Maszyna analityczna (ang. analytical engine) - wymyślone oraz zaprojektowane przez Charlesa Babbage'a urządzenie, które da się uznać za pierwszy programowalny komputer ogólnego zastosowania[1]. Choć wcale nie była zbudowana, jej projekt stał się inspiracją do skonstruowania komputera przez późniejszych twórców.
Konstrukcja
Maszyna analityczna miała być konstrukcją mechaniczną, napędzaną silnikiem parowym. Program oraz dane miały być wprowadzane za pośrednictwem kart perforowanych (pomysł opracowany wcześniej przez Josepha Jacquarda oraz zastosowany w krośnie jego konstrukcji). Dane wyjściowe miały być drukowane na drukarce, rysowane przy pomocy urządzenia kreślarskiego (prekursora ploterów) albo zapisywane na kartach perforowanych.
Konstrukcja maszyny analitycznej zakładała rozdzielenie pamięci ("magazynu", ang. store) oraz jednostki obliczeniowej ("młyna", ang. mill) - analogicznie jak we współczesnych komputerach. Urządzenie pozwalało na wykorzystanie konstrukcji znanych z dzisiejszych języków programowania, takich jak pętle, instrukcje warunkowe czy przetwarzanie równoległe, było więc kompletne w sensie Turinga. Co znamienne, maszyna analityczna - choć wcale nie skonstruowana - była pierwszym urządzeniem, dla którego zostały napisane programy komputerowe; pierwszy z nich, autorstwa Ady Lovelace, miał obliczać liczby Bernoulliego[2].
Historia
Babbage przedstawił pierwszy projekt swojego urządzenia w 1837 roku oraz rozwijał go aż do śmierci w 1871 roku. Z uwagi na niedobór środków finansowych maszyna nie była zbudowana.
W 1910 roku syn wynalazcy, Henry Babbage, oznajmił skonstruowanie "młyna" wraz z drukarką. Urządzenie nie było programowalne oraz umożliwiało wykonywanie czterech podstawowych działań matematycznych[3].
Przypisy
