwykłych ludzi, albowiem da się go używać korzystając z dotychczasowej infrastruktury sieciowej.
Oryginalnie Gigabit Ethernet był używany w wysokowydajnych łączach sieciowych (np. w sieciach kampusowych). Wydane w 2000 roku komputery Power Mac G4 oraz PowerBook G4 były pierwszymi masowo produkowanymi komputerami obsługującymi standard 1000BASE-T[1].
Specyfikacja
Sygnał sieci Gigabit Ethernet bywa przesyłany przez wiele wielorakich typów medium transmisyjnych jak np. światłowód (1000BASE-X), skrętka (1000BASE-T) albo kabel koncentryczny (1000BASE-CX).
Standard IEEE 802.3z zawiera 1000BASE-SX dla transmisji przez światłowód wielomodowy, 1000BASE-LX dla transmisji światłowodem jednomodowym oraz praktycznie wycofany z użycia 1000BASE-CX, który używa kabla koncentrycznego.
| nazwa |
medium |
zasięg |
| 1000BASE-CX |
specjalny kabel miedziany |
25 metrów |
| 1000BASE-LX |
jednomodowy, wielomodowy światłowód |
5 km |
| 1000BASE-SX |
wielomodowy światłowód (długość fali: 850 nm) |
500 metrów |
| 1000BASE-LH |
jednomodowy, wielomodowy światłowód (1310 nm) |
10km |
| 1000BASE-ZX |
jednomodowy światłowód (1550 nm) |
~ 70 km |
| 1000BASE-LX10 |
jednomodowy światłowód (1310 nm) |
10 km |
| 1000BASE-BX10 |
jednomodowy światłowód (1490 nm w dół, 1310 nm w górę) |
10 km |
| 1000BASE-T |
skrętka (CAT-5, CAT-5e, CAT-6, or CAT-7) |
100 metrów |
| 1000BASE-TX |
skrętka (CAT-6, CAT-7) |
100 metrów |
1000BASE-CX
1000BASE-CX jest pierwszym standardem gigabitowego Ethernetu używającym do komunikacji specjalnego kabla miedzianego o maksymalnej długości 25 metrów.
1000BASE-LX
1000BASE-LX jest optycznym standardem sieci 1GigE, który używa długofalowego lasera (Patrz IEEE 802.3 klauzula 38) o fali od 1270 do 1355 nm oraz maksymalnej szerokości widma 4 nm.
1000BASE-LX może pracować na odległościach do 5 km przez światłowód 9 µm. W praktyce działa na wydatnie dalszych odległościach. Wielu producentów gwarantuje pracę swoich urządzeń od 10 do nawet 20 km, pod warunkiem, że ich urządzenia używane są na obu końcach łącza. 1000BASE-LX może także działać na światłowodzie wielomodowym na odległość do 550 metrów.
1000BASE-SX
1000BASE-SX jest standardem sieci optycznych pracujących na wielomodowych światłowodach. Długość fali wynosi 850 nm. Maksymalna długość kabla przy zastosowaniu światłowodu wielomodowego 50 µm wynosi 550 m, a przy użyciu światłowodu wielomodowego 62.5 µm maksymalna długość to 200 m.
1000BASE-LH
1000BASE-LH jest niestandardowym, ale zaakceptowanym przez przemysł terminem oznaczającym gigabitowy Ethernet, który do transmisji używa fali o długości 1300 nm albo 1310 nm. Jest bardzo podobny do 1000BASE-LX, ale osiąga większe odległości nawet do 10 km przez światłowód jednomodowy. 1000BASE-LH jest zgodny wstecz z 1000BASE-LX[2].
1000BASE-ZX
1000BASE-ZX jest niestandardowym, ale zaakceptowanym przez przemysł terminem oznaczającym gigabitowy Ethernet, który do transmisji używa fali o długości 1550 nm oraz bywa przesyłany na odległości co najwyżej 70 km przez światłowód jednomodowy.
1000BASE-T
1000BASE-T (znany także jako IEEE 802.3ab) jest standardem sieci Ethernet o przepływności 1 Gb/s. Został opisany w 1999 roku w dokumencie IEEE 802.3ab. Oparta na nim sieć wykorzystuje jako medium skrętkę miedzianą UTP o kategorii przynajmniej Cat5 zakończonej złączem RJ-45, a jej maksymalny zasięg wynosi 100 m. 1000Base-T wykorzystuje wszystkie 4 pary skrętki, równocześnie nadając oraz odbierając sygnał na każdej parze, dzięki czemu możliwy jest full-duplex w obrębie jednej pary, tzw. dual-duplex.
1000BASE-TX
Organizacja TIA stworzyła oraz wypromowała wersję standardu 1000BASE-T, który był prostszy w implementacji nazywając ją 1000BASE-TX (TIA/EIA-854). Uproszczony układ mógł, w teorii, zmniejszyć koszty potrzebnej elektroniki przez używanie tylko dwóch par skrętki do wysyłania oraz dwóch do odbierania danych. Jednakże ten standard wymaga kabla kategorii przynajmniej 6 oraz okazał się rynkową porażką spowodowana znacznym spadkiem cen urządzeń obsługujących standard 1000BASE-T.
Sprawdź też
Przypisy
Bibliografia
