Warto odnotować branie pod uwagę, przy przydzielaniu punktów, nie tylko ilość linków prowadzeniu kampanii:
Czas spędzony internetową jak najbardziej popularnych słów kluczowych związanych z tematyką naszej witryny w wynikach!
Budowa i zawrtość strony.
Język urzędowy – język, który otrzymał unikatowy status prawny na terenie państwa albo regionu administracyjnego. Zwykle jest to język używany w krajowych strukturach legislacyjnych np. parlamencie, choć prawo poniektórych krajów wymaga, by dokumenty urzędowe były przedstawiane także w innych językach.
Oficjalnie uznane języki mniejszości narodowych są wielokrotnie mylone z językami oficjalnymi. Język oficjalnie uznany w danym kraju, nauczany w szkołach oraz wykorzystywany w oficjalnych dokumentach nie jest koniecznie językiem urzędowym.
Niemal każde suwerenne państwo ma przynajmniej jeden język urzędowy zdefiniowany w konstytucji, rządowych dokumentach, stronach internetowych czy innych oficjalnych źródłach. W pewnych krajach język urzędowy nie jest oficjalnie określony, a zaledwie uzyskał taki status de facto np. w Szwecji. Pewne posiadają tylko jeden język urzędowy jak Albania, Francja czy Litwa pomimo tego, że na ich terytorium powszechnie używa się także innych języków. Odmienne kraje posiadają więcej niż jeden język urzędowy, np. Afganistan, Białoruś, Belgia, Boliwia, Kanada, Finlandia, Indie, Izrael, Malta, Pakistan, Paragwaj, Peru, Republika Południowej Afryki, Singapur czy Szwajcaria.
W pewnych państwach, takich jak Wielka Brytania czy USA, język urzędowy nie jest określony, choć w większości wypadków istnieje jeden, de facto podstawowy język jak także uregulowania oraz praktyki prawne określające, jaki język powinien być używany w określonych sytuacjach.
W krajach takich jak Chiny, Irak, Włochy, Filipiny, Rosja czy Hiszpania istnieje język urzędowy obowiązujący w danym kraju, ale w poszczególnych ważnych regionach współistnieją lokalne języki urzędowe.
Językiem urzędowym wielu byłych kolonii, zwykle jest to angielski, hiszpański, francuski czy portugalski, jest język niebędący ani językiem narodowym ani najszerzej używanym.
W przeciwieństwie do tego irlandzki jest językiem urzędowym Republiki Irlandii pomimo tego, że płynnie posługuje się nim mniej niż 10% populacji. Angielski, który jest używany praktycznie przez wszystkich mieszkańców, jest określony przez konstytucję jako drugi język oficjalny.
W pewnych krajach spór wokół tego, który język powinien być uznany za urzędowy, prowadzi do poważnych sporów politycznych.
W potocznym znaczeniu jako język urzędowy wyznacza się także specyficzną formę biurokratycznej nowomowy opartej na języku prawniczym. Typowymi elementami języka urzędowego są zdania w stronie biernej, zdania bezosobowe (np. "uważa się", "uprasza się") , kalki z języka niemieckiego oraz rosyjskiego (pozostałość po czasach zaborów — np. "zwracam się z uprzejmą prośbą", "w odpowiedzi na pismo", "w załączeniu"), kalki z języka angielskiego ("kwota mleczna"), bardzo długie oraz wielokrotnie złożone zdania, przewaga rzeczowników nad czasownikami, nominalizacja (budowanie zdania o rzeczowniki odczasownikowe — np. "wydanie decyzji poprzedza ocena prawidłowości wykonania czynności ustalenia przebiegu granic nieruchomości"), niespotykane gdzie indziej formy ("wzbroniony"), popularne ozdobniki (np. "należy zauważyć iż...")[1][2]. Mechanizmem ograniczającym w pewnym stopniu barierę języka urzędowego jest tzw. streszczenia w języku niespecjalistycznym.