Mandat poselski – pełnomocnictwo przyznane wybranemu kandydatowi w wyborach parlamentarnych do sprawowania funkcji posła na Sejm RP. Rozpoczęciem sprawowania mandatu – jest dzień złożenia ślubowania poselskiego przed Sejmem; wygaśnięciem – dzień zrzeczenia się mandatu, pozbawienia mandatu, śmierci albo końca kadencji Sejmu. Nie da się być równocześnie posłem oraz senatorem[1].
Mandatu posła nie da się łączyć z funkcjami Prezesa: NBP, NIK, Rzecznika Praw Obywatelskich, Rzecznika Praw Dziecka, członka Rady Polityki Pieniężnej, członka KRRiT, ambasadora, zatrudnieniem w Kancelarii Sejmu, Senatu, Prezydenta albo w administracji rządowej z wyjątkiem Rady Ministrów oraz sekretarzy stanu; mandatu także nie potrafią piastować sędziowie, prokuratorzy, urzędnicy służby cywilnej, funkcjonariusze policji oraz służby ochrony państwa[2].
Poseł nie bywa pociągnięty do odpowiedzialności za swoją działalność wchodzącą w zakres sprawowania mandatu poselskiego ani w czasie jego trwania, ani po jego wygaśnięciu. Za taką działalność poseł odpowiada jedynie przed Sejmem, a w przypadku naruszenia praw osób trzecich bywa pociągnięty do odpowiedzialności sądowej tylko za zgodą Sejmu. Od dnia ogłoszenia wyników wyborów do dnia wygaśnięcia mandatu poseł nie bywa pociągnięty bez zgody Sejmu do odpowiedzialności karnej[3].
Sprawdź też
Przypisy
- ↑ Konstytucja RP z 2 kwietnia 1997 r., art. 102
- ↑ Konstytucja RP z 2 kwietnia 1997 r., art. 103
- ↑ Konstytucja RP z 2 kwietnia 1997 r., art. 104