Konwent Europejski, znany też jako Konwent w Sprawie Przyszłości Europy, ciało ustanowione przez Radę Europejską w grudniu 2001 r., jako rezultat Deklaracji z Laeken. Jego celem było opracowanie szkicu konstytucji dla Unii Europejskiej, który Rada miała sfinalizować oraz ostatecznie przyjąć. Konwent zakończył swoje prace w lipcu 2003 r.
-
Konwent miał swój początek na szczycie Rady Europejskiej w Nicei, w grudniu 2000 r. Szczyt szukał porozumienia w sprawie procesu rewidowania istniejących traktatów, na których była oparta Unia Europejska, jako wprowadzenie do rozszerzenia Europy. Zgodzono się co do konieczności rozpoczęcia szerszej oraz bardziej pogłębionej debaty na temat przyszłości UE oraz w konsekwencji Rada przyjęła deklarację w sprawie przyszłości Unii, będącą załącznikiem do Traktatu nicejskiego. Proces miał się rozpocząć fazą otwartej debaty przed spotkaniem w Laeken w następnym roku, kiedy miano już lepiej rozumieć, jakie wyłaniają się potrzeby. Deklaracja przyjęta w Nicei ustanowiła cztery główne tematy, które miano szczegółowo rozpatrzyć:
- Jak osiągnąć bardziej precyzyjne rozdzielenie zakresu władzy pomiędzy Unią Europejską oraz jej państwami członkowskimi, w zgodzie z zasadą subsydiarności.
- Status Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej proklamowanej w Nicei.
- Jak uprościć istniejące traktaty europejskie, aby uczynić je jaśniejszymi.
- Rola parlamentów narodowych w Unii Europejskiej.
Deklaracja z Laeken
W grudniu 2001 r., kiedy Rada Europejska spotkała się w Laeken, była przyjęta deklaracja nakazująca Unii Europejskiej dążenie do demokracji, przejrzystości działania oraz skuteczności, oraz zapoczątkowująca proces przyjęcia konstytucji. Miało to być zrealizowane poprzez działania Konwentu, który miał zbadać kwestie dotyczące przyszłych kierunków rozwoju Unii. Celem było opracowanie zarysu konstytucji, która miała być przekazana pod obrady międzyrządowej konferencji, wyznaczone na 2004 r., w celu ostatecznej finalizacji.
Praca konwentu
Konwent Europejski składał się ze 105 członków oraz 102 zastępców (w tym troje Polaków - Danuta Hübner - minister ds. europejskich, Józef Oleksy - przedstawiciel Sejmu oraz Edmund Wittbrodt - przedstawiciel Senatu - oraz ich zastępcy - Janusz Trzciński, Marta Fogler oraz Genowefa Grabowska), pod przewodnictwem francuskiego prezydenta Valéry'ego Giscarda d'Estainga. Jego zastępcami byli Jean-Luc Dehaene (były premier Belgii) oraz Giuliano Amato (były premier Włoch). Konwent krytykowany był za nieumieszczenie w swoim prezydium przedstawiciela państw kandydujących (ostatecznie jednak wybrano do Prezydium przedstawiciela Słowenii), jak także za niedostateczny ich udział w tworzeniu unijnej konstytucji (nie posiadali oni prawa głosu). Przeważajaca ilość członków pochodziło z parlamentów narodowych krajów członkowskich oraz krajów kandydackich, jak także przedstawicieli głów państw oraz rządów. Konwent spotkał się po raz pierwszy w lutym 2002 r. oraz spotykał się potem na sesjach plenarnych raz albo dwa razy w miesiącu.
Prace Konwentu wspierał międzynarodowy Sekretariat, który przygotowywał dokumenty na sesje, opracowywał sprawozdania z debat oraz zajmował się techniczną organizacją posiedzeń. Konwent powołał grupy robocze.
- Pierwotnie powołano:
- Grupa Robocza I ds. Subsydiarności
- Grupa Robocza II ds. Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej
- Grupa Robocza III ds. Osobowości Prawnej Unii Europejskiej
- Grupa Robocza IV ds. Parlamentów Narodowych
- Grupa Robocza V ds. Kompetencji Uzupełniających
- Grupa Robocza VI ds. Reformy Ekonomicznej
- Potem powołano kolejne grupy:
- Grupa Robocza VII ds. Stosunków Zewnętrznych
- Grupa Robocza VIII ds. Obrony
- Grupa Robocza IX ds. Uproszczenia (procedur oraz instrumentów)
- Grupa X ds. Wolności, Bezpieczeństwa oraz Sprawiedliwości
- W kolejnym etapie powołano:
Konwent zakończył prace w lipcu 2003 r., przyjmując projekt Traktatu Konstytucyjnego.
Sprawdź też
Linki zewnętrzne
