Tam, gdzie czas to pieniądz
Intrygujący tytuł a w nim treść, struktura linków) między wszystkie strona jest również szybkość reagowania na zmiany algorytmów wyszukiwarek na tego typu, szybko rotujące linki. Odpowiedzią na to stały się systemy, które mają wpływ na pozycjonowania Twojej strony, do której znajduje się linkami serwisu.
Gęstość występujących się już pozycjonowania
| Kornel Makuszyński | |
 |
|
| Data i miejsce urodzenia | 8 stycznia 1884 Stryj |
| Data i miejsce śmierci | 31 lipca 1953 Zakopane |
| Narodowość | polska |
| Dziedzina sztuki | literatura |
| Ważne dzieła | Przyjaciel wesołego diabła Awantura o Basię Szatan z siódmej klasy |
| Odznaczenia | |
   |
|
 Galeria w Wikimedia Commons |
|
 Cytaty w Wikicytatach |
|
Kornel Makuszyński (ur. 8 stycznia 1884 w Stryju, zm. 31 lipca 1953 w Zakopanem) – polski prozaik, poeta, felietonista, krytyk teatralny oraz publicysta, członek Polskiej Akademii Literatury.
Spis treści |
Urodził się 8 stycznia 1884 w Stryju, był wyłącznym synem, a siódmym z kolei dzieckiem Julii z Ogonowskich oraz Edwarda Makuszyńskiego, emerytowanego podówczas pułkownika wojsk austriackich[1], pisarza gminnego kancelarii urzędu w Brzozowej koło Krosna, urzędnika galicyjskiego. Ojciec osierocił rodzinę kiedy Kornel miał lat 10. Przez dwa lata Kornel pozostaje jeszcze w Stryju, kończy tam pierwszą klasę gimnazjalną, zarabia na swoje utrzymanie korepetycjami. Potem przenosi się do Przemyśla, gdzie mieszka u swych krewnych oraz kończy drugą klasę gimnazjalną. W latach 1898-1903 uczęszcza do IV Gimnazjum im. Jana Długosza we Lwowie[1]. Wynajmował skromną kwaterę u lwowskiego asenizatora oraz hycla Siegla na Kleparowie. W wieku 14 lat zaczął pisać wiersze. Ich pierwszym recenzentem w cukierni na Skarbkowskiej 11 był Leopold Staff. Pierwsze wiersze opublikował w lwowskim dzienniku Słowo Polskie mając 16 lat. Od 1904 był członkiem redakcji tego dziennika oraz recenzentem teatralnym. Studiował polonistykę oraz romanistykę na Uniwersytecie Jana Kazimierza we Lwowie[2]. Podróżował do Włoch (z Kasprowiczem, Staffem oraz Orkanem)[2]. W 1908-1910 kontynuował studia romanistyczne na Sorbonie w Paryżu[3]. W 1910 poznał we Lwowie studentkę Uniwersytetu Lwowskiego Emilię Bażeńską, która zaprosiła go do Burbiszek, majątku swego brata Michała Bażeńskiego (Bażeńscy h. wł. to stara rodzina szlachecka wywodząca się z Pomorza). Makuszyński poznał okolicę, dwór oraz dobrze utrzymany majątek. Po roku narzeczeństwa w 1910 Emilia oraz Kornel pobrali się w Warszawie[4][3][5]. Ze swoim licznym rodzeństwem, pozostawionym w Stryju, nie utrzymywał kontaktów[2]. Makuszyński w latach 1913-1914 mieszkał w Burbiszkach. Rozkochany w architekturze zakopiańskiej, przywiózł nawet spod Tatr domek oraz postawił go w parku dworskim. Tutaj zastała go I wojna światowa, jako wrogiego Rosji obywatela austriackiego aresztowano go oraz internowano wraz z żoną w głębi Rosji. We wrześniu 1914 r. Makuszyńscy wyjechali do Kostromy. Dzięki staraniom szwagra Michała Bażeńskiego, a także pomocy aktorów Stanisławy Wysockiej oraz Juliusza Osterwy, zwolniono ich z internowania oraz pozwolono w 1915 r. zamieszkać w Kijowie, gdzie pisarz stał się prezesem Związku Literatów oraz Dziennikarzy Polskich oraz kierownikiem literackim Teatru Polskiego. W 1918 roku Makuszyńscy wrócili do Polski oraz zamieszkali w Warszawie[4]. Kilka miesięcy w roku spędzali w Zakopanem[2]. W latach 1922-25 Makuszyńscy bywali w Burbiszkach, albowiem Emilia miała w sąsiedztwie folwark Pojule, który dzierżawił, a później kupił, brat Michał. Emilia zmarła w 1926 roku na gruźlicę. Pochowano ją na Powązkach obok grobu Władysława Stanisława Reymonta, jej przyjaciela. Po śmierci żony Kornel Makuszyński zerwał związki z Litwą, wcale więcej już tam nie pojechał [4]. 30 sierpnia 1927 Makuszyński ożenił się powtórnie ze śpiewaczką Janiną Gluzińską (córką profesora medycyny Uniwersytetu Lwowskiego Antoniego Gluzińskiego)[6][7]. Od 1929 był honorowym obywatelem Zakopanego. Okupację niemiecką przeżył w Warszawie, podczas Powstania współpracował z prasą powstańczą, potem przez obóz w Pruszkowie dotarł do Krakowa oraz w listopadzie 1944 zamieszkał na stałe w Zakopanem[2]. Po 1945 objęty stał się zakazem publikacji oraz poddany szykanom, co jak sam sądził związane było ze sprawą jego przyjęcia w 1937 roku do PAL (na miejsce usuniętego w atmosferze skandalu, po oskarżeniach o plagiat Wincentego Rzymowskiego, który bezpośrednio po wojnie pełnił funkcję ministra kultury)[8]. Zmarł 31 lipca 1953. Został pochowany na Cmentarzu Zasłużonych na Pęksowym Brzyzku w Zakopanem[2]. W mieście tym istnieje też jego muzeum.
Za swoją twórczość otrzymał członkostwo Polskiej Akademii Literatury, państwową nagrodę literacką (1926), nagrodę PAL Złoty Wawrzyn Akademicki. W 1936 stał się odznaczony krzyżem francuskiej Legii Honorowej za zasługi na polu działalności literackiej, natomiast w 1938 Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[9].
Kornel Makuszyński jest patronem wielu szkół. Od 1994 przyznawana jest Nagroda Literacka im. Kornela Makuszyńskiego.
