Gramatyka języka angielskiego – zestaw zasad opisujących użycie języka angielskiego.

Podobnie jak w przypadku większości innych języków, w angielskim da się wydzielić dwie główne grupy gramatyk – deskryptywną oraz preskryptywną. Gramatyka deskryptywna (opisowa) opisuje reguły używane powszechnie przez osoby używające danego języka, a gramatyka preskryptywna opisuje istniejący już zbiór przyjętych zasad w danym języku.

Spis treści 1 Szyk zdania 2 Czasowniki 2.1 Tryb oznajmujący - Indicative 2.1.1 Present simple 2.1.1.1 Budowa 2.1.1.2 Czasownik "to be" 2.1.2 Present perfect 2.1.3 Present continuous 2.1.4 Present perfect continuous 2.1.5 Past simple 2.1.6 Past perfect 2.1.7 Past continuous 2.1.8 Past perfect continuous 2.1.9 Future simple 2.1.10 Future continuous 2.1.11 Future perfect 2.1.12 Future perfect continuous 2.1.13 Future in the past simple 2.1.14 Future in the past continuous 2.1.15 Future in the past perfect 2.1.16 Future in the past perfect continuous 2.2 Tryb rozkazujący - Imperative 2.3 Tryb łączący - Subjunctive 2.4 Strony czasownika 2.4.1 Strona bierna 2.4.2 Strona zwrotna 3 Imiesłowy 4 Verbing 5 Przedimek 5.1 a/an – przedimki nieokreślone 5.1.1 Zastosowanie 5.2 the – przedimek określony 5.2.1 Zastosowanie 5.3 Przedimek zerowy 6 Przymiotniki oraz przysłówki 6.1 Stopniowanie przymiotnika oraz przysłówka

Szyk zdania

Angielski jest językiem SVO co znaczy, że na początku zdania stoi podmiot, po nim orzeczenie, a na końcu dopełnienie. Na przykład:

• I am going to the cinema.
• You do it wrong.
• He ate an orange.
• I have been to London.

Czasowniki

W języku angielskim jest szesnaście czasów, niemniej wśród językoznawców nie ma pełnej zgody co do tego, czy każdą z podanych wyżej konstrukcji uważać za samodzielny czas. Pewni ludzie wyróżniają w angielszczyźnie zaledwie czas przeszły oraz teraźniejszy (ze względu na istnienie w nich prostych form czasownika), pozostałe zaś czasy uważają za aspekty tych dwóch czasów.

Tryb oznajmujący - Indicative

Present simple

W języku angielskim czas teraźniejszy prosty. Operatorem zdania jest czasownik do, w 3. osobie liczby pojedynczej przyjmujący formę does. Czas ten używany jest do wyrażania:

• czynności wielokrotnie powtarzanych w teraźniejszości (I play football every week.)
• stanów oraz uczuć (I feel sick.)
• prawd ogólnych (The Earth rotates around its orbit).
• czynności oraz wydarzeń przyszłych, zaplanowanych, niezależnych od mówiącego (My train leaves at ten o'clock, tomorrow.)
• w okresie warunkowym I (zob. niżej)

Budowa

• Zdania oznajmujące tworzy się za pomocą podstawowej formy czasownika głównego (w 3 os. lp. z końcówką -s/-es/): I play football every week. (Gram w piłkę nożną każego tygodnia.) He plays tennis every day. (On codziennie gra w tenisa). Czasami ze względów emfatycznych możliwe jest użycie w zdaniu twierdzącym czasownika do: I am sure, you don't learn English. Oh, I do learn English! (Jestem pewien, że nie uczysz się angielskiego. Ależ owszem, uczę się angielskiego!).

Szyk zdania oznajmującego: Podmiot + (operator do celów emfat.) + czasownik podstawowy + reszta zdania.

• Zdania pytające tworzy się za pomocą czasownika posiłkowego do (w 3 os. lp. z końcówką -s/-es/): Do you speak English? (Czy mówisz po angielsku). Does he learn German? (Czy on się uczy niemieckiego?). itp. Np.: Why do you play tennis every day? (Dlaczego codziennie grasz w tenisa?)

Szyk zdania pytającego: (zaimek pytający) + operator + podmiot + czasownik podstawowy w formie podst. + reszta zdania

• Zdania przeczące tworzy się za pomocą czasownika głównego z operatorem do oraz przeczeniem not: I don't (=do not) play football every week. (Nie gram w piłkę nożną każdego tygodnia.)

Szyk zdania przeczącego: Podmiot + przeczenie (operator + "not") + czasownik + reszta zdania.

Czasownik "to be"

Czasownik to be ("być") ma nieregularną odmianę:

Osoba	Liczba pojedyncza	Liczba mnoga
1.	I am	we are
2.	you are	you are
3.	he, she, it is	they are

Czasownik ten nie tworzy także form z czasownikiem posiłkowym do. W zdaniu przeczącym stawia się przeczenie bezpośrednio przy czasowniku podstawowym formie osobowej. W zdaniu pytającym następuje przestawienie podmiotu oraz orzeczenia. Na przykład: I am not French. ("Nie jestem Frencuzem"). Are you there? ("Jesteś tam?"). Who are you? (Kim jesteś?).

Present perfect

Czas teraźniejszy dokonany, przez Polaków uznawany za czas przeszły (w każdym z licznych zastosowań łączy elementy przeszłości oraz teraźniejszości), tworzony za pomocą operatora have (przyjmującego w trzeciej osobie l.p. formę has) w połączeniu z imiesłowem biernym czasownika głównego. Np. I have listened. Czas ten wyraża:

• Czynność dokonaną w nieokreślonej przeszłości, raz, albo wielokrotnie, np. I have seen her. – "Widziałem ją." (wydarzyło się to w przeszłości, lecz nie ma znaczenia – kiedy, mogło to posiadać miejsce raz, albo kilkakrotnie)
• Czynność wykonaną w przeszłości, której skutki są odczuwalne w chwili obecnej. Np. I have seen that movie. – Widziałem (już) ten film (więc np. znam jego treść oraz mogę go opowiedzieć).
• Stan, który zaczął się w przeszłości oraz trwa do chwili obecnej, być może będzie trwał nadal. Takie zdania po polsku wyrażamy czasem teraźniejszym, np. She has known Mike for three years. – "Ona zna Mike'a od trzech lat ".

Present continuous

Czas teraźniejszy ciągły, w tym czasie operatorem zdania jest czasownik to be. Używany do wyrażenia:

• Czynności prawdziwej w chwili mówienia, jednak nie odczuwanej jako rutynowa czy wielokrotnie powtarzana, np. I am listening to the radio = Słucham radia (w tej chwili). Ale też: They are building a house across the street. = Budują dom po drugiej stronie ulicy (niekoniecznie w tej chwili, ale budowa jest w toku).
• Czynności przyszłej, zaplanowanej, zależnej od woli mówiącego: np. We're seeing a film tonight – Dziś wieczorem będziemy oglądali film.

Present perfect continuous

Czas teraźniejszy dokonany ciągły – tworzony za pomocą operatora have (przyjmujące w 3 os. lp. formę has) oraz formy imiesłowu biernego czasownika be (been) w połączeniu z formą gerund czasownika głównego: np. I have been listening. Używany do wyrażenia czynności, która rozpoczęła się w przeszłości, jest nadal wykonywana oraz być może będzie wykonywana nadal, np.: I have been listening to music for 4 hours – "słuchałem muzyki przez 4 godziny".

Past simple

Czas przeszły prosty, operatorem zdania jest czasownik do użyty w formie did, zdania oznajmujące tworzy się przez użycie czasownika głównego w formie czasu przeszłego. Np. I heard = Słyszałem. Ale: Did you hear? = Słyszałeś? Używany:

• Do wyrażenia czynności przeszłej wykonanej w ściśle określonym czasie, np. I came back at ten o'clock yesterday. = Wróciłem wczoraj o dziesiątej.
• Do wyrażenia czynności przeszłej zakończonej, bez skutków w teraźniejszości.
• W opisach sekwencji wydarzeń przeszłych: I woke up, got up and left. And suddenly, I spotted him in the crowd. = Obudziłem się, wstałem oraz wyszedłem. I nieoczekiwanie dostrzegłem go w tłumie. Również: When he came, I gave him some money. = Gdy przyszedł, dałem mu trochę pieniędzy.
• Czynności przeszłej krótkotrwałej oraz jednorazowej, przerywającej inną czynność w przeszłości: The telephone rang, when I was watching TV = Telefon zadzwonił, kiedy oglądałem telewizję.
• W mowie zależnej (zob. niżej) w miejsce Present Simple.
• W okresie warunkowym II (zob. niżej).

Past perfect

Czas zaprzeszły – tworzy się za pomocą czasownika posiłkowego have w czasie past simple oraz imiesłowu biernego czasownika głównego, np. "I had listened". Używany do wyrażenia:

• Czynności wykonanej w przeszłości przed inną czynnością przeszłą: When they came to see me, I had already left. = Gdy przyszli się ze mną zobaczyć, ja już wyszedłem (już mnie nie było).
• W mowie zależnej (zob. niżej) w miejsce czasów Past Simple oraz Present Perfect.
• W okresie warunkowym III (zob. niżej).

Past continuous

Czas przeszły ciągły, tworzony za pomocą operatora to be w czasie Past Simple (was, were) oraz czasownika głównego w formie gerund, np. I was listening. Używany:

• Do wyrażenia czynności przeszłej będącej tłem dla innej czynności przeszłej. Np. The war was raging around us, when we saw each other last time. = Wojna szalała wokół, kiedy widzieliśmy się po raz ostatni.
• Do wyrażenia czynności przeszłej, długotrwałej, przerwanej przez inną. Np. I was watching TV when the telephone rang. = Oglądałem telewizję, kiedy zadzwonił telefon.
• Do wyrażenia czynności przeszłej wykonywanej w określonym czasie dla podkreślenia jej długotrwałości. Np.: They were talking in a loud voice all over the night and I couldn't sleep. = Rozmawiali głośno przez całą noc oraz nie mogłem spać.
• Do wyrażenia czynności wykonywanych równolegle przez pewien czas w przeszłości. Np.: John was playing football while she was doing her homework. = John grał w piłkę, z tym że ona odrabiała pracę domową.
• W mowie zależnej w miejsce czasu Present Continuous.

Past perfect continuous

Czas zaprzeszły ciągły, tworzy się za pomocą operatora have w formie had, imiesłowu biernego czasownika be (been) oraz formy gerund czasownika głównego: I had been listening. Używany:

• Do wyrażenia czynności przeszłej wykonywanej od jakiegoś czasu przed inną czynnością przeszłą. Np. : They had been reading a book (for some time), when John entered the room.' = Od jakiegoś czasu czytali książkę, kiedy John wszedł do pokoju.
• W mowie zależnej w miejsce czasów Past Continuous oraz Present Perfect Continuous.

Future simple

Czas przyszły prosty, tworzony za pomocą operatora will albo shall oraz formy podstawowej czasownika głównego. Wyraża:

• spontaniczną decyzję o czynności przyszłej: Oh, I can see you've forgotten your pen. I will lend you mine. = Ach, widzę, że zapomniałeś pióra. Pożyczę ci swoje.
• czynność przyszłą, niezależną od woli mówiącego, niezaplanowaną oraz nierozpoczętą. Np.: I am sure, he will come. = Jestem pewien, że przyjdzie (ale nie mam na to wpływu, ani też nie ma oznak zaplanowania albo rozpoczęcia akcji), por. He's going to come. = Przyjdzie (bo już wyszedł z domu, a więc rozpoczął czynność przychodzenia, albo podjął już decyzję o przyjściu).
• w okresie warunkowym I (zob. niżej).

Future continuous

Czas przyszły ciągły, jest tworzony za pomocą operatora will/shall, czasownika be oraz formy gerund czasownika głównego. Używany do określenia czynności która jeszcze się nie rozpoczęła oraz będzie trwała przez pewien czas, czyli nie będzie to np. pojedyncze, szybkie zdarzenia (np. otwarcie drzwi) ale coś co zajmie pewną ilość czasu, np. "I shall/will be listening" – "będę słuchał".

Future perfect

Czas przyszły dokonany, tworzony za pomocą operatora will albo shall oraz formy podstawowej czasownika have oraz imiesłowu biernego czasownika głównego: I will have listened.. Używany:

• Do wyrażenia czynności zakończonej w przyszłości przed jakąś inną czynnością, np. "I will know the tune next week because I will have listened to it" – "za tydzień się już nauczę tej piosenki, bo ją wcześniej wysłucham".
• Do wyrażenia czynności zakończonej w przyszłości przed określonym momentem, np. The USA will have sent humans to Mars by 2015 = USA wyślą człowieka na Marsa do roku 2015.

Future perfect continuous

Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Future in the past simple

Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Future in the past continuous

Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Future in the past perfect

Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Future in the past perfect continuous

Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Tryb rozkazujący - Imperative

W najczęściej używanej drugiej osoby liczby pojedynczej oraz mnogiej tryb rozkazujący jest tożsamy z bezokolicznikiem (bez wyróżnika to) W pozostałych osobach używa się czasownika let, zaimka w formie dopełnienia oraz bezokolicznika. Przeczymy używając dla drugiej osoby formy don't a dla pozostałych partykuły not. Poniżej podano odmianę czasownika "go" ("iść") w trybie rozkazującym.

let me go            let us (let's) go
go                   go
let him/her go       let them go

Pewne znaczenie trybu rozkazującego przejawia czasownik shall, w przeszłości służący z reguły do wyrażania rozkazów. a aktualnie będący aktualnie w zaniku, zwłaszcza poza Anglią. Służy on do budowy czasu przyszłego, ale także tzw. coloured future – przyszłości w aspekcie modalnym – jest wtedy (w przeciwieństwie do czasu przyszłego) we wszystkich osobach.

I shall read         we shall read
you shall read       you shall read
he/she shall read    they shall read

Wielokrotnie stosowany jest w oficjalnych rozkazach, upomnieniach itp., np.

• Each employee shall obey the Health and Safety rules (każdy pracownik musi przestrzegać przepisów BHP)

W mowie potocznej sporadycznie stosowany, wielokrotnie w żartobliwym kontekście:

• You shall listen – masz słuchać

Tradycyjnie z czasownikiem shall łączy się tekst dziesięciu przykazań

• Thou shalt not kill (w wersji współczesnej You shall not kill) – nie zabijaj.

Tryb łączący - Subjunctive

Ta sekcja jest niekompletna. Jeśli możesz, rozbuduj ją.

Strony czasownika

W języku angielskim są trzy strony: czynna, bierna oraz zwrotna.

Strona bierna

Oznacza, że czynność jest wykonywana na podmiocie. Zasadniczą różnicą pomiędzy angielskim oraz większością języków jest to, że podmiotem w zdaniu w stronie biernej może stać się także dopełnienie dalsze:

• She was given a chance – dano jej szansę.

Strona bierna nie bywa utworzona w czasach z rodziny Perfect Continuous.

Strona zwrotna

Oznacza wykonywanie czynności przez podmiot na samym sobie. Używa się do tego celu partykuły o konstrukcji zaimek w formie dopełnienia + self w liczbie pojedynczej albo selves w liczbie mnogiej

myself	ourselves
yourself	yourselves
himself herself itself	themselves

Jest to wyłączny przypadek w języku, kiedy druga osoba liczby pojedynczej różni się od liczby mnogiej. Strona zwrotna nie jest w relacjach wzajemnych (reciprocal). Używa się wtedy each other, w l. mn one another.

• They washed themselves – umyli się (każdy siebie)
• They washed each other – umyli się (wzajemnie)

Imiesłowy

W języku angielskim używane są trzy rodzaje imiesłowów (participle):

1. present participle (imperfect participle, imiesłów czasu teraźniejszego), tworzony przez dodanie sufiksu -ing do czasownika (tworząc formę identyczną z gerundem ale różniącą się użyciem),
2. past participle (imiesłów przeszły), zwykle tworzony tak samo jak czasowniki w past tense, szczególnie w przypadku czasowników kończących się na -ed
3. perfect participle (imiesłów przeszły dokonany), tworzony z członu having oraz formy past participle

Przykłady imiesłowów to:

• talk – talking, talked (forma regularna), having talked
• do – doing oraz done (forma nieregularna), having done
• say – saying oraz said (forma nieregularna), having said
• eat – eating oraz eaten (forma nieregularna), having eaten

Można powiedzieć, że pierwszy z wymienionych imiesłowów odpowiada polskim imiesłowom przymiotnikowemu czynnemu (robiący) oraz przysłówkowemu współczesnemu (robiąc), drugi – imiesłowowi przymiotnikowemu biernemu ([z]robiony), trzeci – imiesłowowi przysłówkowemu uprzedniemu (zrobiwszy).

Verbing

Verbification (verbing) (od słowa "verb" – czasownik) to charakterystyczna cechą języka angielskiego którą jest możliwość tworzenia czasowników z rzeczowników, przymiotników oraz innych części mowy. Zwykle słowa takie tworzy się poprzez dodanie afiksu w rodzaju ize, ify albo en do danego słowa albo po prostu używając danego nie-czasownika jako czasownik. Najprostszym przykładem jest już samo słowo "verbing" które powstało od słowa "verb" czasownik. Verbification jest bardzo wielokrotnie używane w sposób żartobliwy czy slangowy ale jest to także przyjęty oraz naturalny proces w angielskim oraz wiele z naturalnie używanych czasowników powstało w taki sposób, przykładami bywają takie słowa jak "access" – początkowa forma tego słowa to rzeczownik (gain access to the file), używane jest teraz także jako czasownik (ccess the file); czy "host" – znaczące "gospodarz" ale także "ugościć".

Tego typu neologizmy są wielokrotnie używane żartobliwie, np. beer me ("podaj mi piwo", rzeczownik "beer" jest tu użyty jako czasownik).

Jednym z najbardziej znanych przykładów verbing jest wypowiedź Calvina, jednej z postaci popularnego komiksu Calvin and Hobbes który mówi, że "Verbing weirds language" (dosłownie – "czasownikowanie udziwacznia język") – w tym, zamierzonym zapewne przez autora, przypadku słowo verb (rzeczownik) było najpierw zmienione na czasownik, zaś następnie na formę rzeczownika gerund.

Przedimek

W języku angielskim rozróżniamy trzy rodzaje przedimków:

• a/an – nieokreślone;
• the – określony;
• zerowy.

a/an – przedimki nieokreślone

W języku angielskim przedimek nieokreślony jest w dwóch formach:

• a – kiedy dany wyraz wymawiamy rozpoczynając go spółgłoską, np.: a cat ([jakiś] kot); a room (pokój) itp. Stosujemy go również, kiedy wymawiamy dany wyraz zaczynając od spółgłoski albo półsamogłoski, chociaż piszemy go rozpoczynając samogłoską w polskim rozumieniu (w języku polskim zapis literowy wyrazu odpowiada najczęściej głoskom), np.: a university (wymawiamy juni...).
• an – stosujemy, kiedy dany wyraz wymawiamy zaczynając od samogłoski, np.: an article, an orange, an hour (wymawiamy auɘ)

Zastosowanie

Przedimków a/an używamy jedynie przed rzeczownikiem policzalnym w liczbie pojedynczej,

• Gdy mówimy o danej rzeczy albo osobie po raz pierwszy – pozostaje ona dla rozmówcy bliżej nieokreślona.
• Stosujemy je szczególnie wielokrotnie po czasowniku to be (być) – mówiąc o reprezentowaniu jakiejś większej kategorii (ktoś/coś jest kimś/czymś).
• Używamy ich także zamiennie ze słowem one, np.: an hour/one hour [godzina], ale three hours' (bez a/an!). Szczególnie przed określeniami ilości albo liczby używa się a/an zamiast one, np.: a half [jedna druga, połowa]; a couple [para, dwa], a dozen [tuzin].
• Dzięki przedimkom tym możemy także określić miarę bądź częstotliwość. a/an oznacza wtedy tyle co per [na, przez], np.:

once a day [raz dziennie, raz na dzień];

twice a month [dwa razy w miesiącu, na miesiąc];

two times a year [dwa razy do roku, rocznie].

An apple a day [(jedno) jabłko dziennie].

the – przedimek określony

Przedimek określony the jest najpopularniejszym słowem angielskim. Stosuje się go do określenia czegoś, co w danej sytuacji jest jednoznaczne, o czym była mowa wcześniej. Gdy więc powiada się o czymś/kimś po raz pierwszy, rzeczownik ten poprzedzony jest nieokreślonym a/an. Jeżeli jednak wspomina się o czymś/kimś znowu, zamiast nieokreślonego a/an trzeba użyć the. Np.:

He sold a house. [(on)Sprzedał (jakiś)dom.]

It was quite silly to sell the house now, but he did it. (To było trochę głupie sprzedawać (ten) dom teraz, ale sprzedał go.)

(Zauważmy, że z obu zdań nie wynika, że to był jego dom. W pierwszym zdaniu mamy informacje o tym, że pewien dom stał się sprzedany, a w drugim mowa, że głupio było sprzedać dom, o którym mowa w zdaniu pierwszym.)

Zastosowanie

• gdy mowa o rzeczy wspomnianej wcześniej;
• w sytuacji, kiedy mowa o konkretnej rzeczy (chociaż wspomniano o niej po raz pierwszy), np.:

Don't the roses look lovely? (Czy te róże nie wyglądają uroczo? → mowa o konkretnych różach)

Excuse me, which way is the center? (Przepraszam, w którą stronę jest centrum? → chodzi o centrum danego miasta)

• kiedy powszechnie wiadomo, o jaką rzecz chodzi, np.:

The Earth moves round the Sun. [Ziemia kręci się wokół Słońca.] (Nie ma innej Ziemi ani innego Słońca. Porównaj też The Beatles etc.)

• kiedy rzeczownik opisany jest dodatkowymi słowami, które wskazują na konkretną rzecz, np.:

The bicycle John bought last week has been stolen. [Rower, który John kupił w zeszłym tygodniu, stał się skradziony.]

• gdy mowa o rzeczy, która generalnie była już wspomniana (która jest składnikiem rzeczy wspomnianej), np.:

It's a fine bicycle, but the brakes don't work. [Rower jest w porządku, ale (jego) hamulce nie działają.]

• jeśli mówimy o rzeczach, które są jedyne, np.:

This is the only pair of gloves I have. [To jest jedyna para rękawiczek jaką mam.] (uwaga na "an only child" = jedynak; "the only child" = jedyne dziecko /w jakimś miejscu, w jakiejś sytuacji, w jakiejś grupie itp./)

• mówiąc o mediach generalnie: the theatre, the press, the radio, the internet, itp.

Przedimek zerowy

W pewnych sytuacjach mówimy o tzw. przedimku zerowym. Mamy do czynienia z jego "występowaniem" (przed rzeczownikiem fizycznie nie istnieje wtedy nic) w przypadku liczby mnogiej oraz nazw własnych. Istnieją tu jednak rozliczne wyjątki.

Przymiotniki oraz przysłówki

Przymiotniki (adjective ) służą do określania cech rzeczowników, a przysłówki (adverb) służą do określania cech czasowników, przymiotników oraz innych przysłówków. W zdaniach przymiotniki poprzedzają rzeczowniki, a przysłówki potrafią występować przed albo po czasownikach. W języku angielskim da się stworzyć przysłówek z przymiotnika – dodanie sufiksu -ly zmienia przymiotnik w przysłówek (co czasem pociąga za sobą także zmianę kolejności wyrazów w zdaniu). Niekiedy jednak w funkcji przysłówka może zostać użyty przymiotnik także oraz bez tej końcówki, a dodanie jej całkowicie zmienia znaczenie wyrazu, np. hard = "ciężki" albo "ciężko" oraz hardly = "ledwo".

W mowie potocznej da się czasami spotkać się z przykładami nieprawidłowego użycia tych form:

1. I feel bad – źle się czuję
2. I feel badly – mam upośledzony zmysł dotyku

To drugie zdanie jest niepoprawne jako, że w rzeczywistości osoba mówiące te słowa ma na myśli to, że "czuje się źle", a nie że "ma zły dotyk".

Innym częstym błędem jest pomylenia znaczeń słów well oraz good jako przymiotnika, a well jako przysłówka:

1. I feel good – jestem w dobrym nastroju
2. I feel well (przymiotnik) – jestem zdrowy
3. I did well (przysłówek) – dobrze mi się coś udało

Stopniowanie przymiotnika oraz przysłówka

Przymiotniki oraz przysłówki potrafią się stopniować. Stopniowanie przysłówka wygląda identycznie jak stopniowanie przymiotnika. W języku angielskim jest stopniowanie:

• proste - stopień wyższy to stopień równy z dodaną końcówką -er, stopień najwyższy zaś tworzy się, dodając do stopnia równego końcówkę -est oraz przedimek określony the, np. fast - faster - the fastest (szybki - szybszy - najszybszy),
• złożone - stopień wyższy tworzy się przez dodanie wyrazu more przed przymiotnikiem w stopniu równym, a najwyższy poprzez umieszczenie wyrażenia the most przed formą podstawową (stopniem równym) przymiotnika. Ten odmiana stopniowania dotyczy przymiotników oraz przysłówków mających ponad dwie sylaby, np. important - more important - the most important (ważny - ważniejszy - najważniejszy),
• nieregularne - przymiotniki stopniujące się nieregularnie to m. in. bad, good, itp.

Stopniowanie nieregularne powyższych przymiotników:

• bad - worse - the worst (zły - gorszy - najgorszy),
• good - better - the best (dobry - lepszy - najlepszy)

Uwaga. Nie stopniują się przymiotniki oraz przysłówki nazywające stałą cechę (kolor, materiał itp.), np. yellow - żółty, wooden - drewniany.