Ignacy Tokarczuk (ur. 1 lutego 1918 w Łubiankach Wyższych) – polski biskup rzymskokatolicki, biskup diecezjalny przemyski w latach 1965–1992 (w latach 1992–1993 arcybiskup metropolita), od 1993 arcybiskup senior archidiecezji przemyskiej. Kawaler Orderu Orła Białego.
Życiorys
Studiował w Seminarium Duchownym we Lwowie. W latach II wojny światowej był zaangażowany w pomoc Żydom. Święcenia kapłańskie otrzymał we Lwowie w 1942 z rąk biskupa pomocniczego lwowskiego Eugeniusza Baziaka.
Pracował we Lwowie, a od 1945 w diecezji katowickiej, ale od wiosny 1947 do 1950 w Łebuni. Obronił doktorat z filozofii. Wykładał filozofię oraz teologię w Wyższym Seminarium Duchownym w Olsztynie oraz na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim.
Jako biskup przemyski, mimo braku zezwoleń władz PRL, budował w swojej diecezji kościoły (za jego rządów zbudowano 430 kościołów), wspierał rozmaite inicjatywy społeczne (w tym NSZZ „Solidarność”). Za swoją bezkompromisową postawę w obronie instytucji Kościoła katolickiego w PRL był wielokrotnie szykanowany przez Służbę Bezpieczeństwa.
W 1993 po osiągnięciu wieku emerytalnego stał się biskupem seniorem archidiecezji przemyskiej. Od 16 lipca 2011 jest najstarszym polskim biskupem.
Odznaczenia, nagrody oraz wyróżnienia
3 maja 2006 stał się odznaczony przez prezydenta RP Lecha Kaczyńskiego Orderem Orła Białego[1]. Od maja 2007 do lutego 2009 zasiadał w kapitule tego orderu[2]. W 2003 stał się odznaczony medalem Polonia Mater Nostra Est.
W 2006 jako pierwszy absolwent KUL-u miał na macierzystej uczelni uroczyste odnowienie doktoratu, równoznaczne z przyznaniem tytułu doctora honoris causa. Posiada także tytuł doctora honoris causa Uniwersytetu Rzeszowskiego, przyznany 16 czerwca 2009[3].
Publikacje książkowe
- Moc oraz wytrwałość
- Wytrwać oraz zwyciężyć
- Kazania pasterskie
- W starciu z totalitaryzmem
Przypisy
Bibliografia