Czas działania usługi pozycjonowaniaW odniesienie jej pozycji w wyikach wyszukiwarek i są podstawą pakietu pozycjonowanie i optymalizacja stron
Pozycjonowanie wymaga czasu - pożądane efekty będą konieczne pewne warunki. Pozycjonowania płaci się wówczas juz tylko połowę ceny) i zadowalają go pozycjonowanie za 9.99 zł to bzdura
Z mojego doświadczenia.
| Jaser Arafat ياسر عرفات |
|
 |
|
| Data oraz miejsce urodzenia | 24 sierpnia 1929 Kair |
| Data oraz miejsce śmierci | 11 listopada 2004 Clamart |
| 1. Prezydent Autonomii Palestyńskiej | |
| Okres urzędowania | od 20 stycznia 1996 do 11 listopada 2004 |
| Następca | Rauhi Fattuh (p.o.) |
| Przewodniczący Organizacji Wyzwolenia Palestyny | |
| Okres urzędowania | od 2 lutego 1969 do 11 listopada 2004 |
| Poprzednik | Yahya Hammuda |
| Następca | Mahmoud Abbas |
| Odznaczenia | |
    |
|
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
 Kolekcja cytatów w Wikicytatach |
|
Jaser Arafat (ياسر عرفات; ur. 24 sierpnia 1929 w Kairze jako Muhammad Abd al-Rauf Arafat al-Kudwa al-Hussajni, znany także jako Abu Ammar, zm. 11 listopada 2004 w szpitalu wojskowym Percy w Clamart)[1] – najbardziej znany polityk oraz przywódca palestyński, laureat Pokojowej Nagrody Nobla w 1994 r, Człowiek Roku 1993 wedle magazynu Time wspólnie z Nelsonem Mandelą, Frederikiem de Klerkiem oraz Icchakiem Rabinem.
Spis treści |
Był jednym z najbardziej znanych polityków w świecie arabskim, z reguły wśród Palestyńczyków. Brał udział w wojnach wyzwoleńczych z Izraelem. Był współzałożycielem, a później w roku 1965 stanął na czele największej palestyńskiej organizacji zbrojnej Al-Fatah.
Był także jednym z założycieli, a od lutego 1969 roku przewodniczącym OWP. Pod jego kierownictwem Al-Fatah stopniowo ewoluowała od walki zbrojnej jako głównej metody na drodze do niepodległości na rzecz szukania politycznych rozwiązań. To doprowadziło do sporów oraz konfliktów z ekstremistycznymi organizacjami palestyńskimi takimi jak Hamas. W 1974 roku OWP uzyskała status obserwatora przy ONZ, a Arafat trybunę do propagowania racji Palestyńczyków jako ważnych dla sprawy pokoju na Bliskim Wschodzie. W 1988 roku Arafat proklamował powstanie Niezależnego Państwa Palestyńskiego, a w 1989 roku w Tunisie stał się powołany na emigracyjnego prezydenta Palestyny. Doprowadził do usunięcia z Karty Palestyńskiej postanowienia o konieczności zniszczenia państwa Izrael.
Podjął negocjacje pokojowe z Izraelem (w Madrycie, a później w Oslo), które doprowadziły do zawarcia porozumienia 13 września 1993 roku w Waszyngtonie, o autonomii w Strefie Gazy oraz Jerychu. Było ono zawarte pod patronatem prezydenta USA Billa Clintona. Wraz z Szymonem Peresem oraz Icchakiem Rabinem stał się laureatem Pokojowej Nagrody Nobla w roku 1994. W 1995 roku był sygnatariuszem porozumienia o rozszerzeniu autonomii. Arafat przeniósł swą siedzibę do Strefy Gazy. 20 stycznia 1996 roku zostały przeprowadzone wybory na terenach Autonomii Palestyńskiej. Została wybrana Rada Palestyńska, a Arafat stał się prezydentem.
Chory Arafat 29 października 2004 roku udał się na leczenie do Paryża. Był to pierwszy (i ostatni) wyjazd Arafata z Ramallah od trzech lat. Na początku listopada stan Arafata bardzo się pogorszył dlatego cząstka uprawnień dotyczących bezpieczeństwa oraz finansów przekazano premierowi Autonomii Palestyńskiej Ahmedowi Korei. Wojska izraelskie na Zachodnim Brzegu Jordanu oraz w Strefie Gazy z tego powodu postawiono w stan gotowości.
11 listopada, po dwóch tygodniach sprzecznych doniesień prasowych dotyczących stanu zdrowia Arafata (w tym kilku informujących o jego śmierci), przywódcy palestyńscy ogłosili śmierć przewodniczącego Autonomii Palestyńskiej. Jego ciało było przetransportowane do Kairu, gdzie 12 listopada odbyły się uroczystości pogrzebowe, w których wzięli udział przywódcy państw świata arabskiego oraz innych. Zwłoki zostały następnie przeniesione do Ramallah, która była wyznaczona na miejsce pochówku Arafata.
Rodzina jego ojca pochodziła częściowo z Egiptu, matka pochodziła z rodziny znanego kupca rybnego z Jerozolimy. Oficjalnie urodził się 4 sierpnia 1929 r. w Jerozolimie, aczkolwiek miejsce oraz data są dyskusyjne – pewne źródła podają Kair (24 sierpnia 1929[2], wedle kairskiego rejestru urodzeń) albo Strefę Gazy. Twierdzenia, że Arafat był spokrewniony przez matkę z jerozolimskim klanem Husseini, są podważane przez palestyńskiego historyka Saida Aburisha, biorąc pod uwagę to, że Husseini są od strony ojca. W nieautoryzowanej biografii (Arafat: From Defender to Dictator, Bloomsbury Publishing, 1998) Aburish twierdzi, że "młody Arafat starał się uwierzytelnić w Palestynie, mając w perspektywie swoje ewentualne aspiracje do przywództwa i... nie mógł sobie pozwolić na przyznanie się do jakichkolwiek faktów, które podważałyby jego palestyńską tożsamość... Arafat uparcie uwieczniał swoją legendę, że urodził się w Jerozolimie oraz był spokrewniony z klanem Husseini z tego miasta".
Dzieciństwo Arafata było podzielone pomiędzy Kair oraz Jerozolimę, gdzie mieszkał przez 4 lata u wuja po śmierci swojej matki. Arafat uczęszczał na Uniwersytet Króla Fuada I, później przemianowany na Uniwersytet Kairski[3]., oraz starał się zrozumieć judaizm oraz syjonizm, angażując się w dyskusje z Żydami oraz czytając publikacje Theodora Herzla oraz innych syjonistów. W 1946 stał się jednak palestyńskim nacjonalistą oraz zajął się w Egipcie przemycaniem broni dla organizacji arabskich w Palestynie. W czasie wojny arabsko-izraelskiej w 1948 r. Arafat opuścił uniwersytet oraz starał się przedostać do Palestyny, aby dołączyć do bojowników walczących o jej niezależność[4]. Został jednak zatrzymany przez żołnierzy egipskich, rozbrojony oraz odesłany w głąb kraju, albowiem nie chciano dopuszczać słabo uzbrojonych oraz wyszkolonych ochotników do strefy wojennej. Po powrocie na uniwersytet Arafat dołączył do Bractwa Muzułmańskiego oraz w latach 1952-1956 pełnił funkcję przewodniczącego Związku Studentów Palestyńskich. W 1956 ukończył uczelnię ze stopniem inżyniera budownictwa lądowego, a w czasie kryzysu sueskiego służył jako podporucznik w armii egipskiej[5].
W 1957 razem z grupą uchodźców ze Strefy Gazy założył organizacje Al-Fatah[6], której celem było ustanowienie niepodległego państwa palestyńskiego. Pierwszą operacją komanda była w 1964 r. nieudana próba wysadzenia w powietrze izraelskiej stacji pomp.
W 1964 była utworzona Organizacja Wyzwolenia Palestyny, jako polityczna organizacja jednocząca wszystkie grupy oporu pod sztandarem niepodległości Palestyny. 3 lutego 1969 roku po raz pierwszy ukazał w Kairze się na sesji palestyńskiego parlamentu oraz stał się wybrany na przewodniczącego Komitetu Wykonawczego Wyzwolenia Palestyny[7] Po wojnie sześciodniowej Izrael zaczął atakować organizacje palestyńskiego ruchu oporu. W 1968 zaatakował Al-Fatah w jordańskiej wiosce Al-Karameh – w walce zginęło 150 bojowników palestyńskich oraz 29 żołnierzy izraelskich. Pomimo ciężkich strat, Al-Fatah uznała bitwę za zwycięstwo, albowiem siły izraelskie ostatecznie się wycofały. Był to punkt zwrotny, albowiem pokazał, że opór może przynosić efekty. Wielu Palestyńczyków uważało Al-Fatah oraz Arafata za bohaterów, którzy odważyli się stawić czoła wydatnie potężniejszej armii izraelskiej, a wielu młodych Palestyńczyków zaczęło wstępować do organizacji, która wkrótce stała się dominującym skrzydłem w OWP. Arafat stał się w 1971 r. głównodowodzącym Palestyńskich Sił Rewolucyjnych oraz głową wydziału politycznego OWP.
Pod koniec lat 60. pomiędzy palestyńskimi grupami ruchu oporu a rządem jordańskim narastały napięcia. Palestyńczycy zdołali przejąć kontrolę nad kilkoma strategicznymi pozycjami w Jordanii, łącznie z rafinerią ropy Az Zarq. Jordania, uważając to za rosnące zagrożenie dla swojej suwerenności oraz bezpieczeństwa, zdecydowała się rozbroić milicje palestyńskie. Otwarte walki pomiędzy nimi a armią jordańską wybuchły w czerwcu 1970 r.[8]
Rządy arabskie próbowały negocjować pokojowe rozwiązanie, jednak rząd jordański odpowiedział eskalacją akcji represyjnych; 16 września król Jordanii Husajn wydał stan wojenny.[9] Tego samego dnia Arafat stał się mianowany naczelnym dowódcą Palestyńskiej Armii Wyzwolenia – regularnej siły wojskowej OWP. W wybuchłej wojnie domowej OWP miało aktywne wsparcie ze strony Syrii, która 200 czołgami najechała na Jordanię. Zaangażowane też zostały USA oraz Izrael: Amerykańska marynarka wojenna przemieściła swoją Szóstą Flotę do wschodniej części Morza Śródziemnego, a Izrael rozmieścił swoje oddziały tak, aby były gotowe do niesienia pomocy zagrożonej Jordanii. Do 24 września armia jordańska odzyskała przewagę, a OWP zgodziła się na zawieszenie broni[10].
Po usunięciu go z Jordanii, Arafat przeniósł się do Libanu. Z powodu słabości libańskiego rządu OWP była w stanie działać tam prawie jak niezależne państwo. Bojownicy palestyńscy nieustannie przypuszczali przez granicę ataki przeciwko izraelskiej infrastrukturze cywilnej oraz wojskowej – Izrael odpowiadał ograniczonymi atakami na Liban.
We wrześniu 1972 r. organizacja Czarny Wrzesień, uważana za jedną z odnóg Al-Fatah, porwała oraz zabiła w czasie Igrzysk Olimpijskich w Monachium 11 izraelskich sportowców[11]. Zabójstwo było potępione na całym świecie oraz Arafat publicznie musiał się odżegnywać od jakiekolwiek udziału w tym ataku.
W 1974 r. Arafat rozkazał OWP wstrzymać akty przemocy poza terytorium Izraela, Zachodniego Brzegu oraz Strefy Gazy[12]. Krytycy twierdzili, że był to akt nieszczery, albowiem Al-Fatah kontynuował swoje ataki przeciwko izraelskim cywilom; co więcej, w drugiej połowie lat 70. pojawiły się rozliczne lewicowe organizacje palestyńskie, które przeprowadzały ataki przeciwko celom cywilnym zarówno w Izraelu, jak oraz poza jego terytorium. Izrael twierdził, że Arafat sprawuje kontrolę nad tymi organizacjami oraz stąd nie ma zamiaru porzucić terroryzmu jako środka polityki, jednak palestyński przywódca stale odżegnywał się od odpowiedzialności za działania tych grup. W tym samym czasie Arafat był pierwszym przedstawicielem organizacji pozarządowej, któremu pozwolono przemawiać na sesji plenarnej Narodów Zjednoczonych, a przywódcy arabscy uznali OWP za jedynego uprawnionego rzecznika narodu palestyńskiego. OWP uzyskała pełne członkostwo Ligi Arabskiej.
OWP odegrała ważną rolę w libańskiej wojnie domowej; niektórzy chrześcijanie libańscy utrzymywali, że Arafat oraz OWP są odpowiedzialni za śmierć dziesiątek tysięcy libańskich cywilów, chociaż wcale nie było to podparte żadnym dochodzeniem.
W czasie wojny domowej Arafat sprzymierzył OWP z lewicowymi muzułmanami, jednak prezydent Syrii Assad, obawiający się utraty władzy, zmienił stronę oraz wysłał armię na pomoc prawicowym chrześcijańskim falangistom. Pierwsza faza wojny domowej zakończyła się oblężeniem oraz upadkiem palestyńskiego obozu uchodźców Tal al-Zaatar, a sam Arafat ratował się ucieczką, w której pomogli mu Saudyjczycy oraz Kuwejtczycy.
Izrael, sprzymierzając się z libańskimi chrześcijanami, przeprowadził dwie zakrojone na szeroką skalę inwazje Libanu. W pierwszej (Operacja Litani, w 1978) armia izraelska oraz Armia Libanu Południowego zajęły wąski pas ziemi, określony jako strefa bezpieczeństwa[13]. W drugiej (operacja Pokój dla Galilei, 1982) Izrael rozszerzył strefę okupacji na większą cząstka południowego Libanu, ale w 1985 r. musiał się wycofać do strefy bezpieczeństwa. To w tym czasie Arafat rozpoczął swoją osobistą wojnę z Szaronem. Szaron powiedział potem, że miał okazję zabicia Arafata w Bejrucie, ale zrezygnował z tego zamiaru. Sam Arafat ledwo uszedł śmierci w innej sytuacji, ale 200 osób zginęło, kiedy kierowana laserem izraelska bomba zniszczyła budynek mieszkalny, z którego wyszedł parę chwil wcześniej.
W czasie drugiej interwencji izraelskiej miały miejsce masakry w obozach uchodźców Sabra oraz Szatila. Libańscy falangiści (maroniccy chrześcijanie) zabili od 460 do 3500 osób (najczęściej pada liczba 2000 ofiar) – milicje libańskie zostały przepuszczone do obozów przez armię izraelską, tuż po zabiciu chrześcijańskiego prezydenta Libanu, Baszira Dżemajela.
Izraelskie inwazje na Liban oraz masakra palestyńskich cywilów pogłębiła nienawiść pomiędzy Palestyńczykami a ówczesnym ministrem obrony Szaronem, którego izraelska komisja badająca wydarzenia w Libanie uznała za odpowiedzialnego za dopuszczenie do masakry oraz zmusiła do rezygnacji ze stanowiska.
Arafat był teraz atakowany ze wszystkich stron – libańskich chrześcijan, Syryjczyków oraz Izrael. Prezydent Syrii Assad zachęcał członków Al-Fatah do buntu przeciwko Arafatowi. Przywódca OWP uznał, że wyłącznym wyjściem jest wyjazd z Libanu, co zagwarantowały mu zaangażowane politycznie w konflikt państwa europejskie. Miejscem wygnania miał być Tunis.
We wrześniu 1982 r., w czasie drugiej izraelskiej inwazji Libanu, Stany Zjednoczone wynegocjowały zawieszenie broni, w ramach którego Arafat oraz OWP miały opuścić Liban. Palestyński przywódca przybył z całym kierownictwem organizacji do Tunezji, która pozostała centrum jego operacji aż do 1993 r.
W latach 80. Arafat otrzymywał pomoc z Iraku, która pozwoliła mu zrekonstruować OWP. Było to szczególnie widoczne w czasie Pierwszej Intifady, w grudniu 1987 r. W ciągu kilku tygodni Arafat przejął kontrolę nad rewoltą oraz to dzięki pozycji Al-Fatah niepokoje społeczne mogły trwać praktycznie bez końca.
15 listopada 1988 r. OWP ogłosiła założenie niepodległego państwa palestyńskiego oraz rząd na uchodźstwie, który zgłaszał roszczenia do całej Palestyny, zdefiniowanej przez Brytyjski Mandat Palestyny, odrzucając ideę podziału. 13 grudnia 1988 Arafat poparł rezolucję Rady Bezpieczeństwa ONZ, obiecał przyszłe uznanie Izraela oraz odrzucił terroryzm we wszystkich formach, włączając w to terroryzm państwowy. Oświadczenie Arafata było poparte przez USA, które naciskały na uznanie Izraela jako konieczny punkt wyjścia w negocjacjach pokojowych w Camp David. Było to odejście od jednego z pierwotnych celów OWP – zniszczenia Izraela – w kierunku utworzenia dwóch oddzielnych jednostek politycznych: państwa Izrael w granicach z linii demarkacyjnej z 1949 r. oraz państwa palestyńskiego składającego się z dwóch terytoriów – tzw. Zachodniego Brzegu, czyli terenu na zachodnim brzegu rzeki Jordan, oraz Strefy Gazy, przy granicy z Egiptem. Jednak 2 kwietnia 1989 Arafat stał się wybrany przez Palestyńską Radę Narodową na prezydenta państwa palestyńskiego, jednostki, która rościła sobie prawa do całego terytorium Palestyny w granicach mandatu brytyjskiego, odrzucając idę podziału.
17 lipca 1990 r. Arafat ożenił się z Suhą Tawil[15], palestyńską katoliczką pracującą dla OWP w Tunezji, która przeszła uprzednio na islam.
W czasie madryckich rozmów pokojowych w 1991 r. Izrael po raz pierwszy prowadził otwarte negocjacje z OWP. Arafat jako wyłączny arabski przywódca sprzeciwił się atakowi USA na Irak, który zajął Kuwejt, oraz Stany Zjednoczone zaczęły go bojkotować, utrudniając trwające izraelsko-palestyńskie negocjacje pokojowe.
Stany Zjednoczone kontynuowały nacisk na obie strony do podjęcia negocjacji, co doprowadziło w 1993 r. do umów w Oslo. Podstawowym punktem była umowa o wzajemnym uznaniu Izraela oraz OWP, wycofaniu się Izraela z Zachodniego Brzegu oraz Strefy Gazy oraz wdrożenie palestyńskiego samostanowienia. Za inicjatywę pokojową Arafat, Szymon Peres oraz Icchak Rabin zostali nagrodzeni w 1994 r. pokojową Nagrodą Nobla.
20 stycznia 1996 Arafat stał się wybrany na prezydenta Autonomii Palestyńskiej[16], tymczasowej jednostki powstałej na mocy umów z Oslo. Otrzymał 87% głosów (kontrkandydatem był Samiha Khalil). Niezależni obserwatorzy międzynarodowi stwierdzili, że wybory były wolne oraz uczciwe. Następny wybory zostały wyznaczone na styczeń 2002, ale potem odłożone na skutek niemożliwości prowadzenia kampanii wskutek ataków izraelskich oraz ograniczenia prawa do poruszania się na terytoriach okupowanych przez Izrael.
W połowie 1996 r. miały miejsce samobójcze zamachy bombowe, w których zginęła pewna liczba Izraelczyków – Izrael odpowiedział atakami, zabijając setki Palestyńczyków. Premierem Izraela stał się Beniamin Netanjahu, zaś stosunki pomiędzy obu państwami są jeszcze bardziej wrogie na skutek wzajemnych ataków oraz kontrataków. Netaniahu aktywnie utrudniał założenie państwowości palestyńskiej zarysowanej w porozumieniach z Oslo. W 1998 r. interweniował prezydent Bill Clinton, organizując spotkanie obu przywódców, czego rezultatem było Memorandum Wye River, 23 października 1998, które zawierało kroki mające doprowadzić do wdrożenia umów z Oslo.
Izrael nie uczynił jednak żadnych widocznych prób ożywienia umów z Oslo oraz Wye River; przeciwnie, stale rozszerzał swoją okupację, podwajając liczbę ludności na okupowanych terenach oraz utrudniając wprowadzenie palestyńskiego samostanowienia.
Arafat kontynuował negocjacje z następnym premierem, którym stał się Ehud Barak. W czasie rozmów w Camp David Barak zaoferował Palestyńczykom państwo w postaci dwóch części – Zachodniego Brzegu oraz Strefy Gazy, ze wschodnią Jerozolimą jako stolicą, powrotem nieokreślonej, ale ograniczonej liczby uchodźców palestyńskich oraz niesprecyzowaną rekompensatą dla pozostałych. Proponowane obszary nie obejmowały jednak wszystkich terenów na Zachodnim Brzegu oraz w Strefie Gazy, nie były ze sobą połączone oraz były poprzecinane punktami kontrolnymi oraz drogami jedynie dla Izraelczyków. Rozwiązanie istotnej kwestii uchodźców było niejasne, nie rozwiązano też szeregu istotnych kwestii, jak prawa do wody. Pomimo nacisku Clintona Arafat odrzucił ofertę. Kilka miesięcy później, w nowych rozmowach w egipskim mieście Taba, Barak przedstawił korzystniejszą ofertę, która była pozytywnie oceniona przez Palestyńczyków. Jednak w międzyczasie Barak przegrał kolejne wybory oraz nowy premier, Ariel Szaron, zablokował dalsze negocjacje. W 2000 r., po prowokacyjnej wizycie Szarona na terenie meczetu Al-Aksa, uważanym za święte miejsce przez muzułmanów, wybuchły nowe akty przemocy, stając się początkiem kolejnej intifady. Po jej wybuchu żona Arafata przeniosła się wraz z córką do Paryża.
Długie życie polityczne Arafata jest tłumaczone przez zachodnich komentatorów jako oznaka jego mistrzostwa w prowadzeniu "wojny asymetrycznej" oraz jego zdolności taktycznych, biorąc pod uwagę skrajnie niebezpieczny charakter polityki na Bliskim Wschodzie oraz częstość zabójstw politycznych. Pewni ludzie twierdzą, że fizyczne przeżycie Arafata było skutkiem obaw Izraela, że zabicie go, a nawet aresztowanie, uczyniłoby Arafata męczennikiem w oczach Palestyńczyków oraz całego świata arabskiego. Jeszcze inni uważają, że Izrael obawiał się Arafata mniej niż Hamasu oraz innych grup islamistycznych.
Zdolność Arafata do zaadaptowania się do nowych politycznie oraz taktycznie sytuacji dobrze obrazuje wzrost znaczenia Hamasu oraz Islamskiego Dżihadu – grup islamskich odrzucających uznanie Izraela oraz prowadzących tzw. męczeńskie operacje, znane jako samobójcze zamachy. W latach 90. grupy te zdawały się zagrażać umiejętności Arafata do utrzymania zjednoczonej, świeckiej organizacji, mającej na celu palestyńską państwowość. Wydawały się być poza jego wpływami oraz kontrolą, aktywnie zwalczając Al-Fatah. Pewni ludzie twierdzą, że działania tych grup były tolerowane przez Arafata jako środek nacisku na Izrael. Pewni przedstawiciele rządu izraelskiego utrzymują, że w 2002 r. frakcja Al-Fatah, Brygady Męczenników Al-Aksy, która rozpoczęła ataki na Izrael, aby konkurować z Hamasem. Pewne źródła podają, że częste ataki wojskowe Izraela przeciwko Autonomii rozbijały infrastrukturę sił bezpieczeństwa Arafata, utrudniając przeciwdziałanie rosnącym wpływom grup takich jak Hamas. Rzecznicy Hamasu oraz Islamskiego Dżihadu nieraz publicznie popierali Arafata, sugerując, że wspólny cel jest ważniejszy od wewnętrznych konfliktów.
6 maja 2002 r. rząd izraelski opublikował raport, oparty w części na dokumentach przechwyconych podobno w czasie zajęcia przez wojsko siedziby głównej Arafata w Ramallah, z kopiami dokumentów podpisanych przez przywódcę palestyńskiego, z których miało wynikać, że Arafat autoryzował fundusze dla Brygad Męczenników Al-Aksy. Dokumenty te wywołały jednak sceptycyzm, albowiem Izraelczycy nie dopuścili do operacji niezależnych obserwatorów.
Inni wskazują na ograniczenia sytuacji politycznej oraz argumentują, że Arafat nie mógł potępić czy ograniczyć przyjętej taktyki, a wszelka taka próba stanowiłaby zagrożenie dla jego władzy, a nawet życia, oraz zapoczątkowałaby katastrofalną w skutkach wojnę domową. Co więcej, zakończenie aktów przemocy oznaczałoby de facto poddanie się Izraelowi. Użycie zamachowców-samobójców wydaje się stałą cechą konfliktu, a ich natężenie gwałtownie wzrosło w pierwszych miesiącach 2002 r.
W marcu 2002 Liga Arabska zaproponowała uznanie Izraela w zamian za wycofanie się ze wszystkich terytoriów zajętych w czasie wojny sześciodniowej oraz uznanie państwowości Palestyny. Zwolennicy tej propozycji zobaczyli w niej historyczną okazję do uzyskania pokoju w regionie, kiedy krytycy wyrażali opinię, że oznacza ona cios dla bezpieczeństwa Izraela, nie gwarantując nawet zaprzestania samobójczych zamachów. Izrael zignorował tę ofertę.
Po niej nastąpiły ataki bojowników palestyńskich, które spowodowały śmierć 135 Izraelczyków. Ariel Szaron, który wcześniej zażądał, aby Arafat wyraźnie opowiedział się przeciwko zamachom, oświadczył, że Arafat wspiera terrorystów oraz stawia się w pozycji wroga Izraela, niezdolnego do prowadzenia jakichkolwiek negocjacji pokojowych. Wkrótce nastąpiła inwazja wojsk izraelskich na Zachodni Brzeg, której skutkiem była śmierć kilkuset Palestyńczyków oraz zrównanie z ziemią całych kwartałów mieszkalnych (operacja Obronna Tarcza).
Nie powiodły się nieustanne próby rządu izraelskiego znalezienia innego palestyńskiego przywódcy, który miałby reprezentować naród palestyński. Arafat cieszył się poparciem grup, które w normalnych warunkach wcale by mu nie sprzyjały. Do roli lidera wyrastał w czasie drugiej intifady Marwan Barghouti, ale Izrael aresztował go oraz skazał za udział w zamachach na dożywotnie więzienie. 3 maja zgodzono się, aby Arafat opuścił swoją oblężoną siedzibę, w zamian za obietnicę wystosowania apelu do Palestyńczyków o wstrzymanie ataków na Izrael. 8 maja takie oświadczenie było wygłoszone, ale analogicznie jak w poprzednich przypadkach, było zignorowane przez palestyńskie organizacje.
18 czerwca 2004 prezydent George W. Bush wyraził się odnośnie Arafata: "Rzeczywisty problem opiera się na tym, że nie ma żadnego przywództwa, które mogłoby powiedzieć pomóżcie nam ustanowić państwo, a zwalczymy terroryzm oraz zaspokoimy potrzeby Palestyńczyków".
25 października 2004 pojawiły się informacje o chorobie Arafata, po tym jak zwymiotował na spotkaniu. Władze palestyńskie stwierdziły, że to grypa. W ciągu następnych dni stan przywódcy palestyńskiego ciągle się pogarszał, aż 27 października stracił na 10 minut przytomność. Po konsultacjach z lekarzami, oraz uzyskaniu zgody Izraela na ewentualny powrót, Arafat stał się przewieziony do szpitala wojskowego Percy pod Paryżem.[17] Mimo intensywnej opieki jego stan się pogarszał. 3 listopada Arafat zapadł w śpiączkę. Przez następny tydzień co chwila stwierdzano, że Arafat albo jest w stanie śpiączki, albo jest w stanie wegetatywnym, a nawet że umarł. 11 listopada 2004[18], o 3:30 czasu miejscowego, podano do publicznej wiadomości śmierć Arafata.
Przyczyna śmierci Arafata stała się przedmiotem spekulacji. Oryginalnie jeden z lekarzy w szpitalu Percy stwierdził, że cierpi na małopłytkowość samoistną. Potem pojawiły się hipotezy dotyczące otrucia, a nawet AIDS. Wyjaśnienia przyczyny śmierci palestyńskiego przywódcy nie ułatwia fakt, że nie przeprowadzono sekcji zwłok, albowiem sprzeciwiła się temu żona Arafata, Suha.
Mimo poparcia krajów arabskich sprawy palestyńskiej, Arafat nie cieszył wybitną atencją arabskich przywódców. Niechęć do Arafata, wzięła się stąd, że wiele państw arabskich (jak Syria, Arabia Saudyjska, czy Egipt), chciały przywłaszczyć sobie kwestię palestyńską dla własnych celów, lecz Arafat nie pozwolił na to. Szczególną niechęcią darzyła Arafata Syria. Przedstawiała Arafata jako szaleńca oraz amerykańską marionetkę, a nawet oskarżała go poparcie buntu Braci muzułmańskich w 1982 r. Rok później Syria poparła bunt jednego z dowódców OWP Saida al-Muraghi. Syria także wielokrotnie usiłowała zabić Arafata. W 1999 r. Mustafa Tlass, prawa ręka prezydenta Hafeza al-Assada, publicznie nazwał palestyńskiego przywódcę "synem 60,000 dziwek oraz 60,000 psów", nazywając go także striptizerem oraz tchórzem, by w końcu stwierdzić, iż Arafat jest coraz brzydszy.
W sierpniu 2002 izraelski wywiad wojskowy stwierdził, że majątek Arafata jest wart 1,3 mld USD. Nie było dowodów na poparcie tej tezy[19].
W 2003 amerykański magazyn Forbes, w swoim corocznym sprawozdaniu, stwierdził, że majątek Arafata jest wart przynajmniej 300 mln USD, ale także nie miał dowodów na poparcie swej tezy[20].
Również w 2003 roku audyt Międzynarodowego Funduszu Walutowego stwierdził iż Arafat przelał 900 mln USD z publicznych pieniędzy na specjalne konto bankowe, kontrolowane przez jego samego oraz jego osobistego doradcę finansowego. Odnotowano również, że pieniądze te zostały wydane na inwestycje państwowe.
|
|||||||
|
|||||
