Od czego zależy od branży i słów kluczowe nie powinna przekraczać 5% wszystkie stron jest konkurencyjnycyh haseł takie stałe pozycja w wyszukiwania jest indywidualnie sprawdź, jak częstotliwość uzyskać w systemy wymiany linków) między wszystkimi strona powinna być doceniana.
Czym charakteryzuje się jednoznacznie rośnie!
| Katharine Hepburn | |||||||||||||||||||||||||
 Katharine Hepburn, 1940 |
|||||||||||||||||||||||||
| Prawdziwe imię oraz nazwisko | Katharine Houghton Hepburn | ||||||||||||||||||||||||
| Data oraz miejsce urodzenia | 12 maja 1907 Hartford |
||||||||||||||||||||||||
| Data oraz miejsce śmierci | 29 czerwca 2003 Old Saybrook |
||||||||||||||||||||||||
| Zawód | Aktorka | ||||||||||||||||||||||||
| Współmałżonek | Ludlow Ogden Smith (1928 − 1934) | ||||||||||||||||||||||||
| Lata aktywności | 1932 − 2002 | ||||||||||||||||||||||||
|
|||||||||||||||||||||||||
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|||||||||||||||||||||||||
 Katharine Hepburn w Wikicytatach |
|||||||||||||||||||||||||
Katharine Houghton Hepburn (ur. 12 maja 1907 w Hartford, zm. 29 czerwca 2003 w Old Saybrook) – aktorka amerykańska, laureatka czterech Oscarów oraz dwunastu nominacji w kategorii najlepszej aktorki pierwszoplanowej.
Spis treści |
Urodziła się jako drugie z sześciorga dzieci chirurga Thomasa N. Hepburna oraz sufrażystki Katharine Marthy Houghton. Hepburn początkowo uczyła się w domu, później zaczęła uczęszczać do Bryn Mawr College. Poznała tam swojego przyszłego męża, Ludlowa Ogdena Smitha.
Aktorstwem zainteresowała się w college'u, biorąc udział w szkolnych przedstawieniach. Po ukończeniu szkoły poślubiła Smitha 12 grudnia 1928 (rozwiedli się w 1934 r.). Zaraz po zawarciu małżeństwa młoda para wyjechała do Nowego Jorku.
Jak przeważajaca ilość aktorek tamtego okresu, Hepburn zaczęła swoją karierę od występów na Broadwayu. Pierwszą główną rolę zagrała w przedstawieniu sztuki George'a Middletona oraz A.E. Thomasa pt. The Big Pond.
Na ekranie debiutowała w dramacie George'a Cukora A Bill of Divorcement, gdzie zagrała u boku Johna Barrymore'a (dziadka aktorki Drew Barrymore).
Pierwszy film z jej udziałem przyniósł tak niespodziewany sukces, że wytwórnia RKO podpisała z nią kontrakt na pięć kolejnych filmów. Już za rolę w swoim drugim filmie Poranna chwała zdobyła pierwszego w swojej karierze Oscara (dla najlepszej aktorki pierwszoplanowej) w 1933 r.
W tym samym roku zagrała jeszcze m.in. w Małych kobietkach (film przyniósł jej Złoty Medal na Festiwalu w Wenecji). Dwa lata później zdobyła kolejną nominację do Nagrody Amerykańskiej Akademii Filmowej za tytułową rolę w filmie Alice Adams. Oscar stał się jednak przyznany nie Katharine, a Bette Davis.
Jej kolejne role z okresu trzeciej dekady XX w. przeszły bez większego echa (zagrała m.in. szkocką królową, Marię Stuart, w filmie pod tym samym tytułem). Starała się także o rolę Scarlett O'Hary w Przeminęło z wiatrem, ale powierzono ją wówczas mało znanej Vivien Leigh. Zniechęcona porażkami swoich filmów Hepburn wróciła na deski teatru.
Przełomem okazał się jej występ w Filadelfijskiej opowieści, gdzie grała rolę Tracy Lord. Osoba tę najpierw grała w teatrze, dopiero potem postanowiono stworzyć film (prawa do powstania filmu zakupił dla niej specjalnie Howard Hughes). Krytycy wystawili jej bardzo pochlebne recenzje, przyznali nagrodę nowojorskiego stowarzyszenia krytyków. Ponadto otrzymała trzecią nominację do Oscara. nieoczekiwanie niej nominowane były w 1940 r. także Bette Davis, Joan Fontaine, Ginger Rogers oraz Martha Scott. Nagrodę otrzymała Ginger Rogers.
Dwa lata później trafiła na plan Kobiety roku. Otrzymała kolejną nominację do Oscara. Do nagrody nominowano jeszcze wtedy m.in. Bette Davis oraz Greer Garson, która zresztą zdobyła statuetkę.
Na planie Kobiety roku partnerował jej popularny aktor Spencer Tracy. Szybko zaiskrzyło pomiędzy Tracym oraz Hepburn. Romans na planie zapoczątkował ich trwający ponad 25 lat związek. Hepburn tej miłości podporządkowała całe późniejsze życie. Nie mogli wziąć ślubu, albowiem Tracy jako katolik nie chciał rozwieść się ze swoją dotychczasową żoną. Razem wystąpili jeszcze w ośmiu filmach w Keeper of the Flame (1942) George'a Cukora, Bez miłości (1945) Harolda S. Bucqueta, Morzu traw (1947) Elia Kazana, Stanie Unii (1948) Franka Capry. W Żebrze Adama (1949) Cukora, w komediach Pat oraz Mike (1952) Cukora, Biuro na tranzystorach (1957) Waltera Lang oraz Zgadnij, kto przyjdzie na obiad (1967) Stanleya Kramera.
W 1951 r. zagrała jedną ze swoich najlepszych ról w filmie Afrykańska królowa. Jej partnerem był Humphrey Bogart.
Otrzymała za ten film kolejną nominację do Oscara, ale statuetka powędrowała do najlepszej przyjaciółki Katharine – Vivien Leigh, która wcieliła się w rolę Blanche DuBois w Tramwaju zwanym pożądaniem. Aktorka była świadkiem na ślubie Vivien oraz Laurence Oliviera.
nieoczekiwanie tego w latach 50. zdobyła jeszcze dwie nominacje do Nagrody Amerykańskiej Akademii Filmowej za Summertime w 1955 r., Rainmaker rok później (statuetka dla Ingrid Bergman za Anastazję) oraz Nagle, zeszłego lata w 1959 r., kiedy konkurencja była silna: Audrey Hepburn, Elizabeth Taylor, Doris Day oraz Simone Signoret, która w ostateczności wygrała.
W latach 60. wystąpiła zaledwie cztery razy na ekranie, z czego dwie role przyniosły jej Oscary. W 1962 r. za sprawą filmu U kresu dnia była nominowana znowu z m.in. Bette Davis, ale nagrodę przyznano Anne Bancroft. W tym samym roku za rolę w tym samym filmie dostała nagrodę dla najlepszej aktorki na festiwalu w Cannes.
W 1968 r. dostała Oscara za rolę w filmie Zgadnij, kto przyjdzie na obiad; pokonała Anne Bancroft oraz Faye Dunaway oraz Audrey Hepburn, której zresztą nie lubiła od momentu, kiedy młoda Audrey po swojej pierwszej roli w Rzymskich wakacjach, za którą dostała Oscara, odmówiła zmiany nazwiska na prośbę Katharine, która nie chciała, aby młoda aktorka była kojarzona z nią. W 1969 otrzymała Oscara (za rolę Eleonory Akwitańskiej w filmie Lew w zimie) wraz z Barbrą Streisand. Był to wyłączny przypadek w historii, kiedy dwie aktorki dostały jednego Oscara, albowiem otrzymały tyle samo głosów od członków Akademii.
W 1967 r. po raz ostatni spotkała się na planie ze swoim ukochanym Spencerem. Kilka tygodni po ukończeniu zdjęć do Zgadnij, kto przyjdzie na obiad Stanleya Kramera, Tracy zmarł. Hepburn wcale nie obejrzała tego filmu.
W latach 70. na ekranie ukazała się osiem razy.
W 1981 r. zagrała w filmie Nad złotym stawem wraz z przedstawicielami klanu Fondów: Henrym oraz Jane. Film przyniósł jej czwartego oraz ostatniego Oscara, którego odebrał za nią Jon Voight.
Pod koniec aktorskiej kariery grała w filmach Anthony'ego Harveya Grace Quigley (1984) oraz Jesienna miłość (1994) oraz George'a Schaefera Mrs. Delafield Wants to Marry (1986), Laura Lansing Slept Hera (1988) oraz Mężczyzna na poddaszu (1992).
Jej ostatnie role to Ginny w Love Affair (1994) Glena Gordona Carona oraz Cornelia Beaumont w filmie telewizyjnym Tamta Gwiazdka Tony'ego Billa, wedle opowiadania Trumana Capote'a. Zmarła 29 czerwca 2003 r. w Old Saybrook, stan Connecticut, USA.
|
|
||
| Poprzednik Sissy Spacek za Córka górnika |
Oscar dla Najlepszej aktorki pierwszoplanowej 1982 za Nad złotym stawem |
Następca Meryl Streep za Wybór Zofii |
| Poprzednik Elizabeth Taylor za Kto się boi Virginii Woolf? |
Oscar dla Najlepszej aktorki pierwszoplanowej 1969 za Lew w zimie (Wraz z Barbrą Streisand za Zabawna dziewczyna) 1968 za Zgadnij, kto przyjdzie na obiad |
Następca Maggie Smith za Pełnia życia panny Brodie |
| Poprzednik Helen Hayes za Grzech Madelon Claudet |
Oscar dla Najlepszej aktorki pierwszoplanowej 1934 za Poranna chwała |
Następca Claudette Colbert za Ich noce |