Płatności:
Młodość, kreatywność i hobbistyczne podejście do wszystkiego czym sie zajmujemy - to właśnie nasze atuty. Wykonywanie powierzonych nam zadań jest dla nas problemem.
Dlatego Pierwszym producent mebli). Listę słów przeprowadzących do dane słowami kluczowe powinien być krótkim czasie:
 |
Ten artykuł trzeba dopracować zgodnie z zaleceniami edycyjnymi: W artykule są rozliczne błędy. Mieszane są pojęcia uszkodzenia (impairment), niepełnosprawności (disability), upośledzenia (handicap). Poza tym są zróżnicowane definicje (WHO ICDH). Nowsza jest definicja ICDH-2 (Impairments, Activity, Participation). Różni się od europejskiej definicji (przyjętej w październiku 1994), która kładzie nacisk na aspekt, że to społeczeństwo czyni z osoby z jakimś uszkodzeniem osobę niepełnosprawną (przez stwarzanie barier).. Dokładniejsze informacje o tym, co trzeba poprawić, być może leżą na stronie dyskusji tego artykułu. Po wyeliminowaniu niedoskonałości prosimy usunąć szablon {{Dopracować}} z kodu tego artykułu. |
Niepełnosprawność – długotrwały stan występowania pewnych ograniczeń w prawidłowym funkcjonowaniu człowieka. Ograniczenia te spowodowane są na skutek obniżenia sprawności funkcji fizycznych, psychicznych bądź umysłowych. Jest to także uszkodzenie, czyli utrata albo wada psychiczna, fizjologiczna, anatomiczna struktury organizmu. Utrata ta bywa całkowita, częściowa, trwała albo okresowa, wrodzona albo nabyta, ustabilizowana albo progresywna.
Niepełnosprawność jest jednym z ważniejszych problemów współczesnego świata. Wynika to z powszechności oraz rozmiaru tego zjawiska. Z niepełnosprawnością fizyczną wiąże się ponadto zwykle tzw. niepełnosprawność społeczna, czyli niemożność pełnego funkcjonowania w społeczeństwie. Rok 2003 ogłoszono rokiem niepełnosprawnych.
Do grupy osób z niepełnosprawnością społeczną zaliczamy także ludzi, którzy z wielorakich przyczyn nie są w stanie samodzielnie albo prawidłowo funkcjonować w społeczeństwie. Zaliczamy do tej grupy m.in. narkomanów, alkoholików czy więźniów.
Spis treści |
Wedle WHO osoba niepełnosprawna to taka, która nie może samodzielnie, częściowo albo całkowicie zapewnić sobie możliwości normalnego życia indywidualnego oraz społecznego na skutek wrodzonego albo nabytego upośledzenia sprawności fizycznej albo psychicznej.
Niepełnosprawną jest osoba, której stan fizyczny oraz (lub) psychiczny, trwale albo okresowo utrudnia, ogranicza albo uniemożliwia wypełnianie zadań życiowych oraz ról społecznych zgodnie z normami prawnymi oraz społecznymi.
Osoba niepełnosprawna jest jednostką w pełni swych praw znajdującą się w sytuacji upośledzającej ją stworzonej przez bariery środowiskowe, ekonomiczne oraz społeczne, których nie może tak jak inni ludzie przezwyciężyć wskutek występujących w niej uszkodzeń.
Osoby niepełnosprawne wyznacza się jako osoby, których stan fizyczny, psychiczny albo umysłowy trwale albo okresowo utrudnia, ogranicza bądź uniemożliwia wypełnienie ról społecznych, a w szczególności zdolności do wykonywania pracy zawodowej jeżeli uzyskały orzeczenie o zakwalifikowaniu przez organy do jednego z trzech stopni niepełnosprawności (znacznego, umiarkowanego, lekkiego) oraz o niezdolności do pracy.
Osoby niepełnosprawne da się podzielić wedle wielorakich kryteriów:
Najważniejsze przepisy prawne związane z osobami niepełnosprawnymi leżą w:
Wedle ustawy o pomocy społecznej niepełnosprawność oznacza niezdolność do pracy w rozumieniu przepisów o emeryturach oraz rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych albo zaliczenie do grupy inwalidów albo legitymowanie się stopniem niepełnosprawności w rozumieniu przepisów o rehabilitacji zawodowej oraz społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych.
Wyróżnia się ponadto:
Osoby niepełnosprawne potrafią uzyskać oficjalne, administracyjne uznanie ich niepełnosprawności występując o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności. Dokument taki wydają Powiatowe Zespoły ds. Orzekania o Niepełnosprawności. Uzyskany dokument zawiera podstawowe informacje o przyczynie niepełnosprawności posiadacza, o stopniu niepełnosprawności (znaczny, umiarkowany albo lekki), o wskazaniach dotyczących rehabilitacji, leczenia oraz wyposażenia w sprzęt ortopedyczny, a także wskazania dotyczące szczególnych uprawnień, jak dla przykładu prawa do korzystania z ułatwień dla osób niepełnosprawnych zawartych w Niemal o Ruchu Drogowym.
Orzeczenie o Stopniu Niepełnosprawności jest niezbędne kiedy osoba niepełnosprawna chce korzystać z przywilejów oraz ułatwień zawartych w dla przykładu w prawie odnoszącym się do zatrudnienia. W szczególności jest podstawą do przyznania wielorakich dofinansowań do kosztów zatrudnienia pracowników niepełnosprawnych.
Określenie stopnia niepełnosprawności bywa także dokonane przez lekarzy orzeczników Zakładu Ubezpieczeń Społecznych albo Kasy Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego. Takie orzeczenie jest niezbędne w przypadku występowania o przyznanie renty inwalidzkiej, albowiem orzeczenie Powiatowego Zespołu ds. Orzekania o Niepełnosprawności nie jest wystarczające, by uzyskać świadczenia z racji ubezpieczeń społecznych.
Ta dwoistość źródeł orzekania o poziomie niepełnosprawności jest częstą przyczyną nieporozumień związanych z prawami do świadczeń oraz szczególnych uprawnień osób niepełnosprawnych. Nieporozumienia pogłębiane są dodatkowo przez nieprecyzyjną oraz niepoprawnie interpretowaną nomenklaturę stopni niepełnosprawności.
Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydawane przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności jest dokumentem, którym osoba niepełnosprawna posługuje się kiedy chce korzystać z przywilejów oraz uprawnień, które jej przysługują z wyjątkiem świadczeń rentowych.
Orzeczenie wydawane przez lekarzy orzeczników instytucji ubezpieczeń społecznych (ZUS oraz KRUS) są konieczne w przypadku występowania o świadczenia rentowe z tytułu niezdolności do pracy, bywają oraz są także wielokrotnie uznawane jako podstawa do korzystania z poniektórych innych przywilejów oraz uprawnień przewidzianych dla osób niepełnosprawnych.
Należy posiadać na uwadze fakt, że orzeczenia wydawane przez te instytucje nie są od siebie zależne oraz każda z nich może orzec odmienny stopień niepełnosprawności, co dodatkowo komplikuje sytuację osób niepełnosprawnych. Częstą sytuacją jest orzeczenie dla jednej osoby znacznego stopnia niepełnosprawności przez Powiatowy Zespół ds. Orzekania o Niepełnosprawności oraz umiarkowanego stopnia niepełnosprawności przez ZUS. Jest to spowodowane, jak się wydaje, względami ekonomicznymi, albowiem orzeczony stopień niepełnosprawności przez ZUS definiuje poziom świadczeń, które są tym wyższe, im wyższy jest stopień niepełnosprawności.
Orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wielokrotnie łączy się ze stwierdzeniami w wydawanych przez instytucje orzekające dokumentach o całkowitej bądź częściowej „niezdolności do pracy”. Wielokrotnie do tych pojęć dochodzą jeszcze określenia takie, jak niezdolność do samodzielnej egzystencji. Zupełnie niesłusznie pewne osoby wpisy takie asymilują z „zakazem pracy” wyobrażając sobie, że osób posiadających te orzeczenia nie wolno zatrudniać.
Należy więc zwrócić uwagę, że w KAŻDYM przypadku zatrudniania osoby niepełnosprawnej na jakiekolwiek stanowisko to lekarz medycyny pracy albo lekarz prowadzący decyduje o tym, czy dana osoba może pracować oraz jakie warunki pracy muszą jej być zapewnione.
Ogromny procent osób niepełnosprawnych może pracować zawodowo, jednak w poniektórych przypadkach niezbędne jest odpowiednie dostosowanie stanowiska pracy. Wbrew pojawiającym się czasami opiniom przyznanie osobie niepełnosprawnej tzw. „Pierwszej Grupy Inwalidzkiej”, co przekłada się faktycznie na określenie „znacznego stopnia niepełnosprawności” NIE OZNACZA zakazu pracy. O tym, czy osoba niepełnosprawna może, czy nie może pracować na danym, konkretnym stanowisku decyduje za każdym razem lekarz medycyny pracy. Również lekarz medycyny pracy decyduje o ewentualnym wymiarze czasu pracy osoby niepełnosprawnej oraz czynnościach, których nie może wykonywać.
Nieletnie osoby niepełnosprawne podlegają takiemu jak wszyscy inni obowiązkowi szkolnemu. Pewni ludzie niepełnosprawni z racji swojego stanu muszą być nauczani w szczególnych warunkach. O przyznaniu prawa do specjalnego trybu nauczania decydują Zespoły Orzekające Poradni Psychologiczno-Pedagogicznych, jednak stale ostateczna decyzja o wyborze metody oraz sposobu nauczania leży w rekach rodziców bądź opiekunów nieletniej osoby niepełnosprawnej.
Zespoły Orzekające Poradni Psychologiczno-Pedagogicznych potrafią umożliwić niepełnosprawnemu dziecku korzystanie z przedszkola do ukończenia 10 roku życia, a niepełnosprawnej młodzieży przedłużenie nauki w szkołach podstawowych do 18 roku życia, a w ponadpodstawowych do 24 roku życia.
