Ten artykuł trzeba dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: Podział administracyjny. Dokładniejsze informacje o tym, co trzeba poprawić, być może leżą na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu.

Na mapach: 55°40′N 12°34′E / 55.667, 12.567

Kopenhaga
Herb
Państwo	Dania
Założono	1167
Prawa miejskie	1254
Powierzchnia	88,25 / 455,61 (aglomeracja) km²
Położenie	55°40' N 12°34' E
Wysokość	0-24 m n.p.m.
Populacja (2009)  • liczba ludności  • gęstość	1 167 569 (aglomeracja) 5876,2 osób/km²
Wewn. nr kierunkowy (do 2005)	0045
Nyhavn
Położenie na mapie Danii Kopenhaga
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons
Strona internetowa miasta

Kopenhaga (duń. København, łac. Hafnia) – stolica oraz największe miasto Królestwa Danii. Czwarte co do wielkości miasto nordyckie (po Sztokholmie, Oslo oraz Helsinkach).

Geografia

Kopenhaga leżąca jest na wschodnim wybrzeżu wyspy Zelandia oraz częściowo Amager. Od 1 lipca 2000 połączona jest mostem nad Sundem ze szwedzkim Malmö. Aktualnie zamieszkuje ją 518 574 osób (dane na I 2009), a cały zespół miejski 'Wielkiej Kopenhagi' liczy 1 167 569 mieszkańców (dane na I 2009).

Klimat

W Kopenhadze panuje klimat morski. Przejawia się to częstymi opadami oraz dużą wilgotnością powietrza. Najcieplejesze miesiące to lipiec oraz sierpień, lecz są one też najbardziej deszczowe. Roczne amplitudy temperatur są małe - oznacza to, że zimy są łagodne a lata chłodne.

Widok centrum Kopenhagi, ok. 1890 r.

Christianshavn w Kopenhadze

Ratusz

Kopenhaga od morza

Amalienborg, Pałac Chrystiana VII

Port w Kopenhadze

Gmach Banku Narodowego w Kopenhadze

Ruchome schody na stacji kopenhaskiego metra

Gmach nowej Opery Królewskiej na Holmen w Kopenhadze

Podział administracyjny

 Osobny artykuł: Københavns Amt.

Herb Kopenhagi

Kopenhaga otrzymała herb w 1661 r. z nadania króla Danii Fryderyka III za bohaterską obronę miasta przed Szwedami w czasie ich najazdu w 1659 r. Herb zaprojektował w 1661 r. Michael von Haven. Został on oficjalnie zatwierdzony w 1938 r.^[2] W polu srebrnym (w praktyce białym) przedstawia trzy wieże czerwone z błękitnymi dachami, symbolizujące Kopenhagę. Wyższa od pozostałych wieża środkowa ma bramę otwartą z podniesioną złotą kratą, a w niej osoba rycerza w srebrnej zbroi z uniesionym mieczem, na pamiątkę bohaterskiej obrony miasta. Nad bramą złoty inicjał króla Fryderyka III. Pod wieżami błękitne fale symbolizujące nadmorskie położenie miasta. Nad wieżami gwiazda oraz półksiężyc złote. Motyw herbu znany jest z pieczęci z XIII w.^[3]

Historia

Średniowiecze

Kopenhaga nie trzeba do najstarszych miast Danii, chociaż ślady ludzkiej egzystencji na tym miejscu pochodzą z epoki kamiennej (ok. 10 000 lat przed Chr.). W czasach wikingów istniało tutaj targowisko, ale miasto założył dopiero w 1167 r. biskup Roskilde Absalon, który otrzymał tę cząstka Zelandii z nadania króla Waldemara I w poł. XII w. Z inicjatywy Absalona wzniesiono gród warowny, Slotsholmen, na wyspie naprzeciw niewielkiej osady rybackiej zwanej Havn (port). W 1191 r. Absalon zapisem testamentowym przekazał Kopenhagę na własność biskupom Roskilde^[4]. W Księdze Ziemskiej króla Waldemara I (Kong Valdemars Jordebog) z 1231 r. nazwana była Kiopmanhafn (kupiecki port)^[5]. Miejsce założenia Kopenhagi nie było przypadkowe. Leżało bowiem w połowie drogi pomiędzy ówcześnie ważnymi ośrodkami władzy królewskiej w Danii, Roskilde oraz Lundem, oraz było miejscem krzyżowania się szlaków handlowych: lądowego z Zelandii do Skanii oraz morskiego, z Bałtyku w kierunku Morza Północnego przez Sund. Strategiczna rola tego miejsca miała znaczenie pierwszoplanowe dla Absalona przy podjęciu decyzji o założeniu miasta właśnie w tym miejscu. Wokół grodu warownego wyrosło z czasem średniowieczne miasto, które w 1209 r. otrzymało kościół NMP, dzisiejszą katedrę.

W 1254 r. Kopenhaga otrzymała prawa miejskie. Korzystnie usytuowany port oraz rozwijający się ruch handlowy poprzez Sund były ważnymi czynnikami wpływającymi na rozwój Kopenhagi, która w XIII w. była dobrze zorganizowanym ośrodkiem handlowym. Największym zagrożeniem dla Kopenhagi było silne miasto hanzeatyckie, Lubeka, która nie zamierzała tolerować konkurencji Kopenhagi. W XIV w. miasto przeżyło parę najazdów floty z Lubeki, a w latach 1368-69 było zniszczone przez siły Hanzy (rozebrano umocnienia miejskie oraz wyładowawszy pochodzącymi z nich kamieniami statki, zatopiono je w porcie blokując jego pracę). Miasto było przedmiotem rozgrywek pomiędzy biskupem, królem oraz Hanzą, ale przez większą cząstka średniowiecza pozostało we władaniu biskupów z Roskilde. Podczas walk o panowanie nad Kopenhagą pomiędzy królem Krzysztofem I a biskupem Roskilde Jakobem Erlandsenem, miasto było spalone oraz obrabowane w 1259 r. Średniowieczna Kopenhaga posiadała 4 kościoły oraz parę klasztorów, które dominowały w panoramie miasta. Część Kopenhagi rozciągająca się wokół katedry oraz założonego w 1479 r. uniwersytetu, była centrum władzy biskupiej w mieście. Siedliskiem władzy świeckiej był wzniesiony na ruinach biskupiego Slotsholmen, nowy zamek, w którym od 1420 r. rezydował król Danii Eryk Pomorski (w 1416 r. król odebrał miasto biskupowi Roskilde). Król nadał Kopenhadze w 1422 r. przywileje handlowe wspierał gospodarczy rozwój miasta. W 1443 r. Kopenhaga stała się de facto stolicą kraju. Od tego czasu datuje się szybki wzrost znaczenia Kopenhagi nie tylko jako centrum handlowo-rzemieślniczego, ale także politycznego oraz naukowego. W latach 1445-1767 Kopenhaga była miastem koronacyjnym królów Danii^[6]. W 1500 r. Kopenhaga liczyła 10 000 mieszkańców^[7]. Reformacja w 1536 r. zakończyła na dobre rozgrywki pomiędzy biskupami Roskilde oraz królami Danii o Kopenhagę, pozostawiając miasto w ręku tych ostatnich

Czasy poreformacyjne

Od momentu przeniesienia centrum władzy królewskiej do Kopenhagi posiadanie miasta było równoznaczne z posiadaniem władzy nad krajem. Kopenhaga była usytuowana w samym środku Królestwa Danii przy Sundzie, który był ważnym szlakiem handlowym oraz źródłem podstawowych dochodów kraju z nakładanych ceł. Dania w tamtych czasach była mocarstwem regionalnym w Skandynawii, Chrystian IV pragnął więc nadać swojej stolicy odpowiedni wygląd. Jego panowanie przyniosło Kopenhadze wielką rozbudowę (m.in. powstała ufortyfikowana dzielnica portowa Christianshavn w 1619 r.), a miasto było ozdobione wieloma wspaniałymi budynkami, które są do dzisiaj oraz wielokrotnie są uważane za symbole duńskiej stolicy (zamek Rosenborg, kościół św. Trójcy z Okrągłą Wieżą, budynek Giełdy, dzielnica mieszkalną Nyboder oraz wiele innych). Rosła też liczba mieszkańców. W 1600 r. było ich ok. 12 tys., w 1630 – ok. 25 tys., a w 1700 ok. 60 tys. Fortyfikacje miejskie wzniesione za panowania Chrystiana IV zdały w pełni egzamin podczas oblężenia miasta przez Szwedów w l. 1658-1660, którzy miasta nie zdobyli. W czasach monarchii absolutnej Fryderyk III kontynuował politykę umacniania Kopenhagi jako twierdzy, szczególnie w obliczu zagrożenia szwedzkiego, po tym jak Dania utraciła Skanię oraz z miasta położonego w centrum kraju stała się nieoczekiwanie miastem na jego rubieżach. W jego czasach wzniesiono Kastellet, twierdzę obronną położoną na północ od centrum Kopenhagi. Podczas wielkiej wojny północnej, latem 1700 r., Kopenhaga przeżyła ponowne oblężenie, tym razem połączonych sił angielsko-holendersko-szwedzkich. Flota tych krajów dokonała bombardowania miasta, które jednak nie wyrządziło większych strat. Następną plagą, jaka nawiedziła duńską stolicę, była epidemia dżumy w 1711 r. Zmarła wtedy 1/3 mieszkańców.

Za panowania Chrystiana V wzniesiono nowy plac pomiędzy starym miastem oraz nową Kopenhagą, Kongens Nytorv, z konnym pomnikiem króla, co miało być propagandowym wyrazem potęgi monarchii absolutnej. W październiku 1728 r. doszło do wielkiego pożaru Kopenhagi, który strawił 2/5 miasta^[8]. Przez 3 dni pożogi spłonęło 1670 domów^[9] oraz przepadły tysiące skarbów kultury nagromadzonych w tej części miasta. Odbudowa miasta po wielkim pożarze nadała mu też odmienny charakter: przeważajaca ilość domów odbudowano wedle ówcześnie panujących prądów w architekturze: do Kopenhagi zawitał barok. W 1794 r., po kolejnym wielkim pożarze Zamku Królewskiego Christiansborg, rodzina królewska przeniosła się do Amalienborga, który dotychczas pełnił rolę rezydencji podmiejskiej. W 1795 r. stare miasto ponownie strawił pożar. Jego pastwą padło 941 domów^[9]. W kwietniu 1801 r. na redzie portu kopenhaskiego doszło do bitwy morskiej floty duńskiej z brytyjską. Pokonani Duńczycy zmuszeni zostali do rezygnacji z polityki neutralności. Brytyjska flota wróciła we wrześniu 1807 r., po tym jak Dania stanęła po stronie Napoleona. Doszło wtedy do pierwszego w historii terrorystycznego bombardowania dzielnic zamieszkanych przez ludność cywilną. Ze wybitną zaciekłością bombardowano kościoły oraz dzielnice mieszkaniowe. Pożary pochłonęły 290 budynków, w tym katedrę; śmierć poniosło 2000 osób cywilnych ze 100 000, które miasto liczyło w roku 1800^[10]. Kopenhaga była obrócona w gruzy, a flota duńska stacjonująca w porcie skonfiskowana przez Anglików.

Czasy najnowsze od 1815 r.

Okres po zakończeniu wojen napoleońskich, to czasy stagnacji oraz – paradoksalnie – niezwykłego rozkwitu kulturalnego Kopenhagi. Nigdy dotąd nie działało tutaj tylu wybitnych pisarzy (np. H. Ch. Andersen), filozofów (np. S. Kierkegaard), rzeźbiarzy (np. B. Thorvaldsen) oraz malarzy. Prężnie rozwijały się także środowiska studenckie dając początek prądom odrodzenia narodowego oraz demokratyzacji życia politycznego. Na tej fali w 1848 r. doszło w stolicy do demonstracji przed Zamkiem Królewskim Christiansborg, której uczestnicy domagali się wprowadzenia konstytucji. Została ona przyjęta w roku następnym, a Christiansborg stał się siedzibą duńskiego parlamentu, Folketingu. W 1856 r. doszło do ważkich zmian na mapie stolicy. Rosnąca liczba ludności oraz pogarszające się warunki sanitarne (epidemia cholery w 1853 r.) w przeludnionym mieście były przyczyną rozebrania fortyfikacji otaczających je oraz uniemożliwiających mu swobodny rozwój. Już podczas brytyjskiego bombardowania Kopenhagi w 1807 r. stało się jasne, że umocnienia te dawno utraciły swoją funkcję. II połowa XIX w. była okresem rozrostu terytorialnego Kopenhagi, jej urbanizacji oraz industrializacji (powstał wtedy m.in. browar Carlsberga). Wraz z tymi przemianami zaczęła gwałtownie wzrastać liczba ludności, spowodowana, pomiędzy innymi, napływem siły roboczej do miasta: w 1870 Kopenhaga liczyła 181 291 mieszk., w 1900 r. już 360 787. Od 1857 r. miasto było oświetlane za pomocą latarni gazowych, od 1859 r. miało nowoczesne wodociągi, od 1860 r. kanalizację, od 1863 r. tramwaje konne (elektryczne od 1894 r.), od 1878 telefony, a od 1892 elektryczność.

W 1911 r. Kopenhaga otrzymała nowoczesny dworzec kolejowy, który zastąpił poprzedni. Miasto było także ozdobione wieloma interesującymi budynkami publicznymi (np. kopenhaski ratusz). W l. 1891-94 wybudowano nowy port. Na pocz. XX w. doszło do powiększenia obszaru miasta poprzez przyłączenie sąsiednich miejscowości, należących aktualnie do tzw. Wielkiej Kopenhagi: w 1901 r. przyłączono Valby, w 1902 r. Amager, Sundbyvester oraz Sundbyøster. Stopniowo zaczęto także likwidować dzielnice nędzy w centrum miasta. Ich miejsce zajęły biura, sklepy, przedsiębiorstwa oraz inne. Rozbudowywano także dzielnice mieszkaniowe, aby zaspokoić rosnące potrzeby (Nørrebro, Vesterbro, Østerbro). W 1914 r. liczba mieszkańców Kopenhagi osiągnęła 615 000^[11] oraz stała się ona nowoczesnym miastem przemysłowym. W latach międzywojennych Kopenhaga nadal była rozbudowywana. W 1934 miasto oraz aglomeracja kopenhaska otrzymały kolej podmiejską. W roku 1940 Wielka Kopenhaga osiągnęła milion mieszkańców. Port kopenhaski nie tylko utrzymał rolę ważnego portu handlowego, ale odgrywał także istotną rolę w ruchu turystycznym. W latach 30. XX w. był przystankiem Linii Gdynia-Ameryka. Zawijał tu m.in. polski transantlantyk MS Piłsudski. W latach 1940-45 miasto znalazło się pod okupacją niemiecką. Od 1943 r. było centrum ruchu oporu oraz miejscem wielu akcji sabotażowych. W maju 1945 r. było wyzwolone przez duński ruch oporu oraz wojska brytyjskie. Lata powojenne przyniosły braki na rynku mieszkaniowym, co stało się powodem budowy nowych dzielnic mieszkaniowych, m.in. Bellahøj w latach 50., Sundbyvester oraz Gladsakse w l. 60. oraz wielu innych.

Zabytki oraz atrakcje turystyczne Wielkiej Kopenhagi

Kopenhaskie planetarium

Przeistoczenie warty przed Pałacem Królewskim Amalienborg w dniu urodzin królowej Małgorzaty II

Hotel SAS koło Tivoli: kręcono tu sceny do filmu Gang Olsena: Paryski plan

Świątynie:

• Katedra Najświętszej Marii Panny (Vor Frue Kirke)
• Kościół św. Ducha (Helligånds Kirke)
• Kościół Grundtviga (Grundtvigs Kirke)
• Kościół Holmen (Holmenskirke)
• Kościół Fryderyka (Frederiks Kirke)
• Kościół św. Mikołaja (Skt Nikolaj Kirke)
• Kościół św. Piotra (Skt Petri Kirke)
• Kościół zamkowy w Christiansborgu (Christiansborg Slotskirke)
• Kościół Najświętszego Zbawiciela (Vor Frelserskirke)
• Okrągła Wieża (Rundetårn) przy kościele św. Trójcy
• Wielka Synagoga w Kopenhadze

Pałace:

• Pałac Królewski Amalienborg
• Pałac Bernstorff (Bernstorff Slot)
• Pałac Charlottenborg
• Pałac Chrlottenlund (Charlottenlund Slot)
• Zamek Królewski Christiansborg – dawny zamek królewski, aktualnie budynek duńskiego parlamentu, Folketingu
• Zamek Frederiksberg (Frederiksberg Slot)
• Zamek Rosenborg

Ważniejsze muzea (bez muzeów mieszczących się w budynkach będących zabytkami samymi w sobie):

• Duńskie Muzeum Filmu (Det Danske Filmmuseum)
• Muzeum Geologiczne (Geologisk Museum)
• Gliptoteka (Glyptoteket)
• Muzeum Marynarki Wojennej (Orlogsmuseet)
• Muzeum Miasta Kopenhagi (Københavns Bymuseum)
• Muzeum Narodowe (Nationalmuseet)
• Muzeum Poczty oraz Telekomunikacji (Post & Tele Museum)
• Państwowe Muzeum Sztuki (Statens Museum For Kunst)
• Muzeum Thorvaldsena
• Zbrojownia (Tøjhusmuseet)

Pozostałe budynki oraz pomniki:

• Budynek Giełdy (Børsen)
• Budynek Sądu (Domhuset)
• Ratusz (Rådhus)
• Biblioteka Królewska z ogrodem oraz nowym budynkiem Czarnym Diamentem (Det Kongelige Bibliotek/Den Sorte Diamant)
• Teatr Królewski (Det Kongelige Teater)
• Gmach Nowej Opery Królewskiej na Holmen (Det Kongelige Teaters operhus på Holmen)
• Budynek Uniwersytetu Kopenhaskiego (Københavns Universitet)
• Kopenhaska Syrenka (Den lille Havfrue)
• Fontanna Gefion (Gefionspringvandet)
• Planetarium Tycho Brahe

Parki, ogrody itp:

• Ogród botaniczny (Botanisk Have)
• Ogród zoologiczny
• Ogrody Tivoli
• Park rozrywki Bakken (Dyrehavsbakken)

Komunikacja

Dworzec Centralny w Kopenhadze

Jako największy duński port Kopenhaga ma połączenia promowe ze Szwecją, Norwegią, Niemcami oraz Wielką Brytanią. Na wyspie Amager położony jest jeden z większych w Europie oraz największy w Skandynawii międzynarodowy port lotniczy – Kastrup. nieoczekiwanie tego Zelandia połączona jest z sąsiadującymi wyspami (Fionią, Falster, Møn oraz Bogø) oraz Półwyspem Skandynawskim pięcioma mostami, co dopuszcza ruch pociągów oraz samochodów.

W 2002 otwarto kopenhaskie metro, posiadające dwie linie połączeń z kilkunastoma stacjami. Aktualnie pierwsza linia biegnie z Vanløse przez Frederiksberg do Vestamager, a druga – na lotnisko (otwarta w 2007 roku). W dalszej przyszłości planowana jest linia z Sydhavn do Gladsaxe przez centrum metropolii oraz Brønshøj. Aktualnie prowadzone są prace nad linia "Cityring" mającą połączyć wszystkie stacje, okalając centrum. Na tej linii maja powstać stacje przesiadkowe z S-tog oraz pociągami regionalnymi oraz intercity na takich stacjach jak Østerport oraz København H (stacja główna) oraz z dwiema liniami metra na stacjach Kongens Nytorv oraz Frederiksberg.

W Wielkiej Kopenhadze leżą stacje kolejowe: Dworzec Centralny (Københavns Hovedbanegård), Valby, Østerport, Hellerup, Lyngby, Nørreport, Vesterport, Ørestad, Svanemøllen, Brøndby Strand, Sydhavn, Dybbølsbro, Ryparken, Emdrup, Dyssegård, Vangede, Kildebakke, Buddinge, Stengården, Bagsværd, Skovbrynet, Hareskov, Værløse, Sjælør, Ny Ellebjerg, Friheden, Åmarken, Avedøre, Vallensbæk, Ishøj, Hundige, Enghave, Danshøj, Rødovre, Hvidovre, Brøndbyøster, Glostrup, Albertslund, Taastrup, Bernstorffsvej, Gentofte, Jægersborg, Sorgenfri, Virum, Holte, Frederikssund, Ølstykke, Gammel Toftegård, Stenløse, Veksø, Kildedal, Måløv, Ballerup, Malmparken, Skovlunde, Herlev, Husum, Islev, Jyllingevej, Vanløse, Flintholm, Peter Bangs Vej, Langgade, Charlottenlund, Ordrup, Klampenborg oraz Nordhavn.

Połączenia z Polską

Promowe Polferries oferują pośrednie połączenia promowe Świnoujście-Ystad (od 6,5 do 7 godzin) do Szwecji oraz dalej lądem do Kopenhagi. Na trasie Świnoujście-Ystad kursują także promy Unity Line (od 7 do 9 godzin).

Autobusowe Istnieje parę firm przewozowych (regularne linie autobusowe) łączące Polskę z Danią. Trasa wiedzie przez Niemcy, a podróż do granic Danii trwa około 11-12 godzin, w zależności od miejsca z którego wyruszamy.

Samochodowe Po połączeniu powietrznym, jest to druga pod względem oszczędności czasu, forma podróżowania pomiędzy Polską a Danią. Trasa także przez Niemcy oraz trwa około 6-7 godzin.

Lotnicze

 Osobny artykuł: Port lotniczy Kopenhaga-Kastrup.

Nauka

 Osobny artykuł: Uczelnie wyższe w Danii.

Demografia

• Wykres liczby ludności Kopenhagi na przestrzeni ostatnich 240 lat

źródło: Duński Urząd Statystyczny

Sport

Parken

Stadion Brondby IF

Od 2003 na stadionie Parken w Kopenhadze przebiega się Żużlowa Grand Prix Danii, jeden z turniejów cyklu Grand Prix. Aktualnie w Kopenhadze działa parę dużych klubów piłkarskich:

• FC København – m.in. pięciokrotny mistrz Danii (ostatnio w 2006) oraz trzykrotny zdobywca Pucharu Danii (ostatnio w 2004), uczestnik fazy grupowej Ligi Mistrzów sezonu 2006/2007 (2 wygrane mecze w grupie F)
• Frem Kopenhaga
• Brøndby IF (z siedzibą w gminie Brøndby – na zachodnich przedmieściach Kopenhagi)
• AB Kopenhaga – aktualnie gra w 2 lidze, ale grał też w 1 lidze, kilkakrotny mistrz Danii w latach: 1950, 1977, 1978, 1979, 1981. Spadł do 1 dywizji w 1990 roku.
• B 1893 Kopenhaga – III liga duńska
• Vanløse Idræts Forening – III liga duńska

Znane osoby związane z Kopenhagą

• Hans Christian Andersen
• Niels Bohr
• Tycho Brahe
• Helena Christensen
• Nikolai Grundtvig
• Ludvig Holberg
• Hans Christian Ørsted
• Søren Kierkegaard
• Bertel Thorvaldsen
• Helge Tramsen
• Lars von Trier
• Lars Ulrich
• Jørn Utzon
• Brigitte Nielsen

Miasta partnerskie

• Paryż, Francja
• Praga, Czechy
• Reykjavík, Islandia
• Berlin, Niemcy
• Marsylia, Francja

Sprawdź też

• pożar Kopenhagi w 1728.

Portal:
Dania

Przypisy

Bibliografia

• Lademann, t. 15, Kopenhaga 1985, ISBN 87-15-06066-7
• Claus Hagen Petersen: Politikens bog om København, Politikens Forlag A/S 2004, ISBN 87-567-6784-6
• Kongens og Folkets København gennem 800 år, praca zbiorowa, Forlaget Skippershoved, Kopenhaga 1996, ISBN 87-89224-27-2
• P. Lee, L. Mouritsen, J. Proctor, N. Roland, 2006, Dania. Przewodnik Pascala, Bielsko-Biała, Wydawnictwo Pascal Spółka z o.o., ISBN 83-7304-545-7.
• Værd at se oraz Danmark. Seværdigheder fra A-Å, Høst & Søn, Kopenhaga 1998, ISBN 87-14-29436-2
• Jakob H. Zeuthen: Bogen om danske kommunevåbener, Aschehoug Forlag 2000, ISBN 87-11-12863-1

Linki zewnętrzne

Sprawdź hasło Kopenhaga w Wikisłowniku

  W Wikimedia Commons leżą multimedia związane z tematem:
Kopenhaga

• Wonderful Kopenhagen – oficjalna strona miasta kierowana do turystów
• Polski serwis internetowy o Kopenhadze
• Spacer po Kopenhadze – propozycja zwiedzania miasta