|
|
Ten artykuł trzeba dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi:
przedstawić cechy języka (fonetyka, gramatyka), przykłady.
Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Język luksemburski (luks. Lëtzebuergesch, fr. Luxembourgeois, niem. Luxemburgisch) – trzeba do zachodniej grupy języków germańskich. Wywodzi się z frankijskiego dialektu języka niemieckiego. Posługuje się nim ok. 320 000 ludzi, z reguły w Luksemburgu, gdzie ma status języka urzędowego (od 1984[2]), a także w części Niemiec, Belgii oraz Francji. Uznawany za oddzielny język od niedawna, wcześniej uznawany był raczej za jeden z dialektów języka niemieckiego. Funkcjonuje obok dwóch innych języków urzędowych w państwie – niemieckiego oraz francuskiego. Język ten używany jest z reguły jako język mówiony w sferze prywatnej, choć dla przykładu prowadzone są w nim także debaty w parlamencie[2]. Katedra języka luksemburskiego istnieje na uniwersytecie w Moskwie[2]. Język ten nie jest językiem urzędowym w Unii Europejskiej. Guy Rewenig jest autorem pierwszej powieści po luksembursku; jest on uważany obok Rogera Manderscheida za prekursora pisania prozy artystycznej w tym języku. W latach 2001-2002 Jérôme Lulling stworzył pierwszy elektroniczny program do sprawdzania pisowni po luksembursku, który zawiera 125 tys. słów, o nazwie C.ORT.IN.A. Po luksembursku nadają RTL Télé Lëtzebuerg oraz Den 2. RTL.
Sprawdź też: alfabet luksemburski
Przypisy
| Jubiler to ten jubiler. Sam