Laura Branigan
Data oraz miejsce urodzenia	3 lipca 1957 Brewster (Nowy Jork)
Pochodzenie	Stany Zjednoczone
Data oraz miejsce śmierci	26 sierpnia 2004 East Quogue (Nowy Jork)
Strona internetowa

Laura Ann Branigan (ur. 3 lipca 1957, zm. 26 sierpnia 2004) – była nominowaną do nagrody Grammy amerykańską piosenkarką popową oraz aktorką z włoskimi oraz irlandzkimi korzeniami. W Stanach Zjednoczonych jest najbardziej znana z platynowego hitu "Gloria", a w Europie z zajmującego pierwsze miejsca list przebojów singla "Self Control". Branigan jest także znana z albumu "Solitaire", a także z hitu "How Am I Supposed to Live Without You".

Przyczyniła się także do nagrania kilku piosenek oraz telewizyjnych soundtracków, włączając nagrodę Grammy dla soundtracku z filmu "Flashdance" (1983), soundtrack filmu "Ghostbusters" (1984), soundtrack ze "Słonecznego patrolu" (1994). Kilka jej piosenek było także wykorzystanych w ścieżce dźwiękowej serii gier komputerowych "Grand Theft Auto".

Jej piosenka "Gloria" pozostawała na Billboard Hot 100 przez 36 tygodni, czasie rekordowym dla artystki żeńskiej. Piosenka zajmowała miejsca w pierwszej 100 singli w 1982 oraz 1983 roku.

Biografia

Wczesna kariera

W początku lat 70. Branigan była członkiem zespołu "Meadow", który wydał wyłączny album, "The Friend Ship" w 1973 roku. Album nie stał się wcale wznowiony. Branigan wolała nie dyskutować o swoim związku z "Meadow" publicznie. Przez lata po upadku zespołu, Branigan wykonywała zróżnicowane zajęcia, pomiędzy innymi należała do chórku Leonarda Cohena podczas jego europejskiej trasy koncertowej.

W 1979 Branigan była zauważona przez Ahmeta Erteguna z Atlantic Records. Moc jej dramatycznego altowego głosu ironicznie przeszkadzała w jej początkowej karierze, chociaż jej etykieta przechodziła proces kategoryzacji. Ostatecznie była sklasyfikowana jako piosenkarka popowa oraz wydała singiel "Looking Out for Number One", który zrobił ogromne wrażenie na liście U.S. Dance Chart. Jej pierwszy solowy album "Branigan" stał się wydany w 1982; pierwsza piosenka z tego albumu "All Night With Me" zajęła 69. miejsce na liście Billboardu w początku 1982 roku. Krytycy porównywali jej głos do takich gwiazd, jak Donna Summer czy Barbra Streisand.

Debiutancki album "Branigan" zawierał 9 piosenek: cztery niezwykle szybkie oraz energiczne oraz pięć ballad, wliczając jedną z kilku piosenek napisanych przez samą artystkę, "I Wish We Could Be Alone". "Gloria", w oryginale włoska piosenka o miłości zbudowana przez Umberto Tozzi w 1979 (zdobyła sukces w kilku europejskich krajach), była na albumie umieszczona jako druga. Wersja Branigan była tworzona wraz z aranżerem Tozziego, Gregiem Mathiesonem oraz Jackiem White'em. Piosenkę grano w klubach muzycznych, zwłaszcza klubach dla gejów, w końcu zdobyła amerykańskie stacje radiowe oraz stała się jednym z największych hitów lat 80.. Płyta była uznana Złotą, a singiel Platynowym (w USA sprrzedano powyżej dwóch milionów kopii). Jej umiejętności wokalne zostały nominowane do Best Pop Vocal Performance, nagrody Grammy (obok Lindy Ronstadt, Olivii Newton-John, Juice Newton oraz zwycięzczyni Melissy Manchester); "Gloria" była pierwszą z czterech nominacji Laury Branigan.

Wiosną 1983 roku Laura Branigan wydała swój drugi album "Branigan 2". W tym czasie w Europie rosła popularność synth-popu. Branigan wydała angielskojęzyczną wersję francuskiej piosenki "Solitaire": zajęła wysokie miejsce na amerykańskiej liście przebojów. W oryginale "Solitaire" była zbudowana w 1981 roku przez francuską piosenkarkę Martine Clemenceau. W wyniku tego zapewniła sobie trwałe miejsce w historii popu. Jej drugi album był także początkiem kariery wcześniej nieznanych osób, które są potem legendami przemysłu muzycznego. Angielskie tłumaczenie "Solitaire" było wielkim sukcesem pisarki lirycznej Diane Warren, a drugi singel z płyty, ballada "How Am I Supposed To Live Without You" była pierwszym wielkim sukcesem jej współtwórcy Michaela Boltona. Przebój "How Am I Supposed To Live Without You" zajął 12. miejsce na liście przebojów Billboard Hot 100, ponadto przez trzy tygodnie zajmowała pierwsze miejsce na liście Billboard Adult Contemporary.

W filmie "Flashdance" (1983) wykorzystano dwie piosenki Laury Branigan: "Gloria" oraz całkowicie nowy przebój "Imagination". Ten właśnie utwór pomógł zdobyć Grammy dla ścieżki dźwiękowej Flashdance. W Stanach Zjednoczonych zajęła ona pierwsze miejsce oraz sprzedała się w ponad sześciu milionach egzemplarzy.

Szczyt kariery

Rok 1984 był w Europie okresem największej popularności synth-popu. "Self Control", tytułowy hit trzeciego albumu Laury Branigan stał się jej największym przebojem aż do dnia dzisiejszego. Singel stał się najpopularniejszym międzynarodowym hitem, zajmując wysokie miejsca na listach przebojów w wielu krajach, zwłaszcza w RFN, gdzie na pierwszym miejscu znajdował się przez siedem tygodni. Oryginalna wersja "Self Control" nagrana parę miesięcy wcześniej przez piosenkarza Raffaele Riefoli (bardziej znanego pod pseudonimem RAF), w Niemczech była na drugim miejscu w tym okresie; wszędzie poza Włochami będącymi ojczyzną RAF, wykonanie Laury Branigan spotkało się z większym uznaniem.

Inne utwory pop oraz dancefloor z albumu "Self Control" to "The Lucky One" (który zdobył nagrodę Tokyo Music Festival), kontynentalna ballada "Ti Amo" (inny hit Umberto Tozzi, zajął drugie miejsce na listach przebojów w Australii), a także przebój dance "Satisfaction". Na albumie znalazło się także inne wykonanie piosenki Carole King "Will You Still Love Me Tomorrow"; jako kontrapunkt do wszystkich produkcji disco, to wersja gry na fortepianie (na koncertach oraz występach telewizyjnych w całej swojej karierze, Branigan towarzyszył podkład pianina do utworu). W tym roku dwukrotnie nagrano koncerty piosenkarki na żywo: pierwszy to cykl koncertów przeznaczonych dla konsorcjum stacji radiowych oraz drugi koncert, który wydano na kasetach wideo. Branigan była ponadto nominowana do American Music Awards 1985 w kategorii Najlepsza Żeńska Artystka Pop/Rock (obok Cyndi Lauper, która wygrała). Również w 1985 roku Laura wykonała piosenkę do wysoko ocenianego mini-serialu "Holywood Wives", wyprodukowanego na podstawie powieści Jackie Collins.

Jednym z największych przebojów Laury była piosenka I Believe, śpiewana w duecie z aktorem Davidem Hasselhoffem, która była elementem ścieżki dźwiękowej filmu telewizyjnego Słoneczny patrol (Baywatch). Innymi znanymi przebojami piosenkarki były Solitaire, How Am I Supposed to Live Without You, Imagination, Shattered Glass, Gloria, The Lucky One, I Found, Someone, Spanish Eddie, The Power of Love, Self Control oraz wiele innych. W początku lat dziewięćdziesiątych Laura Branigan wycofała się z czynnego życia muzycznego, by w 2001 powrócić na estrady w roli aktorki scenicznej. Wystąpiła wtedy w musicalu Love, Janis, w którym zagrała tytułową rolę Janis Joplin.

Laura Branigan zmarła podczas snu w swoim domu na Long Island, New York 26 sierpnia 2004 roku. Badania wykazały, że śmierć nastąpiła o godz. 2:34. Jej przyczyną był tętniak mózgu. Media relacjonowały później, że Branigan miewała parę tygodni przed śmiercią bóle głowy, jednak nie chciała pomocy lekarzy. Pogrzeb odbył się 30 sierpnia. Jej prochy zostały rozsypane wokół Long Island Sound.

Dyskografia

• 1982 Branigan
• 1983 Branigan 2
• 1984 Self Control
• 1985 Hold Me
• 1987 Touch Atlantic
• 1990 Laura Branigan
• 1993 Over My Heart

Nagrody, pozycje na listach przebojów oraz rekordy

Linki zewnętrzne

• oficjalna witryna internetowa