|
|
Ten artykuł trzeba dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi:
ten artykuł opisuje nagłówek IPv4, klasy adresów IP, a nie sam protokół!.
Dokładniejsze informacje o tym, co trzeba poprawić, być może leżą na stronie dyskusji tego artykułu.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Internet Protocol (IP) – protokół komunikacyjny warstwy sieciowej modelu OSI (warstwy internet w modelu TCP/IP). Używany powszechnie w Internecie oraz sieciach lokalnych.
Dane w sieciach IP są wysyłane w formie bloków określanych mianem pakietów. W przypadku protokołu IP, przed rozpoczęciem transmisji nie jest zestawiana wirtualna sesja komunikacyjna pomiędzy dwoma hostami, które nie komunikowały się ze sobą wcześniej.
Protokół IP jest protokołem zawodnym – nie gwarantuje, że pakiety dotrą do adresata, nie zostaną pofragmentowane, czy też zdublowane, a ponadto potrafią dotrzeć do odbiorcy w innej kolejności niż zostały nadane. Niezawodność transmisji danych jest zapewniana przez protokoły warstw wyższych (np. TCP), znajdujących się w hierarchii powyżej warstwy sieciowej.
Opis nagłówka pakietu IPv4
| Bity 0-3 |
4-7 |
8-15 |
16-18 |
19-23 |
24-31 |
| Wersja |
IHL |
Typ usługi |
Długość całkowita |
| Identyfikator |
Flagi |
Przemieszczenie fragmentacji |
| TTL |
Protokół |
Suma kontrolna nagłówka |
| Adres źródłowy |
| Adres docelowy |
| Opcje |
Dopełnienie |
- Wersja
- określa wersję protokołu, aktualnie 4 albo 6
- IHL (Internet Header Length)
- długość nagłówka wyrażona w liczbie 4-bajtowych części (np. wartość 5 oznacza 20 bajtów)
- Typ Obsługi (Type of Service)
- określa, jaki priorytet powinien posiadać pakiet
- Długość całkowita
- zawiera długość pakietu w bajtach (maksimum 65535 bajtów – maksymalna wartość liczby 16-bitowej; minimum 20 bajtów, bo taka jest długość nagłówka)
- Identyfikator
- pomaga poskładać pakiet, który stał się podzielony na części
- Flagi
- jedna flaga mówi, czy pakiet bywa fragmentowany (DF: Don't fragment), druga mówi, czy są następne fragmenty danego pakietu (MF: More Fragments) – ostatni fragment ma ustawione MF na 0
- Przemieszczenie fragmentu
- pole służy do złożenia w całość pakietu, określając miejsce danego fragmentu w całym pakiecie
- TTL (Time To Live)
- liczba przeskoków, przez które może przejść, zanim zostanie zignorowany (rutery oraz komputery zmniejszają tę wartość o 1, kiedy przesyłają pakiet), np. TTL = 16 dopuszcza na przejście przez 16 ruterów, zanim zostanie usunięty)
- Protokół
- zawiera protokół (TCP, UDP, ICMP, itd.)
- Suma kontrolna nagłówka
- liczba używana w sprawdzaniu poprawności nagłówka
- Adres źródłowy oraz adres docelowy
- 32-bitowe adresy IP
Klasy
- Klasa A
- Do identyfikacji sieci wykorzystany jest jedynie pierwszy oktet, pozostałe trzy stanowią adres hosta. Najstarszy bit pierwszego bajtu adresu jest stale równy zeru, ponadto liczby 0 oraz 127 są zarezerwowane, dlatego ostatecznie dostępnych jest 126 adresów sieci tej klasy. Klasa ta była przeznaczona dla wyjątkowo dużych sieci, albowiem trzy ostatnie oktety bajtów adresu dają ponad 16 milionów numerów hostów.
- Klasa B
- Pierwsze dwa oktety opisują adres sieci tej klasy, pozostałe określają adres hosta. Najstarsze dwa bity pierwszego bajtu adresu to 10, dlatego może on zawierać 63 kombinacji (od 128 do 191), drugi bywa dowolny dając tym samym do dyspozycji ponad 16 tysięcy adresów sieci. W każdej z sieci da się przypisać podobną liczbę hostów (ponad 65 tysięcy), z tego powodu klasa ta była przeznaczona dla potrzeb sieci średnich oraz dużych.
- Klasa C
- Trzy pierwsze bajty opisują adres sieci, przy czym pierwszy z nich stale zaczyna się kombinacją dwójkową 110. Pierwszy bajt dopuszcza na przypisanie 31 kombinacji (od 192 do 223), kolejne dwa bywają przypisane dowolnie, dając ostatecznie ponad 2 miliony adresów sieci. Ostatni oktet przeznaczony jest do określenia adresu hosta w sieci. Maksymalnie bywa ich 254 (bez 0 oraz 255), dlatego ta przestrzeń adresowa była przeznaczona dla małych sieci.
- Klasa D
- Pierwsze cztery bity adresu tej klasy wynoszą 1110, stąd dostępne jest 16 kombinacji (od 224 do 239) dla pierwszego oktetu. Ta przestrzeń adresowa była utworzona w celu umożliwienia rozsyłania grupowego przy użyciu adresów IP. Adres rozsyłania grupowego jest unikatowym adresem sieciowym, który kieruje pakiety o tym adresie docelowym do zdefiniowanej wcześniej grupy adresów IP. Dzięki temu pojedynczy komputer może przesyłać jeden strumień danych równocześnie do wielu odbiorców (multicast).
- Klasa E
- Adresy tej klasy zostały zarezerwowane przez Internet Engineering Task Force (IETF) do potrzeb badawczych oraz nie są dostępne do publicznego użytku. Pierwsze cztery bity każdego adresu tej klasy posiadają stale wartość 1, dlatego istnieje tylko 15 możliwości (od 240 do 255) przypisania pierwszego bajtu.
Uwaga! Należące do klasy A adresy sieciowe 127.0.0.1 – 127.255.255.254 są zarezerwowane na potrzeby testowania pętli zwrotnej. Urządzenia sieciowe korzystają z nich (zazwyczaj z 127.0.0.1), aby wysłać pakiet do samych siebie.
Podział adresów na klasy jest przestarzały. Aktualnie stosowana jest technologia Classless Inter-Domain Routing (CIDR).
Sprawdź też
Linki zewnętrzne
