Język islandzki (isl. íslenska) - język z grupy języków nordyckich, którym posługują się mieszkańcy Islandii. Posługuje się nim około 270 tys. osób., z reguły Islandczycy w kraju oraz na emigracji. Zapisywany alfabetem łacińskim.
Etapy rozwoju języka islandzkiego to okres staroislandzki (do 1550 r.) oraz nowoislandzki (po 1550 r.).
Oryginalnie był to język osadników norweskich tzw. norse czyli język staronordyjski. Z tego pierwotnego języka wykształciły się islandzki oraz norweski. Jednak ze względu na izolację wyspy język islandzki zmienił się nieznacznie od początku pierwszego tysiąclecia. Dlatego współcześni Islandczycy potrafią bez wcześniejszego przygotowania czytać sagi spisane w XII oraz XIII wieku. Jednakże choć pisownia islandzka oraz odmiana wyrazów są bardzo archaiczne, to w artykulacji zaszły głębokie zmiany oraz wymowa wyrazów jest inna niż kiedyś.
Umiejętność pisania oraz czytania była na Islandii powszechna, nawet wśród chłopów, którzy przechowywali stare rękopisy sag, czytane podczas długich zimowych nocy. Po przyjęciu chrześcijaństwa w 1000 roku, w wyniku decyzji islandzkiego parlamentu, Althingu, wprowadzono na wyspie alfabet łaciński. Alfabet islandzki zawiera parę dodatkowych liter (w nawiasie litery sporadycznie używane):
- A Á B (C) D Ð E É F G H I Í J K L M N O Ó P (Q) R S T U Ú V (W) X Y Ý (Z) Þ Æ Ö
Współczesny język islandzki to przykład puryzmu językowego. Wszystkie obce wyrazy, szczególnie z języka angielskiego, zastępowane są islandzkimi neologizmami, tworzonymi przez specjalną komisję rządową.
Bardzo purystyczna forma języka islandzkiego to język wielko- albo wysokoislandzki (Háfrónska)potrzebne źródło.
Zabytki języka islandzkiego
Sprawdź też