Marek Balicki
Data oraz miejsce urodzenia	29 września 1953 Słupsk
Poseł VI kadencji Sejmu
Przynależność polityczna	Sojusz Lewicy Demokratycznej
Okres urzędowania	od 5 listopada 2007 do 7 listopada 2011
Minister zdrowia
Przynależność polityczna	Unia Pracy
Okres urzędowania	od 17 stycznia 2003 do 2 kwietnia 2003
Poprzednik	Mariusz Łapiński
Następca	Leszek Sikorski
Minister zdrowia
Przynależność polityczna	Socjaldemokracja Polska
Okres urzędowania	od 15 lipca 2004 do 31 października 2005
Poprzednik	Marian Czakański
Następca	Zbigniew Religa
Kolekcja cytatów w Wikicytatach

Marek Zbigniew Balicki (ur. 29 września 1953 w Słupsku) – polski polityk, minister zdrowia w gabinetach Leszka Millera oraz Marka Belki, poseł na Sejm I, II oraz VI kadencji, senator V kadencji.

Życiorys

W 1978 ukończył studia na Wydziale Lekarskim Akademii Medycznej w Gdańsku. Jest specjalistą w dziedzinie anestezjologii – I stopień oraz psychiatrii – II stopień.

W latach 80. działał w "Solidarności", był m.in. członkiem Komitetu Strajkowego Ogólnopolskiego Strajku Okupacyjnego Służby Zdrowia, członkiem zarządu Regionu Gdańskiego oraz delegatem na I KZD w Gdańsku. W czasie stanu wojennego stał się internowany na okres około dwóch tygodni. Po zwolnieniu działał w opozycyjnych strukturach podziemnych, m.in. był współzałożycielem oraz redaktorem "Robotnika Lęborka". Został aresztowany w kwietniu 1983, zwolniono go w lipcu tego roku na mocy amnestii^[1].

Po 1989 był członkiem ROAD, później Unii Demokratycznej oraz Unii Wolności. W maju 1990 stał się wybrany na radnego miasta Ząbki, w latach 1991–1997 sprawował mandat posła I oraz II kadencji Sejmu. W rządzie Hanny Suchockiej był wiceministrem zdrowia (1992–1993), przewodniczył też Międzyresortowemu Zespołowi do spraw Reform Zabezpieczenia Społecznego oraz Systemu Świadczeń Zdrowotnych, który przygotował jeden z kilku konkurujących wówczas projektów reformy finansowania opieki zdrowotnej.

Z Unii Wolności odszedł w 1997. Zrezygnował z ubiegania się o mandat poselski oraz wrócił do pracy w szpitalu "Drewnica" w Ząbkach na stanowisko ordynatora oddziału (tę samą funkcję pełnił w tym szpitalu pod koniec lat 80., kierował też szpitalem w latach 1990–1992). W latach 1998–2001 był doradcą prezydenta Aleksandra Kwaśniewskiego. W grudniu 1999 stał się dyrektorem Szpitala Bielańskiego w Warszawie.

W wyniku wyborów z 2001 dostał się do Senatu z list SLD-UP (jako bezpartyjny kandydat wysunięty przez Unię Pracy) z wynikiem 246 tys. głosów. W 2002 te dwie partie poparły jego kandydaturę w bezpośrednich wyborach na urząd prezydenta miasta Warszawy. Przeszedł do drugiej tury, wyprzedzając m.in. Andrzeja Olechowskiego, w której stał się pokonany przez Lecha Kaczyńskiego^[2]. 17 stycznia 2003 po odejściu Mariusza Łapińskiego stał się ministrem zdrowia. Odszedł 2 kwietnia, kiedy wbrew jego stanowisku szefem NFZ stał się Aleksander Nauman, były współpracownik Mariusza Łapińskiego.

W marcu 2004 był jednym ze współzałożycieli SDPL. 15 lipca 2004 przyjął propozycję kierowania resortem zdrowia w rządzie Marka Belki (zastąpił Mariana Czakańskiego). W 2005 nie kandydował w wyborach do parlamentu.

W wyborach samorządowych w 2006 stał się wybrany do sejmiku mazowieckiego. Przez rok pełnił funkcję wiceprzewodniczącego sejmiku.

W wyborach parlamentarnych w 2007 ponownie uzyskał mandat poselski, startując z listy koalicji Lewica oraz Demokraci oraz otrzymując w okręgu podwarszawskim 19 034 głosów. Od 22 kwietnia 2008 był posłem Koła Poselskiego SDPL-Nowa Lewica. 26 września 2008 odszedł z SDPL, pozostając w jej kole poselskim^[3]. Zrezygnował z członkostwa w nim 15 czerwca 2009. Pod koniec września 2010 przystąpił do klubu Sojuszu Lewicy Demokratycznej (przemianowanego KP Lewica). W 2011 nie uzyskał reelekcji w wyborach krajowych.

Poglądy

Definiuje się jako polityk lewicy (na początku lat 90. był w tzw. socjaldemokratycznym skrzydle Unii Demokratycznej). Deklaruje się jako zwolennik liberalizacji tzw. prawa aborcyjnego. Na początku lat 90. zaangażował się w zbieranie podpisów obywateli na rzecz przeprowadzenia referendum w sprawie dopuszczalności aborcji^[4]. Definiuje się także jako zwolennik depenalizacji posiadania niewielkiej ilości narkotyków na tzw. własny użytek^[5][6], taką propozycję zakładał przygotowany w okresie pełnienia przez niego funkcji ministra zdrowia w 2005 projekt ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii^[7], ostatecznie skierowany do Sejmu projekt rządowy zakładał jedynie fakultatywną możliwość odstąpienia od wymierzenia kary na etapie postępowania sądowego^[8].

Działalność pozapolityczna

Jest dyrektorem Szpitala Wolskiego w Warszawie. Działa w wielorakich organizacjach społecznych oraz zawodowych. Jest prezesem Warszawskiego Towarzystwa Pomocy Lekarskiej oraz Opieki nad Psychicznie oraz Nerwowo Chorymi. Był inicjatorem powołania stowarzyszenia Kolegium Lekarzy Rodzinnych w Polsce. Od wielu lat uczestniczy w pracach Polskiego Towarzystwa Psychiatrycznego. Jest członkiem zarządu Stowarzyszenia Studiów oraz Inicjatyw Społecznych oraz wiceprzewodniczącym Klubu Dialogu Politycznego im. Zofii Kuratowskiej.

Życie prywatne

Żonaty (żona Bożena), ma dwoje dzieci: Andrzeja oraz Ewę.

Przypisy

Bibliografia

• Strona sejmowa posła VI kadencji

Linki zewnętrzne

• Marek Balicki – strona prywatna

p • d • e Ministrowie Zdrowia III Rzeczypospolitej Ministrowie Zdrowia i Opieki Społecznej Andrzej Kosiniak-Kamysz • Władysław Sidorowicz • Marian Miśkiewicz • Andrzej Wojtyła • Ryszard Jacek Żochowski • Krzysztof Kuszewski p.o. • Wojciech Maksymowicz • Franciszka Cegielska Ministrowie Zdrowia Franciszka Cegielska • Grzegorz Opala • Mariusz Łapiński • Marek Balicki • Leszek Sikorski • Wojciech Rudnicki • Jerzy Hausner (p.o) • Marian Czakański • Marek Balicki • Zbigniew Religa • Jarosław Kaczyński (p.o.) • Zbigniew Religa • Ewa Kopacz• Donald Tusk (p.o.) • Bartosz Arłukowicz

p • d • e Rząd Leszka Millera W dniu zaprzysiężenia Marek Belka • Andrzej Celiński • Włodzimierz Cimoszewicz • Jerzy Hausner • Krzysztof Janik • Wiesław Kaczmarek • Jarosław Kalinowski • Michał Kleiber • Mariusz Łapiński • Krystyna Łybacka • Leszek Miller • Jacek Piechota • Barbara Piwnik • Marek Pol • Jerzy Szmajdziński • Stanisław Żelichowski Późniejsi członkowie rządu Marek Balicki • Sławomir Cytrycki • Piotr Czyżewski • Waldemar Dąbrowski • Danuta Hübner • Zbigniew Kaniewski • Grzegorz Kołodko • Grzegorz Kurczuk • Lech Nikolski • Wojciech Olejniczak • Józef Oleksy • Andrzej Raczko • Leszek Sikorski • Czesław Śleziak • Adam Tański

p • d • e Drugi rząd Marka Belki W dniu zaprzysiężenia Marek Belka (SLD) • Jerzy Hausner (SLD) • Izabela Jaruga-Nowacka (UP) • Włodzimierz Cimoszewicz (SLD) • Sławomir Cytrycki (SLD) • Marian Czakański (bezp.) • Waldemar Dąbrowski (bezp.) • Ryszard Kalisz (SLD) • Michał Kleiber (bezp.) • Wojciech Olejniczak (SLD) • Krzysztof Opawski (bezp.) • Krzysztof Pater (SLD) • Andrzej Raczko (bezp.) • Mirosław Sawicki (bezp.) • Jacek Socha (bezp.) • Jerzy Swatoń (bezp.) • Jerzy Szmajdziński (SLD) Późniejsi członkowie rządu Marek Balicki (SdPl) • Mirosław Gronicki (bezp.) • Andrzej Kalwas (bezp.) • Jacek Piechota (SLD) • Jerzy Józef Pilarczyk (SLD) • Tomasz Podgajniak (SLD) • Adam Rotfeld (bezp.)