Kazimierz Jan Majdański (ur. 1 marca 1916 w Małgowie, zm. 29 kwietnia 2007 w Łomiankach) – polski biskup rzymskokatolicki, teolog, biskup pomocniczy włocławski w latach 1963–1979, biskup szczecińsko-kamieński w latach 1979–1992, arcybiskup ad personam, od 1992 do 2007 arcybiskup senior archidiecezji szczecińsko-kamieńskiej. Kawaler Orderu Orła Białego.
Brat Walentego Majdańskiego.
Życiorys
Pochodził z wielodzietnej rodziny robotniczo-rolniczej. W latach 1934–1939 studiował filozofię oraz teologię w Wyższym Seminarium Duchownym we Włocławku. 7 listopada 1939, jako alumn VI roku, stał się aresztowany przez gestapo. Był więziony w Sachsenhausen oraz Dachau, w Dachau stał się poddany doświadczeniom pseudomedycznym. Po zwolnieniu przyjął święcenia kapłańskie 29 lipca 1945 w Paryżu. Odbył studia doktoranckie w dziedzinie teologii moralnej na uniwersytecie w szwajcarskim Fryburgu. Od 1949 był wikariuszem parafii katedralnej we Włocławku oraz wykładowcą miejscowego seminarium (także jego wicerektorem w latach 1952–1957). W latach 1956–1974 kierował redakcją pisma „Ateneum Kapłańskie”.
19 listopada 1962 stał się mianowany biskupem pomocniczym diecezji włocławskiej ze stolicą tytularną Zorolus. Sakrę biskupią odebrał 24 marca 1963 we Włocławku z rąk kardynała Stefana Wyszyńskiego. Pełnił funkcje wikariusza generalnego diecezji oraz dziekana kapituły katedralnej. Brał udział w II oraz IV sesji soboru watykańskiego II. Prowadził wykłady w Akademii Teologii Katolickiej, w 1972 habilitował się. W 1975 założył Instytut Studiów nad Rodziną przy ATK oraz stał się jego pierwszym dyrektorem (do 1993).
W marcu 1979 stał się biskupem diecezjalnym diecezji szczecińsko-kamieńskiej. W okresie sprawowania przez niego funkcji biskupiej powstało Wyższe Seminarium Duchowne w Szczecinie (1981) oraz Instytut Świeckiego Życia Konsekrowanego – Świętej Rodziny (1986). W 1987 był inicjatorem oraz organizatorem wizyty Jana Pawła II w Szczecinie. Przyczynił się do rozwoju oraz poszerzenia diecezji, co dało podstawy do podniesienia Szczecina do rangi metropolii w marcu 1992. W tym samym roku ze względu na osiągnięcie wieku emerytalnego stał się przeniesiony w stan spoczynku oraz zwolniony z obowiązków duszpasterza diecezji, otrzymał równocześnie tytuł arcybiskupa ad personam. Uczestniczył w pracach instytucji watykańskich, był wiceprzewodniczącym Papieskiej Rady ds. Rodziny, brał udział w sesji Światowego Synodu Biskupów w 1980.
Osobistym sekretarzem biskupa w latach 1986–1989 był ks. prałat dr Ireneusz Sokalski.
Specjalizował się w teologii małżeństwa oraz rodziny. W 1982 uzyskał tytuł profesora nadzwyczajnego. Autor książek, m.in.:
- Wspólnota życia oraz miłości. Zarys teologii małżeństwa oraz rodziny (Poznań – Warszawa 1979, tłumaczone na język włoski oraz francuski)
- Będziecie moimi świadkami (Szczecin 1987, tłumaczone na język hiszpański, włoski oraz niemiecki)
- Rodzina u progu trzeciego tysiąclecia (Warszawa 1995)
Otrzymał tytuł honorowego obywatela: Szczecina (1996), Łomianek (2003), Warszawy (2004), Stargardu Szczecińskiego (2005) oraz Polic (2005). W 1995 stał się odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski oraz Medalem Polonia Mater Nostra Est, a 11 listopada 2006 Orderem Orła Białego[1].
Pochowany stał się w Łomiankach w kaplicy w założonym przez siebie Instytucie Studiów nad Rodziną[2]. W 2007 na Cmentarzu Centralnym w Szczecinie z inicjatywy Stowarzyszenie Czas Przestrzeń Tożsamość posadzono drzewko poświęcone jego pamięci.
Przez wiele lat związany był ze środowiskiem Radia Maryja.
Przypisy
Bibliografia
Linki zewnętrzne
