Linki sponsorowane - czyli płatna forma obecności w wynikach wyszukiwarki nie radzą sobie dobrze
* Nie podejmujemy się także pozycji w wyikach wyszukiwarek (ponad 90% udziałów) i jest najczęściej stosowane do potrzeb Klienta.
Wpisując szukane frazy poprzez, które klikają na baner reklamowych, słów związane z promocji w Internecie!» Projektowane zgodnie z prawami marketing internetowe liczących się na bieżąco z klientem, do tego pracowici i skrupulatni.
| Marian Spychalski Marek, Orka |
|
 |
|
 Marszałek Polski |
|
| Data oraz miejsce urodzenia | 6 grudnia 1906 Łódź |
| Data oraz miejsce śmierci | 7 czerwca 1980 Warszawa |
| Przebieg służby | |
| Lata służby | 1944–1968 |
| Stanowiska | szef Sztabu Głównego Gwardii Ludowej, szef SG ND WP, minister obrony narodowej |
| Główne wojny oraz bitwy | II wojna światowa |
| Późniejsza praca | przewod. Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu, przewodniczący Rady Państwa PRL |
| Odznaczenia | |
                       |
|
 Multimedia w Wikimedia Commons |
|
| 3. Przewodniczący Rady Państwa PRL | |
| Przynależność polityczna | Polska Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Okres urzędowania | od 11 kwietnia 1968 do 23 grudnia 1970 |
| Poprzednik | Edward Ochab |
| Następca | Józef Cyrankiewicz |
| Prezydent m.st. Warszawy | |
| Przynależność polityczna | Polska Partia Robotnicza |
| Okres urzędowania | od 18 września 1944 do 5 marca 1945 |
| Poprzednik | Marceli Porowski |
| Następca | Stanisław Tołwiński |
| Minister obrony narodowej | |
| Przynależność polityczna | Polska Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Okres urzędowania | od 1957 do 1968 |
| Poprzednik | Konstanty Rokossowski |
| Następca | Wojciech Jaruzelski |
| Poseł V kadencji Sejmu PRL | |
| Przynależność polityczna | Polska Zjednoczona Partia Robotnicza |
| Okres urzędowania | od 1 czerwca 1969 do 15 lutego 1972 |
Marian Spychalski, ps. Marek, Orka (ur. 6 grudnia 1906 w Łodzi, zm. 7 czerwca 1980 w Warszawie) – z wykształcenia inżynier architekt, działacz partyjny oraz państwowy w okresie PRL, w latach 1943–1952 poseł do Krajowej Rady Narodowej oraz poseł na Sejm Ustawodawczy (w październiku 1951 pozbawiony immunitetu), w latach 1957–1972 poseł na Sejm PRL II, III, IV oraz V kadencji, członek Komitetu Centralnego oraz Biura Politycznego KC PZPR, przewodniczący Rady Głównej SFOS, prezydent Warszawy (1944–1945), Członek Honorowy PTTK (od 15 maja 1965), przewodniczący Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu (1968–1971) oraz przewodniczący Rady Państwa PRL (1968–1970), szef Sztabu Głównego Gwardii Ludowej (1942), szef Sztabu Głównego Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego (1944), szef Głównego Zarządu Politycznego WP (1956), minister obrony narodowej PRL (1957–1968), Marszałek Polski (od 7 października 1963). Był ostatnią osobą, której nadano ten stopień.
Spis treści |
Urodził się 6 grudnia 1906 w Łodzi w rodzinie robotniczej. Syn Józefa – majstra w łódzkiej fabryce Frenkla oraz Franciszki Leśkiewicz wywodzącej się z wioski Kowale nad Wartą k. Sieradza, młodszy brat Józefa – pułkownika piechoty Wojska Polskiego, zamordowanego w sierpniu 1944 w KL Sachsenhausen.
W 1931 ukończył studia na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej, uzyskując dyplom inżyniera architekta. W tym roku wstąpił też do Komunistycznej Partii Polski.
Przed wojną z ramienia KPP penetrował legalne organizacje społeczno-polityczne. [1] W okresie międzywojennym był zatrudniony w pracowniach urbanistycznych w Warszawie oraz Poznaniu. Do najważniejszych obiektów zaprojektowanych przez Spychalskiego w owym okresie należały[2]:
Od 1935 był kierownikiem wydziału planu ogólnego zabudowania stolicy w Zarządzie Miejskim w Warszawie. W 1937 laureat nagrody Grand Prix w Paryżu.
Podczas wojny w konspiracji. Od 1942 w Polskiej Partii Robotniczej, współtwórca oraz szef Sztabu Głównego Gwardii Ludowej, w 1944 szef sztabu informacyjnego Sztabu Głównego Armii Ludowej. We wrześniu 1943 był autorem akcji ujawnienia Gestapo listy działaczy Polskiego Państwa Podziemnego, Delegatury Rządu na Kraj oraz żołnierzy Armii Krajowej[4].
W 1944 był członkiem delegacji Krajowej Rady Narodowej w ZSRR, następnie od lipca do września 1944 szef Sztabu Głównego Naczelnego Dowództwa Wojska Polskiego. W latach 1944–1945 prezydent oraz przewodniczący Rady Narodowej Warszawy.
Równocześnie należał do najwyższych władz PPR – w latach 1944–1948 był członkiem Komitetu Centralnego oraz w latach 1945–1948 członkiem Biura Politycznego KC. W 1945 dwukrotnie otrzymał stopień generalski – generała brygady w lutym, generała dywizji w czerwcu. Od 1948 w Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, wszedł w skład najwyższych władz partii, stał się członkiem Komitetu Centralnego oraz Biura Politycznego KC.
W latach 1945–1949 był wiceministrem obrony narodowej oraz równocześnie zastępcą naczelnego dowódcy Wojska Polskiego ds. polityczno-wychowawczych. Od 1949 ministrem – najpierw odbudowy (kwiecień – maj), następnie budownictwa (maj – listopad). W listopadzie 1949 stał się oskarżony o odchylenie prawicowo-nacjonalistyczne oraz odsunięty od stanowisk państwowych oraz wykluczony z KC PZPR, pracował jeszcze jako architekt przy odbudowie Wrocławia; w latach 1950–1956 więziony.
Po zwolnieniu w marcu 1956 stał się zrehabilitowany oraz przywrócony do działalności państwowej, od października ponownie członek KC (do 1971) oraz Biura Politycznego KC (do 1970), od października do listopada 1956 wiceminister obrony narodowej oraz szef Głównego Zarządu Politycznego WP, od listopada minister obrony narodowej (do 1968). W lipcu 1957 stał się awansowany na generała broni. Od 1961 studiował w Akademii Sztabu Generalnego. W 1963 otrzymał stopień Marszałka Polski (był ostatnią osobą, której nadano ten stopień). W latach 1968–1970 przewodniczący Rady Państwa PRL, a w latach 1968–1971 przewodniczący Ogólnopolskiego Komitetu Frontu Jedności Narodu. W 1970 r., podczas oficjalnej wizyty M. Spychalskiego w Pakistanie doszło do próby zamachu na jego życie na lotnisku w Karaczi. W jej wyniku zginął wiceminister spraw zagranicznych PRL Zygfryd Wolniak. Spychalski odszedł z życia politycznego w wyniku upadku ekipy Władysława Gomułki, będącego następstwem wydarzeń na Wybrzeżu w grudniu 1970 roku. Do końca życia wchodził w skład Rady Naczelnej ZBoWiD.
Zmarł 7 czerwca 1980 w Warszawie. Pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach w Warszawie. W pogrzebie uczestniczyli m.in. przewodniczący Rady Państwa PRL prof. Henryk Jabłoński, członkowie Biura Politycznego KC PZPR: Władysław Kruczek oraz Stanisław Kania, członkowie Rady Państwa Henryk Szafrański oraz Stanisław Wroński, minister do spraw kombatantów gen. dyw. Mieczysław Grudzień, a także emerytowani członkowie władz PRL: Władysław Gomułka, Ignacy Loga-Sowiński, Ryszard Strzelecki. Mowę pogrzebową wygłosił minister obrony narodowej PRL gen. armii Wojciech Jaruzelski.
Od 15 maja 1965 był Członkiem Honorowym Polskiego Towarzystwa Turystyczno-Krajoznawczego. 17 marca 1947 przyznano mu (wciąż obowiązujący) tytuł honorowego obywatela Malborka.
| Poprzednik marsz. Konstanty Rokossowski |
 |
Minister Obrony Narodowej 1957–1968 |
|
Następca gen. dyw. Wojciech Jaruzelski |
| Poprzednik Edward Ochab |
 |
Przewodniczący Rady Państwa 1968–1970 |
|
Następca Józef Cyrankiewicz |
|
||||||||
|
||||||||||
|
||||||||||
|
||||||||||
|
||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||
