Flaga Hamasu

Hamas (arab. حماس, dosłownie "Zapał", "Entuzjazm", ale też akronim حركة المقاومة الاسلام Harakat al-Muqāwamah al-Islāmīja – Islamski Ruch Oporu) to radykalna islamska organizacja, która stała się aktywna we wczesnych etapach Intifady, działała w pierwszym rzędzie w Strefie Gazy, ale też na Zachodnim Brzegu. Przez przeważajaca ilość państw oraz organizacji zachodnich, w tym Unię Europejską^[1] oraz Stany Zjednoczone^[2], uznana jest za organizację terrorystyczną. Hamas grał największą rolę w gwałtownej fundamentalistycznej działalności wywrotowej zarówno przeciw Izraelczykom, jak oraz Arabom, którzy "odeszli z pola walki z syjonizmem" (gł. porozumienie pokojowe pomiędzy Egiptem a Izraelem w Camp David z 1978 r.) W jego początkowym okresie, ruch stał się zdominowany w pierwszym rzędzie przez ludzi identyfikowanych z Bractwem Muzułmańskim.

Za swój podstawowy cel organizacja ta uważa zbudowanie państwa palestyńskiego rozciągającego się od Morza Śródziemnego do rzeki Jordan oraz zniszczenie Izraela.

Historia

Korzenie organizacji sięgają lat 20., kiedy powstało Bractwo Muzułmańskie. Organizację założono w Egipcie dla obrony wartości islamskich przed wpływami Zachodu, uznawanymi za demoralizujące. Gdy w 1987 r. wybuchło palestyńskie powstanie Intifada, cząstka członków Ruchu oraz radykalna frakcja OWP powołała Hamas.

W roku 1978 było prawnie zarejestrowane w Izraelu przez szejka Ahmeda Jassina islamskie stowarzyszenie al-Mudżammat ul-Islami, które zajmowało się agitacją religijną oraz pracą społeczną. Hamas uformował się w roku 1987, jako zbrojne ramię tej organizacji (notabene zdelegalizowanej w roku 1989). Oryginalnie Hamas koncentrował się na zwalczaniu tych Palestyńczyków, którzy zostali uznani za przeszkodę w przyszłym dżihadzie przeciwko Izraelowi. W trakcie pierwszej intifady zamachowcy z Hamasu zabili kilkudziesięciu Palestyńczyków.

W roku 1989 Hamas rozpoczął akcje przeciwko Izraelowi. Organizacja stała za licznymi zabójstwami, zamachami oraz porwaniami. Swego rodzaju przełomem w działalności organizacji był zamach w Haderze z 13 kwietnia 1994 – pierwszy dokonany przez samobójcę. Od tego czasu organizacja dokonała wielu zamachów oraz jest aktualnie bardzo popularna wśród Palestyńczyków. Duży wkład w tę popularność ma pomoc społeczna, którą Hamas zapewnia Palestyńczykom na dużo wyższym poziomie niż władze Autonomii Palestyńskiej. Formacją bojową Hamasu są oddziały Izz al-Din al-Qassam.

W wyniku wyborów z 24 stycznia 2006 roku Hamas uzyskał 76 miejsc w 132-osobowym parlamencie Autonomii Palestyńskiej. 14 czerwca 2007 roku Hamas zbrojnie przejął kontrolę nad Strefą Gazy, co uczyniło wprowadzenie przez Izrael ścisłej blokady tego terytorium. W kolejnych miesiącach doszło też do nasilenia przemocy izraelsko-palestyńskiej w Strefie Gazy. Jednak w czerwcu 2008 roku Izrael oraz Hamas zawarły zawieszenie broni powiązane ze stopniowym znoszeniem izraelskiej blokady, co oznaczało faktyczne uznanie przez Izrael władzy Hamasu nad Strefą Gazy^[3].

Na początku 2009 roku Amnesty International zarzuciło Hamasowi torturowanie oraz mordowanie swoich przeciwników politycznych podczas konfliktu w Gazie^[4].

Statut

Karta Hamasu, powołując się na Koran oraz "Protokoły Mędrców Syjonu", głosi, że zniszczenie Izraela jest religijnym obowiązkiem każdego muzułmanina. Hamas odrzuca więc oraz izraelsko-palestyńskie porozumienia pokojowe z Oslo, oraz samo prawo państwa żydowskiego do istnienia.

Hamas propaguje prymat szariatu nad prawem cywilnym. Jego członkowie karali Palestyńczyków za zdradę małżeńską, pijaństwo czy narkotyki. W Izraelu przeprowadzili rozliczne zamachy.

Bojówki Hamasu stale maszerowały z bronią po ulicach palestyńskich miast. Po ogłoszeniu wyników wyborów w Palestynie, po raz pierwszy uczyniły to bez masek na twarzach. Przebywający w Syrii na emigracji przywódca Hamasu Chalid Maszaal chce z nich stworzyć palestyńską armię.

Emblemat organizacji Hamas to dwa skrzyżowane miecze na tle meczetu na Świętej Skale w Jerozolimie, otoczone przez dwie palestyńskie flagi z hasłami: "Nie ma Boga oprócz Allaha" oraz "Prorok Mahomet jest wysłannikiem Boga". Na samej górze emblematu istnieje mapa Palestyny.

Hamas sprzeciwia się jakiemukolwiek porozumieniu z Izraelem oraz z tego powodu rywalizuje z Organizacją Wyzwolenia Palestyny, przede wszystkim z jej najważniejszą frakcją al-Fatah, założoną przez Jasera Arafata.

Konwencja islamskiego ruchu oporu była uchwalona 18 sierpnia 1988 roku. Konwencja ta jest ogólnym manifestem, składającym się z 36 oddzielnych artykułów, z których każdy zawiera naczelny cel Hamasu, jakim jest zniszczenie Państwa Izrael w drodze muzułmańskiej świętej wojny Dżihad. Oto fragmenty założeń Konwencji:

Cel organizacji Hamas:

"Islamski ruch oporu jest wyróżniającym się ruchem palestyńskim, którego podstawowym założeniem jest wiara w Allaha oraz życie zgodnie z zasadami islamu. Jego usilnym staraniem jest rozpowszechnienie wielkości Allaha na każdym centymetrze Palestyny". (art. 6)

• Zniszczenie Izraela:

"Izrael będzie istniał dopóty, dopóki islam nie zlikwiduje go, tak jak uczynił to z innymi przedtem". (wstęp)

• Wyłączna natura muzułmańska tego rejonu:

"Ziemia palestyńska jest świętą posesją islamską poświęconą przyszłym pokoleniom, aż do dnia sądu ostatecznego. Nikt nie może wyrzec się nawet kawałka tej ziemi, czy też opuścić choćby jej skrawek". (art. 11)

"Palestyna jest krajem islamskim... Od czasu, kiedy stanowi to problem, wyzwolenie Palestyny jest indywidualnym obowiązkiem każdego muzułmanina, kiedykolwiek miałoby to nastąpić". (art. 13)

• Wezwanie do Dżihadu:

"W dniu, kiedy wróg przywłaszczy sobie choćby kawałek ziemi muzułmańskiej, Dżihad stanie się indywidualnym obowiązkiem każdego muzułmanina. W przypadku uzurpacji żydowskiej, obowiązkiem jest wznieść wojenny sztandar Dżihadu". (art. 15)

"Wszyscy bojownicy połączą się oraz staną w szeregi, masy całego świata islamskiego pójdą naprzód, wypełniając swój obowiązek oraz nawołując głośno: 'Powitajcie Dżihad!' Ten okrzyk dosięgnie niebios oraz będzie rozbrzmiewał, aż nadejdzie wyzwolenie, najeźdźcy zostaną pokonani oraz nadejdzie zwycięstwo Allaha". (art. 33)

• Odrzucenie wynegocjowanej umowy pokojowej:

"(Pokojowe) inicjatywy, tzw. rozwiązania pokojowe oraz konferencje międzynarodowe są sprzeczne z zasadami islamskiego ruchu oporu... Konferencje te nie są niczym więcej, jak środkiem do wyznaczenia niewiernych na rozjemców na ziemiach islamskich... Nie ma innego rozwiązania dylematu palestyńskiego poza świętą wojną Dżihad. Inicjatywy, propozycje oraz konferencje pokojowe są zaledwie stratą czasu, działaniem na próżno". (art. 13)

Potępienie izraelsko-egipskiego traktatu pokojowego: "Egipt w dużym stopniu stał się odsunięty z pola walki (przeciwko syjonizmowi) poprzez zdradliwe porozumienie w Camp David. Syjoniści próbują wciągnąć inne kraje arabskie w podobne układy, aby usunąć je z pola walki... Odejście z pola walki z syjonizmem jest zdradą oraz przeklęty będzie ten, kto popełni ten karygodny czyn". (art. 32)

• Podżegania antysyjonistyczne:

"Dzień sądu ostatecznego nie nadejdzie, dopóki muzułmanie nie staną do walki z Żydami oraz zabiją ich. Żydzi będą chować się za skały oraz drzewa, a skały oraz drzewa będą wykrzykiwać: 'Muzułmaninie, jest tutaj Żyd ukrywający się za mną, chodź oraz zabij go'." (art. 7)

"Wróg od dłuższego czasu knuje intrygi... oraz równocześnie gromadzi ogromny oraz wpływowy dobytek materialny. Mając pieniądze, objął swą kontrolą światowe media... Przy użyciu swych pieniędzy rozpętał rewolucje w wielorakich częściach globu ziemskiego... Opowiedział się za rewolucją francuską, rewolucją komunistyczną oraz większością innych rewolucji, o których słyszymy... Mając pieniądze, powołano do życia takie organizacje, jak wolnomasoneria, kluby rotariańskie oraz Lions, które rozproszone są po całym świecie oraz posiadają na celu zniszczenie społeczeństw oraz prowadzonych interesów syjonistycznych... Opowiedziano się za I wojną światową oraz sformowano Ligę Narodów, poprzez którą wróg może rządzić światem. Opowiadając się za II wojną światową, osiągnięto ogromne korzyści finansowe. Nie ma na świecie wojny, w której (Żydzi) nie maczaliby rąk". (art. 22)

"Intrygi syjonistyczne nie posiadają końca, po Palestynie obejmą one swym zasięgiem tereny od Nilu aż po Eufrat. Gdy zakończy się proces przyswajania terenu, nad którym zawisła ich ręka, będą oni kontynuować swe ekspansywne działania. Knowania żydowskie wyłożone zostały w 'Protokołach Mędrców Syjonu'." (art. 32)

"Hamas sam uważa się za czołówkę oraz przednią straż na polu walki przeciwko światowemu syjonizmowi. Z chwilą, kiedy ugrupowania islamskie z całego świata będą dobrze wyposażone, w imię ich przyszłej roli w walce z podżegającymi do wojny Żydami, powinny także prowadzić taką działalność". (art. 32)

Sprawdź też

• Ahmed Jassin
• Islamski Dżihad
• Hezbollah
• Bracia Muzułmańscy
• Terroryzm
• Kassam

Przypisy

Bibliografia

1. Matthew Levitt "Hamas. Polityka, dobroczynność oraz terroryzm w służbie dżihadu", przekład: Müller Łukasz; Wydawnictwo Uniwersytetu Jagiellońskiego, Kraków 2008, s. 472; ISBN: 978-83-233-2424-9

Linki zewnętrzne

• A. Krawczyk, Hamas. Historia Islamskiego Ruchu Oporu (cz. 1), "Histmag.org", 2 lutego 2009.
• A. Krawczyk, Hamas. Historia Islamskiego Ruchu Oporu (cz. 2), "Histmag.org", 18 lutego 2009.
• Gazeta Wyborcza: Palestyna pod zielonymi flagami Hamasu. [dostęp 2006-01-31].
• terroryzm.com: Polityzacja oraz demilitaryzacja Hamasu. [dostęp 2010-12-21].

p • d • e Partie polityczne Autonomii Palestyńskiej Al-Fatah • Al-Mustaqbal • Demokratyczny Front Wyzwolenia Palestyny • Front Palestyńskiej Walki Ludowej • Hamas • Ludowy Front Wyzwolenia Palestyny • Palestyńska Inicjatywa Narodowa • Palestyńska Partia Ludowa • Palestyńska Unia Demokratyczna • Trzecia Droga