Języki fleksyjne (inaczej syntetyczne) – języki z rozbudowaną fleksją.
Typowe przykłady języków fleksyjnych to polski oraz łacina oraz rekonstruowany język praindoeuropejski. Poza rodziną indoeuropejską języki fleksyjne to rzadkość, jednym z nielicznych jest język czeczeński.
Znaczenie morfemów w językach fleksyjnych
Typowy wyraz składa się z jednego morfemu znaczeniowego oraz jednego albo więcej morfemów gramatycznych, które bardzo wielokrotnie spełniają więcej niż jedną funkcję gramatyczną oraz spełniają ją tylko przy pewnej grupie morfemów bazowych.
Np. wyraz kobiety składa się z dwóch morfemów kobiet oraz -y. Pierwszy morfem nadaje wyrazowi znaczenie, drugi zaś spełnia funkcje gramatyczne, przy czym jest to równocześnie wiele funkcji – dla przykładu wyrażanie mianownika oraz wyrażanie liczby mnogiej. Morfem -y bywa użyty z niektórymi innymi morfemami, np. cytryn, zaś z innymi nie – np. koń. W przypadku morfemu bazowego koń mianownik oraz liczbę mnogą wyraża odmienny morfem, -e.