Lech Gardocki (ur. 13 kwietnia 1944 w Rydzewie) – polski prawnik, profesor nauk prawnych, sędzia, od 17 października 1998 do 18 października 2010 Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego oraz z urzędu przewodniczący Trybunału Stanu.
Życiorys
W 1966 ukończył studia na Wydziale Prawa oraz Administracji Uniwersytetu Warszawskiego, był uczniem Igora Andrejewa. W 1969 zdał egzamin sędziowski. W 1971 uzyskał stopień doktora nauk prawnych, broniąc pracę zatytułowaną Przestępstwa służbowe w ustawodawstwach państw socjalistycznych. W 1979 stał się doktorem habilitowanym w dziedzinie prawa karnego za pracę pt. Zagadnienia internacjonalizacji odpowiedzialności karnej za przestępstwa popełnione za granicą.
Należał do PZPR, z członkostwa w partii zrezygnował po wprowadzeniu stanu wojennego w dniu 18 grudnia 1981. W 1991 stał się powołany na stanowisko profesora nadzwyczajnego na Uniwersytecie Warszawskim. Rok później otrzymał tytuł naukowy profesora nauk prawnych od prezydenta Lecha Wałęsy.
Od 4 lipca 1996 orzeka jako sędzia Sądu Najwyższego w Izbie Karnej. 17 października 1998 po raz pierwszy objął urząd Pierwszego Prezesa Sądu Najwyższego, a z dniem 18 października 2004 stał się powtórnie powołany przez prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego na drugą kadencję (na okres do 18 października 2010). Jako Pierwszy Prezes SN pełnił równocześnie funkcję Przewodniczącego Trybunału Stanu.
W 2010 stał się odznaczony przez prezydenta Bronisława Komorowskiego Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[1]. Z dniem 3 marca 2011 przeszedł w stan spoczynku.
Wybrane publikacje
- Naprawdę jesteśmy trzecią władzą, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 2008
- Prawo karne, Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa od 1994 (kolejne wydania)
- Zagadnienia internacjonalizacji odpowiedzialności karnej za przestępstwa popełnione za granicą, Wyd. UW, Warszawa 1979
- Zagadnienia teorii kryminalizacji, PWN, Warszawa 1990
- Zarys prawa karnego międzynarodowego, PWN, Warszawa 1985
Przypisy
Bibliografia
