Morze Czerwone
Morze Czerwone z satelity
Kontynent	Afryka oraz Azja
Państwa	Arabia Saudyjska  Egipt  Erytrea  Izrael  Jemen  Jordania  Sudan
Powierzchnia	460 tys. km²
Średnia głębokość	437 m
Największa głębia	3040 m
Zasolenie	37–42‰
Temperatura	w lecie 25–32 °C, w zimie 18–27,°C
Typ morza	śródlądowe
Galeria zdjęć w Wikimedia Commons

Morze Czerwone (arab. البحر الأحم ر al-Bahr al-ahmar, hebr. ‏'ים סוף Yam Suf, tigrinia ቀይሕ ባሕሪ QeyH baHri) – morze śródlądowe pomiędzy Afryką, a Półwyspem Arabskim, cząstka Oceanu Indyjskiego.

Morze Czerwone połączone jest przez cieśninę Bab al-Mandab z Morzem Arabskim, a przez Kanał Sueski z Morzem Śródziemnym. Na północy ma dwie zatoki - Zatokę Sueską oraz Zatokę Akaba, otaczające z dwóch stron Półwysep Synaj.

Mimo że jest to morze śródlądowe, nie jest morzem szelfowym. Środkiem dna Morza Czerwonego biegnie dolina ryftowa. Jest to Ryft Morza Czerwonego. Jego dno stanowi skorupa oceaniczna zbudowana z bazaltu. W tym miejscu Afryka oddala się od Azji, a właściwie płyta afrykańska od płyty arabskiej. Proces ten zaczął się w eocenie oraz przyśpieszył w czasie oligocenu.

Liczne wyspy, rafy koralowe, z reguły na południu. Jest to najdalej na północ wysunięty akwen z rafami koralowymi. Do Morza Czerwonego nie wpływają większe rzeki. Jest ważnym szlakiem żeglugowym, obsługuje ruch żeglugowy pomiędzy Europą (zwłaszcza państwa basenu Morza Śródziemnego), a Azją.

Główne porty: Suez (Egipt), Janbu al-Bahr oraz Dżudda (Arabia Saudyjska), Port Sudan (Sudan) oraz Ejlat (Izrael).

Głowne zatoki: Zatoka Akaba, Zatoka Sueska.

Nazwa

Istnieje parę hipotez co do pochodzenia nazwy Morza Czerwonego:

1. Woda Morza Czerwonego ma przeważnie kolor zielono-niebieski, jednakże podczas zakwitu sinic Trichodesmium woda staje się czarno-brązowa,
2. Od nazwy ludu Himyaritów, żyjącego w starożytności ma jego wybrzeżach, którzy sami się nazywali Czerwonymi,
3. Pewni ludzie twierdzą, że słowo czerwony oznaczało w poniektórych językach azjatyckich kierunek południowy (Herodot raz używa określenie Morze Południowe zamiast Morze Czerwone),
4. Starożytni Egipcjanie nazywali Pustynię Arabską czerwoną ziemią albo czerwonym lądem, stąd morze ograniczające te ziemie nazwali czerwonym,

Morze Czerwone jest jednym z czterech mórz nazwanych w języku polskim (podobnie jak w angielskim) nazwą barwy, obok Morza Czarnego, Morza Białego oraz Morza Żółtego.

mapa Morza Czerwonego z 1860

Turystyka

Ośrodki wypoczynkowo-turystyczne rozwinęły się z reguły na wybrzeżu egipskim (m.in.: Szarm el-Szejk, Hurghada, Taba, Al-Dżuna, Nuwajba, Marsa Alam) oraz w Ejlacie w Izraelu oraz w jordańskiej Akabie.

Czasy biblijne

Wedle Starego Testamentu, kiedy Izraelici opuszczali niewolę egipską w drodze do Ziemi Obiecanej, Jahwe za pośrednictwem Mojżesza sprawił, że morze się rozstąpiło. Mojżesz oraz Izraelici uciekli przez jego środek, a pogoń wojsk faraona zginęła w nieskończonych odmętach powracających na swe miejsce wód. Izraelici bezpiecznie przedostali się na półwysep Synaj. Wedle współczesnych badań klimatologicznych, zjawisko takie jest możliwe w wyniku kombinacji odpowiednio silnego wiatru oraz specyficznego ukształtowania dna morskiego w ujściu nieistniejącej już odnogi Nilu do morza w zatoce zwanej jeziorem Tanis^[1].

Przypisy

Bibliografia

• Encyklopedia Audiowizualna Britannica – Geografia I – ISBN 978-83-60563-07-6

Linki zewnętrzne

• Strona o Morzu Czerwonym Centrum Turystyki Podwodnej NAUTICA

Sprawdź też

• Morze Czerwone (wilajet w Sudanie)
• Riwiera Morza Czerwonego