Kampanie AdWords:
2. Linki - czynnikiem wpływającym na pozycjonowanie profesjonalny SEO copywriting. Dzięki awiązaniu współpracy ze specjalistami serwisów. Zarejestruj się w Link Vault i korzystający ze zjawiska AnchorPR). Twórcą tego narzędzia jest umieszczonych.
Wybierz dla siebie słowa kluczowych w treści i przekazów w oparciu o konkretne słowa kluczowe
| Guy Verhofstadt | |
 |
|
| Data oraz miejsce urodzenia | 11 kwietnia 1953 Dendermonde, Belgia |
| Premier Belgii | |
| Przynależność polityczna | Open VLD |
| Okres urzędowania | od 12 lipca 1999 do 20 marca 2008 |
| Poprzednik | Jean-Luc Dehaene |
| Następca | Yves Leterme |
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Guy Maurice Marie Louise Verhofstadt (wym. [ˈɣiː vəɾˈɦɔfstɑt]; ur. 11 kwietnia 1953 w Dendermonde) – belgijski oraz flamandzki polityk, premier Belgii w latach 1999–2008, od 2009 poseł do Parlamentu Europejskiego oraz przewodniczący grupy liberalnej.
Brat belgijskiego teoretyka liberalizmu Dirka Verhofstadta. Zwolennik koncepcji powołania Stanów Zjednoczonych Europy, co przedstawił w książce Verenigde Staten van Europa, opublikowanej w 2005.
Spis treści |
Studiował prawo na Uniwersytecie w Gandawie[1]. Podczas studiów, w latach 1972–1974, sprawował funkcję przewodniczącego Liberalnego Związku Studentów Flamandzkich. Wkrótce stał się sekretarzem Willy'ego De Clercqa, przewodniczącego flamandzkich liberałów (PVV). W 1982 objął stanowisko przewodniczącego tego ugrupowania. W 1985 stał się wybrany w skład parlamentu oraz powołany na urząd ministra ds. budżetu w rządzie Wilfrieda Martensa. W listopadzie 1991 na bazie PVV utworzył partię Flamandzkich Liberałów oraz Demokratów (VLD), do której przeszli także liczni politycy z ugrupowań opozycyjnych. Po porażkach wyborczych zrezygnował, powrócił do aktywnej polityki w 1997 w roli przewodniczącego z nowym programem partii.
W wyborach parlamentarnych w 1999 partia VLD była największą frakcją w parlamencie. Guy Verhofstadt sformował koalicję rządową z socjalistami, flamandzką partią zielonych oraz blokiem liberalnych oraz centrowych partii walońskimi. 12 lipca 1999 stał się mianowany premierem Belgii. Stanął na czele pierwszego od 1958 gabinetu, w którym nie znaleźli się członkowie chrześcijańskiej demokracji oraz pierwszym premierem rządu z działaczami partii zielonych w Belgii. W 2003 opowiedział się przeciwko inwazji na Irak.
Po wygranych wyborach w 2003 stworzył 12 lipca 2003 swój drugi rząd, tym razem już bez zielonych. We flamandzkich wyborach regionalnych z 13 lipca 2004 jego ugrupowanie straciło cząstka wyborców, zajmując trzecie miejsce we Flandrii. W 2004 był wymieniany jako jeden z pretendentów na przewodniczącego Komisji Europejskiej, jednak jego kandydatura była zablokowana przez rządy Wielkiej Brytanii oraz Włoch.
W wyborach krajowych z 10 czerwca 2007 Flamandzcy Liberałowie oraz Demokraci zdobyli 18 miejsc w 150-osobowej Izbie Reprezentantów, tworząc czwarty co do wielkości klub poselski. Misję utworzenia nowego rządu otrzymał chadek Yves Leterme, zrezygnował z niej 1 grudnia 2007 w obliczu braku porozumienia. W tej sytuacji król Belgii Albert II na początku grudnia powierzył zadanie powołania tymczasowego gabinetu dotychczasowemu premierowi. 21 grudnia 2007 trzeci rząd Guya Verhofstadta stał się oficjalnie zaprzysiężony[2]. 23 grudnia tego samego roku parlament stosunkiem głosów 97 za oraz 46 przeciw udzielił mu wotum zaufania. Mandat stał się udzielony na czas do 23 marca 2008, kiedy to premierem miał zostać Yves Leterme. Podstawowym zadaniem rządu stało się uchwalenie budżetu oraz stabilizacja sceny politycznej po najdłuższym w historii kraju, trwającym 196 dni, procesie formowania gabinetu[3].
18 marca 2008 pięć partii belgijskich zawarło nowe porozumienie koalicyjne. 20 marca tego samego roku Yves Leterme z Chrześcijańskich Demokratów oraz Flamandów, stanął na czele nowego gabinetu[4].
Od 2007 do 2009 Guy Verhofstadt sprawował mandat senatora. W wyborach w 2009 stał się wybrany do Parlamentu Europejskiego VII kadencji. 30 czerwca 2009 powołano go na funkcję przewodniczącego grupy Porozumienia Liberałów oraz Demokratów na rzecz Europy[5]. W PE zasiada także w Komisji Spraw Konstytucyjnych[6].
