Kod Manchester – kod liniowy sygnału sygnału cyfrowego (modulacja bifazowa). Na początku sygnał przyjmuje stan odpowiadający jego wartości binarnej, w środku czasu transmisji bitu następuje przeistoczenie sygnału na przeciwny; dla zera z niskiego na wysoki, dla jedynki – z wysokiego na niski. Modulacja po raz pierwszy była wprowadzona przez G. E. Thomasa w 1949 r.
Jest możliwa także przeciwna konwencja, tzw. konwencja IEEE 802.3
Kodowanie Manchester – dwie konwencje
Gdyż w środku czasu trwania przesyłanego bitu jest stale przeistoczenie stanu, możliwa jest synchronizacja demodulatora z modulatorem w każdym przesyłanym bicie (w NRZI może nastąpić długi ciąg zer albo jedynek). Daje to dużą odporność na zmiany szybkości transmisji. Równocześnie wyeliminowana jest składowa stała, co dopuszcza przesyłanie tak zmodulowanego sygnału przez elementy jej nie przenoszące (np. transformatory liniowe używane w telekomunikacji).
Wadą jest zachodzenie zmiany sygnału także na początku nadawania bitu, kiedy poprzedni był odmienny niż obecny, w wyniku czego potrzeba użycia do przesłania dwukrotnie szerszego pasma niż w przypadku sygnału niezmodulowanego.
Kodowanie Manchester wykorzystuje np. Ethernet w modelu 10BASE-T. W wielu nowoczesnych modemach wykorzystana jest ulepszona wersja zapewniająca odporność na zmianę przewodów w linii transmisyjnej – różnicowe kodowanie Manchester.
Sprawdź też