Hokej na trawie – zespołowa gra sportowa.
Mecz rozgrywany jest przez dwie drużyny po 11 graczy (+5 rezerwowych). Składa się z dwóch 35-minutowych części z 10-minutową przerwą. Odbywa się na boisku o wymiarach 91,40 x 55 m, na którym stoją dwie bramki o wysokości 2,14 m oraz szerokości 3,66 m. Celem gry jest wbicie za pomocą drewnianej laski okrągłej piłki o średnicy ok. 7-7,5 cm oraz wadze ok. 160 g do bramki przeciwnika. Gracz może dotknąć piłki tylko płaską stroną laski albo jej krawędzią. Niedozwolone jest dotknięcie piłki jakąkolwiek częścią ciała. Tylko bramkarz może blokować piłkę kijem, rękami, nogami oraz innymi częściami ciała.
Hokej na trawie jest dyscypliną olimpijską od 1908. Od 1980 w olimpijskich zawodach uczestniczą także kobiety. Co cztery lata rozgrywane są także mistrzostwa świata.
Początki tej dyscypliny w Polsce sięgają przełomu XIX oraz XX wieku. Pierwszy oficjalny mecz w tej dyscyplinie na ziemiach polskich rozegrano 1 lipca 1907 we Lwowie na boisku Towarzystwa Gimnastycznego "Sokół", pomiędzy piłkarzami Czarnych Lwów oraz Pogoni Lwów.
Aktualnie hokej na trawie uprawia w Polsce ponad 2000 zawodników, zaś główne jego ośrodki to: Poznań, Gniezno, Środa Wielkopolska, Toruń, Rogowo, Gąsawa, Siemianowice Śląskie oraz Gliwice oraz Wrocław, Brzeziny.
Ponadto hokej na trawie jest także uprawiany w: Warszawie, Łodzi, Tarnowskich Górach, Stęszewie, Nysie, Katowicach, Sosnowcu, Cieszynie, Skierniewicach oraz Łubiance.
Istnieje także halowa odmiana hokeja na trawie. W rozegranych do tej pory trzech edycjach mistrzostw świata męska reprezentacja Polski trzykrotnie zajęła 2. miejsce, wywalczając srebrne medale w 2003, w 2007 oraz w 2011.
Sprawdź też
Linki zewnętrzne
