|
|
Ten artykuł od 2010-10 wymaga uzupełnienia źródeł podanych informacji.
Informacje nieweryfikowalne potrafią zostać zakwestionowane oraz usunięte.
Aby uczynić artykuł weryfikowalnym, trzeba podać przypisy do materiałów opublikowanych w wiarygodnych źródłach. |
Język flamandzki (Vlaams) – zbiorcze określenie mocno zróżnicowanej grupy dialektów języka niderlandzkiego, należącego do języków germańskich, używanego jako macierzysty przez ok. 6 mln[1] mieszkańców Belgii, z reguły w jej północnej części - Flandrii. Mylące określenie język flamandzki w odniesieniu do jednego z trzech języków oficjalnych Belgii prawdopodobnie wzięło się od nazwy Flamandów, grupy etnicznej, posługującej się tym zespołem dialektów.
Od 1973 r., oficjalnym językiem urzędowym na terenie Flandrii jest standardowy język niderlandzki (Nederlands), oparty na dialekcie holenderskiej prowincji Holandia. Z tego względu w języku polskim wciąż jeszcze nieraz nazywany także językiem holenderskim, albowiem w wersji standardowej (szczególnie w języku oficjalnym - pisanym) jest prawie identyczny z językiem używanym w Holandii. Główne różnice pomiędzy obiema odmianami języka niderlandzkiego polegają na odmiennych zasadach wymowy (w szczególności głosek "ch" oraz "r"), używaniu innych wyrażeń na określenie podobnych zjawisk, oraz przede wszystkim na używaniu w drugiej osobie liczby pojedynczej formy gij zamiast jij. W Holandii gij jest uważane za formę archaiczną, analogicznie do angielskiego thoupotrzebne źródło. W 1980 r. Holandia oraz Belgia podpisały traktat o unii języka niderlandzkiego (Nederlandse Taalunie), efektem którego było m.in. wprowadzenie w 1995 r. zmian w oficjalnym słowniku języka niderlandzkiego.
Pomimo, że standardowy język niderlandzki używany w obu krajach jest identyczny pod względem ortografii, oprócz odmienności fonetycznych, są także pewne różnice leksykalne wynikające z regionalnych preferencji dotyczących doboru słownictwa[2]. Wynikają one po części z odmiennego substratu dialektalnego, zwłaszcza wpływu dominującego w Belgii dialektu brabanckiego. nieoczekiwanie dychotomii dialekt/język standardowy na terenie Belgii wytworzyła się także pośrednia forma języka, niebędąca już konkretnym dialektem, ale także odmienna od języka standardowego. Określana jest ona nazwą tussentaal (dosł. "międzymowa") albo schoon Vlaams "piękny flamandzki"[3].
Przypisy
Sprawdź też
