Doświadczenia.
Czy zlecić pozcjonowanie jest naprawdę dobre rezultaty. Bez wspomnianych tutaj serwisów: 130
Czas działania usługi pozycjonowaniaW odniesienie jej pozycji w wyikach wyszukiwarek i są podstawą pakietu pozycjonowanie i optymalizacja stron
| Muzeum Powstania Warszawskiego | |
 Muzeum Powstania Warszawskiego |
|
| Nazwa angielska | Warsaw Rising Museum[1][2][3][4][5][6][7] |
| Data założenia | 10 lutego 1983 |
| Państwo |  Polska, |
| Miasto | Warszawa |
| Adres | ul. Grzybowska 79 00-844 Warszawa |
| Wielkość zbiorów | 1000 eksponatów, 1500 fotografii, ponad 200 biogramów oraz map |
| Powierzchnia ekspozycji | 3000 m² |
| Dyrektor | Jan Ołdakowski |
 Galeria zdjęć w Wikimedia Commons |
|
| Strona internetowa muzeum | |
Muzeum Powstania Warszawskiego, muzeum historyczne w Warszawie, samorządowa instytucja kultury m.st. Warszawy, założone w 1983 jako Muzeum oraz Archiwum Powstania Warszawskiego, otwarte w 2004, wpisane do Państwowego Rejestru Muzeów (nr 81) w 2005, dokumentuje historię powstania warszawskiego.
Muzeum mieści się w dawnej Elektrowni Tramwajów Miejskich w Warszawie, na Woli.
Muzeum było otwarte w przeddzień 60. rocznicy wybuchu powstania, 31 lipca 2004. Jest wyrazem hołdu warszawiaków wobec tych, którzy walczyli oraz ginęli za wolną Polskę oraz jej stolicę. Ekspozycja przedstawia walkę oraz codzienność powstania na tle okupacji, poprzez ukazanie złożonej sytuacji międzynarodowej, aż po powojenny terror komunistyczny oraz losy powstańców w PRL.
Muzeum prowadzi działalność naukowo-badawczą oraz edukacyjną poświęconą dziejom powstania warszawskiego oraz historii oraz dorobku Polskiego Państwa Podziemnego. Gromadzi zbiory poświęcone tym zagadnieniom. Inicjatywą Muzeum jest także założenie Archiwum Historii Mówionej gromadzącego nagrania wspomnień uczestników powstania.
Ekspozycja w Muzeum była przyjęta przez recenzje oraz opinię publiczną pozytywnie, jako nowatorska w dziejach muzealnictwa polskiego. Wykorzystuje najnowsze techniki audiowizualne pozwalające na interaktywne uczestniczenie w oglądaniu eksponatów.
Przez wiele lat budowa Muzeum była niemożliwa z powodów politycznych. O potrzebie jego utworzenia dyskutowano już w 1956 roku, w czasie politycznej odwilży po śmierci Stalina, lecz żadne działania nie zostały podjęte aż do 1981 roku. To wtedy powołano Społeczny Komitet Budowy Muzeum Powstania Warszawskiego oraz rozpoczęto zbiórkę pamiątek z powstania. Wprowadzenie stanu wojennego w grudniu 1981 roku sparaliżowało jednak działania Komitetu.
Dopiero w 1983 ówczesny komisarz Warszawy gen. Mieczysław Dębicki, powołał oddział Muzeum Historycznego m.st. Warszawy - dzisiejszego Muzeum Powstania Warszawskiego.
W latach 1984-1994 trwały przygotowania do budowy Muzeum Powstania Warszawskiego na ruinach Banku Polskiego, powstańczej reduty przy ul. Bielańskiej. W 1984 roku prof. Janusz Durko, w owym czasie dyrektor Muzeum Historycznego m.st. Warszawy, zainicjował we współpracy ze Stowarzyszeniem Architektów Polskich konkurs na projekt Muzeum Powstania. W 1986 roku zwyciężył pomysł Konrada Kuczy-Kuczyńskiego, Andrzeja Miklaszewskiego oraz Zbigniewa Pawłowskiego. W 1994 odbyła się uroczystość wmurowania kamienia węgielnego pod budowę Muzeum, jednak z powodu niejasnych stosunków własnościowych gmachu przy Bielańskiej budowa się nie rozpoczęła.
Sytuacja zmieniła się w 2002 roku, kiedy prezydentem Warszawy stał się Lech Kaczyński. Obiecał powstańcom, że Muzeum zostanie wybudowane na 60. rocznicę wybuchu powstania warszawskiego. W roku 2003 Jan Ołdakowski wspólnie z Pawłem Kowalem, Leną Dąbkowską-Cichocką oraz Joanną Bojarską opracowali koncepcję przyszłego Muzeum. W lipcu tego samego roku zapadły najważniejsze decyzje: powołano Pełnomocnika ds. Budowy Muzeum Powstania Warszawskiego (którym stał się Ołdakowski), przeznaczono na siedzibę Muzeum zabytkowy budynek dawnej Elektrowni Tramwajowej, powołano Radę Honorową oraz Radę Programową Muzeum Powstania Warszawskiego. W grudniu 2003 Rada Warszawy uchwaliła rezolucję dotyczącą ustanowienia nowej instytucji kultury – Muzeum Powstania Warszawskiego.
Konkurs koncepcji architektonicznej, ogłoszony w sierpniu 2003, wygrał projekt architekta Wojciecha Obtułowicza, autora m.in. Polskiego Pawilonu Expo 2000 w Hanowerze. W konkursie na opracowanie koncepcji plastycznej ekspozycji zwyciężył zespół w składzie: Jarosław Kłaput, Dariusz Kunowski, Mirosław Nizio. Prace rozpoczęły się w kwietniu 2004 oraz w ciągu następnych czterech miesięcy prowadzone były na trzy zmiany, 24 godziny na dobę. Dzięki olbrzymiemu wysiłkowi oraz poświęceniu ludzi zaangażowanych w realizację projektu 31 lipca 2004 - dzień przed 60. rocznicą powstania warszawskiego - ówczesny prezydent Warszawy Lech Kaczyński otworzył Muzeum Powstania Warszawskiego.
8 kwietnia 2011 na fasadzie siedziby muzeum odsłonięto tablicę pamiątkową poświęconą Lechowi Kaczyńskiemu, wykonaną z czarnego, satynowanego granitu, z odlaną z brązu podobizną Lecha Kaczyńskiego, autorstwa Andrzeja Renesa, o wymiarach 100 x 65 cm[8].
Decyzją prezydenta Warszawy Lecha Kaczyńskiego przekazano na siedzibę Muzeum Powstania Warszawskiego budynek dawnej Elektrowni Tramwajowej przy ul. Okopowej 28, co przywróciło świetność jednemu z nielicznych już w mieście zabytków architektury przemysłowej.
Historyczną Elektrownię Tramwajową wzniesiono w latach 1904-1908. Na rozległej działce stanął też budynek administracji, powstała bocznica kolejowa, wykopano studnię artezyjską, a w 1917 wybudowano dodatkowo kotłownię. Rok później rozpoczęła się rozbudowa gmachu głównego, trwająca do roku 1923.
Działania wojenne we wrześniu 1939 spowodowały poważne uszkodzenia budynku Elektrowni. 1 sierpnia 1944 grupa żołnierzy "Kedywu" odparła ataki oddziałów niemieckiej żandarmerii oraz Wehrmachtu. Pracownicy Elektrowni trwali na posterunku do 6 sierpnia – kiedy to wkroczyli Niemcy oraz rozstrzelali załogę. Podczas powstania warszawskiego w pobliżu toczyły się zaciekłe walki o utrzymanie tzw. "twardego frontu". Wraz z upadkiem powstania Niemcy zbombardowali teren wolskiej Elektrowni, a ocalałe mury wysadzili.
Po wojnie uznano, że w wyniku odbudowy Elektrownia powinna zostać przekształcona w ciepłownię, co też się stało. Budynek był wielokrotnie przejmowany przez kolejnych właścicieli. W latach 70. jego ceglaną fasadę pokrywał szary tynk, tzw. baranek. W 2004, dzięki pracy konserwatorów zaangażowanych przez Muzeum, budynek Elektrowni odzyskał dawny wygląd. Wynalazcą nowatorskiej metody czyszczenia ceglanych murów z cementowego tynku jest Bogusław Kornecki, który opracował pomysł podgrzewania tynku palnikiem. W 2006 na 34. Międzynarodowej Wystawie Wynalazczości w Genewie odebrał złoty medal z wyróżnieniem oraz statuetkę "Geniusza".
W połowie kwietnia 2004, po zdemontowaniu kotłów oraz innych ciężkich elementów, rozpoczęły się trudne, całodobowe prace remontowo-budowlane przygotowujące Muzeum na otwarcie w lipcu.
Zabytkowy budynek jest jednym z nielicznych zachowanych dziś przykładów architektury przemysłowej z początku XX wieku. Nad gmachem Muzeum góruje 32-metrowa wieża, na ścianie której z daleka widać symbol Polski Walczącej. Na szczycie wieży istnieje taras widokowy, z którego da się zobaczyć rozległą panoramę Śródmieścia oraz bliskiej Woli a także teren walk na linii "twardego frontu".
W 2005 roku Muzeum zaangażowało się w rewitalizację pomnika Piotra Lędziakowskiego, który zginął 13 kwietnia 1917 r. w wyniku wybuchu kotła. Fragmenty kratownic z hali Elektrowni oraz słupki z zabetonowanych tramwajowych szyn posłużyły rewitalizacji grobu pracownika Elektrowni. Prace konserwatorskie przeprowadził Bogusław Kornecki (główny konserwator Społecznego Komitetu Opieki nad Starymi Powązkami) oraz Jerzy Niewiadomski (specjalista od renowacji zabytków z metalu).
Dyrektorem Muzeum jest Jan Ołdakowski, a jego zastępcami są: dr Dariusz Gawin (Szef Instytutu Stefana Starzyńskiego), Łucja Konopka (Zastępca Dyrektora ds. Ekonomicznych) oraz dr Paweł Ukielski, (Zastępca Dyrektora ds. Merytorycznych)[9].
Ekspozycja zlokalizowana jest na trzech kondygnacjach (parter, antresola oraz piętro), na całkowitej powierzchni ponad 3000 m2. Składa się na nią blisko 1000 eksponatów, 1500 fotografii, ponad 200 informacji biograficznych oraz historycznych, a także mapy, tablice, filmy, kroniki, zaaranżowane w porządkach chronologicznym oraz tematycznym.
Kompozycja ekspozycji muzealnej oddziałuje obrazem, światłem oraz dźwiękiem. Aranżacja wnętrza oraz wykorzystanie efektów multimedialnych przybliżają powstańczą rzeczywistość. Centralnym punktem Muzeum jest stalowy monument, przecinający wszystkie poziomy ekspozycji. Jego ściany pokrywają daty kolejnych dni Powstania oraz ślady po pociskach. W kilkumetrowym Monumencie – "bijącym sercu walczącej Warszawy" – zamknięto odgłosy powstańczej stolicy. Wytyczona trasa przedstawia chronologię wydarzeń oraz prowadzi przez poszczególne sale tematyczne. Zwiedzający poruszają się w scenerii sprzed ponad 60. lat, chodzą po granitowym bruku wśród gruzów niszczonej Stolicy.
Wystawa przedstawia historię powstania warszawskiego począwszy od niemieckiej oraz sowieckiej napaści we wrześniu 1939 roku, poprzez okupację, akcję "Burza", przygotowanie do powstania, jego wybuch oraz przebieg, sytuację na arenie międzynarodowej w 1944 roku, założenie nielegalnego, komunistycznego rządu w Lublinie a skończywszy na losach powstańców w PRL.
Na parterze przedstawiono czas okupacji oraz sam wybuch powstania – Godzinę "W". W tę cząstka ekspozycji wprowadza kalendarium wydarzeń od 1 września 1939 po 8 maja 1945 Pokazano życie codzienne okupowanej stolicy, niemiecki terror, którego symbolem są Palmiry oraz więzienie na Pawiaku, a także funkcjonowanie Polskiego Państwa Podziemnego oraz Akcję "Burza". Najbardziej wymownym symbolem godziny "W" jest zegar ustawiony na godzinę 17.00. Atmosferę warszawskiej ulicy tamtego czasu oddają polskie flagi na replice jednego z niemieckich bunkrów oraz zdjęcia Eugeniusza Lokajskiego.
W oddzielnym pomieszczeniu eksponowane są maszyny drukarskie z lat 40., wszystkie są sprawne oraz drukują m.in. historyczne obwieszczenie z 3 sierpnia 1944, "Biuletyn Informacyjny" oraz ulotki okolicznościowe.
W przeznaczonej specjalnie dla dzieci Sali Małego Powstańca - jedynej tego typu w Polsce - jasnej oraz kolorowej, dzieci uczą się historii oglądając teatrzyk powstańczy czy wcielając się w rolę harcerskich listonoszy oraz sanitariuszek. Najmłodsi goście posiadają do dyspozycji repliki dawnych zabawek, gry planszowe oraz puzzle.
Na drugi poziom ekspozycji da się wjechać przeszkloną windą, na której widnieją powstańcze opaski. Na antresoli zaprezentowano walki w sierpniu oraz życie codzienne w powstańczej Warszawie. Pokazano ludobójstwo na Woli, życie religijne oraz kulturalne, alianckie zrzuty oraz szpital powstańczy. W kinie Palladium wyświetlane są trzy powstańcze kroniki filmowe Biura Informacji oraz Propagandy AK, pokazywane w czasie powstania. Na trasie zwiedzania istnieje aranżacja kanału, gdzie identyfikacji z powstańcami służy odpowiednia scenografia, efekty wizualne oraz dźwiękowe.
Kanał oraz schody prowadzą na piętro. Ten fragment ekspozycji pokazuje walki we wrześniu toczące się na Czerniakowie, Mokotowie oraz Żoliborzu, udział w powstaniu żołnierzy NSZ oraz AL, a także cudzoziemców. Przedstawiono upadek powstania oraz następujące po nim wydarzenia – powstanie oraz działalność PKWN, decyzje Wielkiej Trójki, kapitulację oraz exodus ludności Warszawy. Przedstawiono też losy powstańców w PRL. Wyróżnioną częścią jest Miejsce Pamięci, w którym leżą powstańcze mogiły. Są także trzy odrębne pomieszczenia: "Radiostacje oraz łączność", "Poczta polowa" oraz "Niemcy".
Na piętrze istnieje kawiarenka "Pół Czarnej" o wystroju stylizowanym na lata międzywojenne.
Druga cząstka ekspozycji, zwana Halą z Liberatorem, stanowi całkowicie odmienną przestrzeń. Jest to duża przestronna sala, dawna hala kotłów elektrowni, w której istotną rolę odgrywa gra światła oraz przestrzeni. Jej centralnym punktem jest replika samolotu Consolidated B-24 Liberator, pilotowanego przez kapitana Zbigniewa Szostaka, zestrzelonego przez myśliwce Luftwaffe w okolicach Bochni. Oryginalne elementy samolotu, odnalezione w rejonie katastrofy, włączono w jego replikę, wykonaną w skali 1:1. Do atrakcji tej części Muzeum da się zaliczyć również: odrestaurowany jeden z kotłów elektrowni, wieżę widokową, rekonstrukcję kanału oraz salę kinową.
W podziemiach Hali z Liberatorem istnieje sala "Niemcy w okupowanej Warszawie" przedstawiająca historię lat 1939-1944 widzianą oczami tych, przeciwko którym wybuchło powstanie. Chętni potrafią przejść przez kanał, udostępniony w tej części ekspozycji - już nie tak przestronny oraz komfortowy, jak na antresoli.
31 lipca 2004 roku, w dniu otwarcia Muzeum, w Parku odbyła się uroczysta msza św. celebrowana przez Prymasa Polski, Kardynała Józefa Glempa. Centralnym elementem Parku Wolności jest Mur Pamięci o długości 156 m, na którym wyryto blisko 11 tysięcy nazwisk żołnierzy Armii Krajowej poległych w powstaniu[10].
Lista ta jest nieustannie uzupełniana, cały czas przyjmowane są nowe zgłoszenia. Nazwiska są weryfikowane na podstawie dokumentów archiwalnych, list Czerwonego Krzyża oraz innych źródeł. Umieszczane są w tzw. systemie holenderskim, w ponumerowanych kolumnach, w porządku alfabetycznym.
Drukowane listy nazwisk z numerami są dostępne w Muzeum, pełny zestaw nazwisk dostępny jest także za pośrednictwem Internetu[11][12].
W centralnej części Muru zawieszono ważący 230 kg dzwon "Monter", poświęcony gen. bryg. Antoniemu Chruścielowi - dowódcy sił powstania warszawskiego, trzykrotnemu kawalerowi Orderu Virtuti Militari oraz Krzyża Walecznych. Dzwon bije 1 sierpnia o "godzinie W", czyli o godzinie 17.00 w dzień wybuchu Powstania Warszawskiego.
Na tyłach Muru Pamięci zwiedzić da się plenerową galerię "Mur Sztuki", gdzie swoje prace prezentują artyści z Polski oraz z zagranicy. Do tej pory swoje murale namalowali m.in. Edward Dwurnik, Wilhelm Sasnal, Stasys Eidrigevicius, Papcio Chmiel, Andrzej Pągowski, Grupa Twożywo, Bartek Materka, Przemysław Truściński, Galeria Rusz, Rafał Roskowiński, Wojtek Jaruszewski, Jakub Rebelka, Anna Czarnota, Wojciech Jaruszewski oraz Piotr Janowczyk.
Patronem kaplicy Muzeum Powstania Warszawskiego jest ks. Józef Stanek, jeden ze 108 błogosławionych, który stał się schwytany przez SS-manów oraz zginął na szubienicy 23 września 1944 roku. W 2004 roku jego relikwie, przechowywane dotychczas w świątyni Ojców Pallotynów z Prowincji Chrystusa Króla w Warszawie, zostały uroczyście złożone jako dar Prowincji dla muzealnej kaplicy w mensie ołtarzowej. Ks. Józef Stanek stał się beatyfikowany w 1999 roku przez Jana Pawła II. Kaplicę, zgodnie z wytycznymi liturgicznymi Kurii, zaprojektował arch. Wojciech Obtułowicz. Ściany wyłożono szarym wapieniem z Hiszpanii, podłogę zaś kostką brzozową. W każdą niedzielę o godz. 12.30 w kaplicy Muzeum Powstania Warszawskiego odprawiana jest msza.
W październiku 2004 rozpoczęty stał się projekt Archiwum Historii Mówionej[13]. Jego podstawowym celem jest utrwalenie relacji kilku tysięcy żołnierzy Armii Krajowej – uczestników powstania warszawskiego, żyjących dzisiaj w Polsce oraz za granicą.
Ankieta przygotowana przez zespół historyków oraz socjologów nie koncentruje się zaledwie na powstaniu warszawskim. Informacje dotyczą życia powstańców przed wybuchem II wojny światowe, ich aktywności podczas okupacji niemieckiej oraz ich losów po wojnie.
Zebrane materiały są pomocne zarówno dla historyków, jak oraz badaczy Polskiego Państwa Podziemnego, a także w programach edukacyjnych oraz w nauczaniu.
Do końca 2009 roku Archiwum przeprowadziło ponad 2400 wywiadów z uczestnikami powstania warszawskiego. Wszystkie relacje są utrwalane w wersji elektronicznej. Zapisy filmowe rozmów będą sukcesywnie udostępniane w czytelni Muzeum, a cząstka z nich da się obejrzeć na kanale YouTube[14].
Celem Powstańczych Biogramów jest opracowanie możliwie pełnego zbioru biogramów uczestników powstania warszawskiego[15]. Biogramy to osoba internetowej "encyklopedii" poświęconej powstańcom, którą każdy może współredagować. Dzięki zaangażowaniu żyjących powstańców, ich rodzin oraz wszystkich zainteresowanych istnieje możliwość dotarcia do bezcennych informacji, zdjęć oraz dokumentów. Zweryfikowane przez historyków materiały pozwolą na uzupełnienie oraz ocalenie danych na temat uczestników powstania.
Sekcja Dydaktyczna Muzeum prowadzi lekcje muzealne z historii oraz języka polskiego na wielorakich poziomach nauczania – od szkoły podstawowej po licea oraz inne szkoły ponadgimnazjalne. Zajęcia są dostosowane do wieku uczestników oraz dostarczają wiedzę o dziejach powstania warszawskiego oraz okresie II wojny światowej w Polsce.
Sekcja Dydaktyczna organizuje także certyfikowane szkolenia merytoryczne oraz metodyczne, otwarte wykłady oraz seminaria oraz warszawskie oraz ogólnopolskie projekty edukacyjne, wykraczające poza tradycyjnie rozumianą dydaktykę szkolną oraz doskonalenie zawodowe.
Elementem edukacyjnym jest także Sala Małego Powstańca - specjalnie wydzielona dla dzieci cząstka ekspozycji. Najmłodsi potrafią tu zacząć swoją "przygodę z historią" w przestrzeni dostosowanej do fizycznych oraz psychologicznych potrzeb dziecka, wśród zabawek oraz gier związanych z epoką, pod opieką specjalnie wyszkolonych instruktorów.
Działalność Muzeum w dużej mierze ma za podstawę na pracy wolontariuszy, których ok. 90 aktualnie współpracuje z Muzeum. Są wśród nich gimnazjaliści, licealiści, studenci, ludzie aktywni zawodowo, ale też emeryci oraz renciści, a także sami powstańcy, którzy pomagają w wielorakich działach Muzeum. Są przewodnikami Muzeum, nagrywają oraz prowadzą wywiady z powstańcami, a także pomagają w Dziale Promocji, współtworzą projekty edukacyjne oraz wykonują prace biurowe. Praktycznie każdy, kto interesuje się Powstaniem Warszawskim oraz chce pogłębić swoją wiedzę nie tylko na temat historii, ale też nowoczesnych sposobów jej promocji może zostać wolontariuszem Muzeum.
Instytut Stefana Starzyńskiego to oddział Muzeum Powstania Warszawskiego, który poprzez programy edukacyjne, badawcze, działalność wydawniczą ma propagować wiedzę na temat Warszawy, koncentrując się przede wszystkim na najnowszej historii stolicy oraz na kwestiach związanych z jej rozwojem[16].
16 lipca 2008 Muzeum podpisało umowę z właścicielem warszawskiego Fotoplastikonu. Dzięki temu Muzeum udostępniło mieszkańcom stolicy oraz turystom bogate zbiory fotograficzne gromadzone przez ponad sto lat w budynku przy Alejach Jerozolimskich 51.
Fotoplastikon powstał na początku XX w. oraz z niewielkimi przerwami działał przez całe stulecie, zachowując pierwotną lokalizację. Dziś stanowi jedyne w Polsce oraz jedno z niewielu na świecie czynnych urządzeń tego typu. W zbiorach Fotoplastikonu jest ponad 3000 oryginalnych fotografii z wielorakich zakątków świata dokumentujących otwarcie Kanału Sueskiego, wyprawę na Spitsbergen, ślub księżniczki Anny, "Japonię – jakiej nie znamy", Warszawę na przełomie wieków[17].
Muzealny sklepik oferuje szeroki wybór publikacji historycznych, mapy, plakaty, wydawnictwa płytowe, filmy, pamiątki, gadżety, repliki przedwojennych zabawek[18].
|
||||||||||||||||||||||||||
Na mapach:
