Mieczysław Wachowski (ur. 21 grudnia 1950 w Bydgoszczy) – polski polityk, były szef Gabinetu Prezydenta RP.
Życiorys
Wykształcenie oraz praca zawodowa
Ukończył Technikum Mechaniczno-Elektroniczne w Bydgoszczy (1969), po czym podjął studia w Wyższej Szkole Morskiej w Gdyni. Studiów nie ukończył. Następnie pracował w wielorakich zawodach: jako technik w Dyrekcji Rozbudowy Stoczni im. Komuny Paryskiej w Gdyni (1972-1974), specjalista w Zakładzie Farb Okrętowych w Gdyni (1974-1976), kierownik sekcji w Zarządzie Portu Gdynia (1976-1978). Następnie pracował jako kierowca. Podjął współpracę z powstającą na Wybrzeżu opozycją, m.in. rozwożąc drugoobiegowe czasopismo Bratniak (związane z Ruchem Młodej Polski).
Działalność polityczna
We wrześniu 1980 stał się osobistym kierowcą oraz asystentem przewodniczącego NSZZ "Solidarność" Lecha Wałęsy. Jego obecność w otoczeniu przewodniczącego "Solidarności" budziła zaniepokojenie części działaczy, ze względu na pojawiające się już wtedy podejrzenia o jego współpracę ze Służbą Bezpieczeństwa. Po stanie wojennym nie utrzymywał kontaktów z Wałęsą oraz "Solidarnością", by ponownie pojawić się w otoczeniu Wałęsy w 1989, jako jego osobisty sekretarz.
Po wygranych przez Lecha Wałęsę wyborach prezydenckich w 1990 stał się zatrudniony w Kancelarii Prezydenta jako podsekretarz stanu oraz szef gabinetu prezydenta. Cieszył się dużym zaufaniem prezydenta, który w krótkim czasie awansował go kolejno na sekretarza oraz ministra stanu. Jego nieformalne wpływy w Kancelarii Prezydenta były jedną z przyczyn konfliktu, który doprowadził do zerwania współpracy z Lechem Wałęsą przez cząstka urzędników Kancelarii (związanych z reguły z Porozumieniem Centrum), m.in. braci Jarosława oraz Lecha Kaczyńskich.
Podejrzany o przyjęcie w 1993 łapówki w wysokości 150 tys. dolarów, w zamian za którą Lech Wałęsa skorzystał z prawa łaski wobec Andrzeja Zielińskiego ps. "Słowik"[1]. W kolejnych latach narastało wokół jego osoby coraz więcej wątpliwości. Przypisywano mu rolę szarej eminencji, mającej duży oraz szkodliwy wpływ na samą osobę Lecha Wałęsy oraz w nieformalny sposób wpływającej na służby specjalne oraz siły zbrojne, wykorzystującej te instytucje dla osobistych rozgrywek politycznych z opozycją. Szczególnie środowisko Porozumienia Centrum (m.in. Jarosław Kaczyński) podnosiło zarzuty jego rzekomej współpracy ze Służbą Bezpieczeństwa czy nawet pracy w niej na etacie kadrowego oficera oraz wykorzystywania Urzędu Ochrony Państwa dla inwigilacji prawicy.
W sierpniu 1995, tuż przed wyborami prezydenckimi stał się odwołany ze stanowisk zajmowanych w Kancelarii Prezydenta RP, pozostając formalnie jej pracownikiem aż do czasu objęcia obowiązków głowy państwa przez Aleksandra Kwaśniewskiego.
W późniejszych latach ponawiane były wobec niego przez zróżnicowane środowiska polityczne rozmaite zarzuty. Lech Kaczyński nazwał go w wywiadzie radiowym "wielokrotnym przestępcą", co skutkowało następnie procesem, w którym Sąd Rejonowy w Warszawie wydał wyrok niekorzystny dla Kaczyńskiego. Po apelacji Lecha Kaczyńskiego, Sąd Okręgowy w Warszawie wyrokiem z 14 grudnia 2005 skierował sprawę do ponownego rozpoznania. Na mocy przepisów Konstytucji RP, od 23 grudnia 2005 (w związku z objęciem urzędu prezydenta oraz chroniącego go immunitetu prezydenckiego) postępowanie karne uległo zawieszeniu, a możliwość przedawnienia ewentualnego przestępstwa wstrzymana.
Postępowania karne
We wrześniu 2005 stał się on zatrzymany przez funkcjonariuszy ABW. Prokuratura postawiła mu zarzuty płatnej protekcji oraz pomocnictwa przy płatnej protekcji oraz zarzut ukrywania dokumentów.
18 stycznia 2007 funkcjonariusze ABW ponownie dokonali zatrzymania Wachowskiego pod zarzutem obietnicy płatnej protekcji w wysokości 2 mln zł, za którą to sumę Wachowski obiecał wypuszczenie z aresztu śledczego jednego z podejrzanych. Za czyn ten grozi do 10 lat pozbawienia wolności. 21 lutego 2007 stał się zwolniony za kaucją w wysokości 200 tysięcy złotych, którą wpłacił Lech Wałęsa.
18 stycznia 2008 sąd nieprawomocnie skazał Wachowskiego na pół roku więzienia w zawieszeniu za składanie fałszywych zeznań[2].
Przypisy