Polski Kontyngent Wojskowy w Misji Szkoleniowej Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego w Republice Iraku (do 2008 Polski Kontyngent Wojskowy w składzie Międzynarodowych Sił Stabilizacyjnych w Republice Iraku) Multinational Division Central-South (2003-2008) Military Advisory Liaison Team (2008-2011)
Operacja Iraqi Freedom (2003-2008)  NATO NTM-I (2005-2011)
Irak
Historia
Państwa wystawiające	Polska
Państwa mandatowe	Irak
Postanowienie o użyciu	6 czerwca 2003 M.P. z 2003 r. Nr 30, poz. 410
Rozpoczęcie misji	4 września 2003
Zakończenie misji	31 grudnia 2011
Liczba zmian	10 (OIF) 8 (NTM-I)
Dowódcy
Pierwszej zmiany	gen. dyw. Andrzej Tyszkiewicz
Ostatniej zmiany	ppłk Grzegorz Kokosiński
Konflikt zbrojny
stabilizacja Iraku
Organizacja
Typ	operacyjny (2003-2008), szkoleniowy (2008-2011), logistyczny (2011)
Podporządkowanie	Wielonarodowe Połączone Siły Zadaniowe 7 (2003-2004), Wielonarodowy Korpus Irak (2004-2008) NTM-I (2008-2011)
Liczebność	ok. 2500 żołnierzy (2003-2005) ok. 1700 żołnierzy (2005) ok. 1400 żołnierzy (2005-2006) ok. 900 żołnierzy (2006-2008) ok. 20 żołnierzy (2008-2009) ok. 15 żołnierzy (2009-2011) ok. 10 żołnierzy (2011)
Skład	1 Brygadowa Grupa Bojowa, bataliony: dowodzenia, logistyczny, SGPSz, kompania CIMIC, pluton ŻW, NSE (2003) Siły zadaniowe: Ryś, Sokół, Zgrupowanie Sił Specjalnych, Grupa CIMIC, Grupa Zabezpieczenia Medycznego, NSE (2008)
Dyslokacja	Babil (2003-2005), Al-Kadisijja (2004-2008), Bagdad, Karbala (2003-2005), Wasit (2003-2008)

Polski Kontyngent Wojskowy w składzie Międzynarodowych Sił Stabilizacyjnych w Republice Iraku, od 2008 Polski Kontyngent Wojskowy w Misji Szkoleniowej Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego w Republice Iraku (PKW Irak) - wydzielony komponent Sił Zbrojnych RP, przeznaczony do udziału w działaniach wojennych (2004), stabilizacji (2003-2008), szkoleniu sił bezpieczeństwa (2005-2011) oraz zabezpieczenia logistycznego sił sojuszniczych (2011) w Iraku. Drugi co do wielkości kontyngent zagraniczny wystawiony przez Wojsko Polskie w całej jego historii (w szczytowym okresie ok. 2500 żołnierzy).

W latach 2003-2008 dowództwo polskiego kontyngentu było równocześnie dowództwem Multi-National Division Central-South - MND C-S (Wielonarodowej Dywizji Centrum-Południe - WDC-P) oraz początkowo podlegały mu siły z 22 innych państw. Po 2008 w Iraku pozostało kilkunastu polskich oficerów, tworzących do 2011 Military Advisory Liaison Team - MALT (Wojskowy Zespół Doradczo-Łącznikowy).

Historia

"Iraqi Freedom"

  Sprawdź też: II wojna w Zatoce Perskiej.

  Sprawdź też: Kalendarium II wojny nad Zatoką Perską.

20 marca 2003 wojska USA oraz sojuszników zaatakowały Irak. Z uwagi na z przygotowaniami do inwazji już wcześniej, bo 17 marca Prezydent RP Aleksander Kwaśniewski, na wniosek Prezesa Rady Ministrów Leszka Millera zdecydował o przekształceniu zgrupowania działającego w Zatoce Perskiej w samodzielny polski kontyngent wojskowy, składający się z pododdziału komandosów Gromu oraz Formozy (biorących udział w walkach na irackim wybrzeżu), plutonu likwidacji skażeń z 4 Pułku Chemicznego oraz ORP Kontradmirał Xawery Czernicki.

 Osobny artykuł: Polski Kontyngent Wojskowy w Zatoce Perskiej (2003).

W kwietniu 2003, po zdobyciu Bagdadu oraz rozbiciu niemalże całości irackich sił zbrojnych, Amerykanie rozpoczęli wykonywanie władz okupacyjnych oraz podzielili Irak na cztery sektory stabilizacyjne:

• Sektor Północny (proponowano Australii, objęły Stany Zjednoczone),
• Sektor Centralno-Północny (objęły Stany Zjednoczone),
• Sektor Centralno-Południowy (wielonarodowy, proponowano Danii, objęła Polska),
• Sektor Południowy (wielonarodowy, objęła Wielka Brytania).

• 

  Sektory sił międzynarodowych w 2003

• 

  Sektory sił międzynarodowych w 2004

Polski żołnierz w Iraku

Po odmowie rządu duńskiego, objęcie kontroli nad strefą środkowo-południową zaproponowano Polsce. Rząd Leszka Millera wyraził zgodę, licząc w ten sposób m.in. na intratne kontrakty na odbudowę Iraku, czy umocnienie pozycji na arenie międzynarodowej. Kontyngent wojskowy, wówczas największy w historii polskich misji pokojowych (w związku z niejasną sytuacją prawną sił międzynarodowych, misja iracka (jako jedyna) miała status stabilizacyjnej), bo liczący ok. 2500 żołnierzy, formowano na bazie 12 DZ (dowództwo oraz jednostki dywizyjne) oraz 12 BZ (brygadowa grupa bojowa) od kwietnia (kiedy to powołano Grupę Organizacyjno-Przygotowawczą) do czerwca. Przemieszczenie w rejon operacji rozpoczął na początku czerwca, w następujących fazach:

• 5-12 czerwca - grupa inicjatywna
• 2-8 lipca - grupa przygotowawcza
• 5-22 sierpnia - siły główne.

Z uwagi na z faktem, że polskie siły zbrojne nie były w stanie samodzielne objąć kontrolę nad Wielonarodową Dywizją Centrum-Południe, wsparły je wojska z 22 (od grudnia 2003 23) innych państw. Były to: Bułgaria, Dania, Dominikana, Filipiny, Gruzja (od grudnia), Hiszpania, Holandia, Honduras, Kazachstan, Korea Południowa, Litwa, Łotwa, Mongolia, Nikaragua, Norwegia, Rumunia, Salwador, Słowacja, Tajlandia, Stany Zjednoczone, Ukraina, Węgry, a w ramach pomocy NATO: Wielka Brytania oraz Włochy. Struktura organizacyjna MND C-S przedstawiała się wówczas następująco:

+////// Dowództwo oraz sztab WDC-P (Babilon)

Dywizja liczyła wówczas ok. 8500 żołnierzy - 2500 z Polski, 6000 z państw sojuszniczych - był to pierwszy przypadek, kiedy jednostki Sił Zbrojnych RP dowodziły taką ilością żołnierzy z innych państw. 3 września 2003 przejęła odpowiedzialność za ochronę pięciu prowincji (Babil, Wasit, An-Nadżaf, Al-Kadisijja oraz Karbala), zajmujących obszar 64 058 km2 oraz zamieszkałych przez ok. 3,6 mln Irakijczyków. W ramach niej PKW miał nadzorować proces przywracania porządku oraz bezpieczeństwa oraz odbudowę oraz zabezpieczenie infrastruktury, ochraniać ważne punkty cywilne oraz wojskowe, patrolować wyznaczone strefy, pomóc w szkoleniu Irackich Sił Bezpieczeństwa oraz w wykryciu oraz zniszczeniu broni masowego rażenia (której istnienia ostatecznie nie udowodniono) oraz arsenałów innego typu (jesienią 2003 polscy żołnierze odnaleźli skład rakiet Roland, który błędnie zinterpretowano jako dostarczony w trakcie obowiązywania embarga) oraz podejmować akcje zbrojne tylko w samoobronie (mandat polskiego kontyngentu, mimo iż nie był ofensywny, oraz tak był o wiele mniej restrykcyjny niż innych podległych sił koalicyjnych, co w późniejszym czasie wielokrotnie powodowało trudności w wykonywaniu zadań).

Oryginalnie strefa MND C-S była względnie spokojna, zaś wszelkie niepokoje udawało się uspokajać mediacjami albo demonstracją siły (np. październikowe zamieszki w Karbali, zakończone po przybyciu amerykańskiej brygadowej grupy bojowej), jednak pod koniec roku wojska koalicji, w tym Polaków, coraz częściej stawały się celem ataków ugrupowań rebelianckich, w tym największego, przeprowadzonego 27 grudnia w Karbali (zginęło 5 żołnierzy, rannych było 37, w tym 2 z PKW). Wynikiem zamachów było przerwanie działań CIMIC-u oraz GST (grup wsparcia rządu). Rozpoczętej w lutym 2004 II zmianie przyszło działać w o wiele gorszych warunkach. Polskie patrole były intensywniej atakowane przez tzw. IED-y (fugasy), czyli zdalnie odpalane miny-pułapki albo zamachowców-samobójców. Zamach w Madrycie 11 marca 2004 oraz wybory parlamentarne w Hiszpanii spowodowały objęcie władzy przez socjalistów, którzy zdecydowali o zakończeniu misji irackiej do kwietnia 2004. Na ten sam krok zdecydowały się rządy Dominikany, Hondurasu oraz Nikaragui, co uczyniło rozwiązanie 3 Brygadowej Grupy Bojowej oraz przejęcie kontroli nad podległymi jej prowincjami (An-Nadzaf oraz Al-Kadisijja) przez amerykański 2 Pułk Kawalerii Pancernej.

Patrol z Camp Alfa

Jednak największym wyzwaniem dla PKW oraz całej WDC-P było rozpoczęte 4 kwietnia powstanie Armii Mahdiego Muktady as-Sadra (pierwsze zamieszki miały miejsce dzień wcześniej). Tego dnia polskie plutony sił szybkiego reagowania (QRF) zostały odcięte w Karbali, Al-Hilli oraz Nadżafie oraz przez parę dni były oblegane przez sadrystów oraz bojowników Al-Kaidy oraz czeczeńskich. Najbardziej krwawe walki toczyły się o karbalski ratusz, podczas których zginęło ok. 200 rebeliantów oraz ani jeden Polak. W tym czasie polskie oraz koalicyjne bazy (znajdujące się na obrzeżach miast) były silnie ostrzeliwane, a patrole intensywniej atakowane bronią ręczną albo wysadzane przez miny-pułapki, co wymuszało regularne oczyszczanie dróg transportowych. W ciągu miesiąca dochodziło do średnio 70 kontaktów bojowych, mimo prowadzonych rozmów o zawieszeniu broni, na czas których kontrolowane przez Armię Mahdiego miasta w sektorze WNDC-P (Ad-Diwanijję, Karbalę oraz An-Nadżaf, Al-Kut Amerykanie odbili 16 kwietnia) zostały otoczone przez sił koalicji (głównie 1 Dywizja Pancerna (USA), wspierana przez Polaków). 5 maja, po fiasku rozmów, rozpoczęła się zasadnicza cząstka Operacji Żelazny Miecz - oddziały amerykańskie, wspierane przez żołnierzy z Polski oraz Bułgarii, wkroczyły do zajmowanych przez sadrystów miast. Rozpoczęły się trwające 19 dni walki uliczne, prowadzone przede wszystkim przez Amerykanów, w wyniku których Armia Mahdiego wycofała się Karbali, An-Nadżafu oraz Ad-Diwanijji, która wraz z całą prowincją Kadisijją była przekazana PKW.

Wydarzenia z wiosny 2004 pokazały główne słabości polskiego kontyngentu: słabe wyposażenie, niedostosowane do warunków wojennych (m.in. słabe opancerzenie Honkerów, mała ilość amunicji przypadającego na jednego żołnierza), mandat zezwalający tylko na obronę (jednak z kontyngentów Wielonarodowej Dywizji to prawie całość walk toczyli Polacy, albowiem reszta nie opuszczała baz - z wyjątkiem Bułgarów), lecz nie zawiedli żołnierze - profesjonalni oraz bardzo dobrze wyszkoleni. Problemy widoczne były także podczas rozpoczętej w lipcu III zmiany, jednak wciąż nie były one rozwiązane - z wyjątkiem przysłania śmigłowców szturmowych Mi-24. Ponadto ubyły trzy koalicyjne kontyngenty - filipiński, tajlandzki oraz węgierski (łącznie Dywizja liczyła już tylko 6500 żołnierzy) oraz ich zadania musiały przejąć inne wojska, a ataki na bazy wojskowe oraz patrole były coraz bardziej krwawe - pod tym względem III przeistoczenie dorównywała trudnością II, bo zginęło 7 oraz było rannych ok. 30 żołnierzy. W sierpniu ponownie rozgorzały walki z Armią Mahdiego, w których PKW nie brał udziału, ponownie przekazując Amerykanom Kadisijję. Po zakończeniu walk, 1 grudnia wróciła pod kontrolę MND C-S^[1], która 27 grudnia oficjalnie wycofała się z Karbali (gdzie do lipca 2005 stał się tylko polski szpital polowy)^[2] oraz przeniosła siedzibę dowództwa z Camp Alfa w ruinach Babilonu do Camp Echo w Ad-Diwanijji.

Polski zespół doradczo-łącznikowy

Rozpoczęta 1 lutego 2005 IV przeistoczenie działała na innych zasadach oraz przy mocno zmienionych okolicznościach - wybory parlamentarne w Iraku w styczniu 2005 roku spowodowały wzmożenie ataków rebelianckich (z wyjątkiem sadrystów, których cząstka włączyła się w przemiany polityczne), omijających jednak siły koalicyjne - największe incydenty przeciwko PKW miały miejsce w północnej części prowincji Babil. Innym powodem zmniejszenia intensywności działań przeciwko polskiemu kontyngentowi była jego znaczna redukcja - do 1700 żołnierzy + 700 w ramach odwodu strategicznego w Polsce - oraz przeistoczenie zadań ze stabilizacyjnych na stabilizacyjno-szkoleniowe. Działająca od 26 lipca 2006 V zmiana, szkoleniowo-stabilizacyjna oraz mniejsza o 300 żołnierzy, ochraniała następne wybory parlamentarne. Czynnikiem różniącym te kontyngenty od poprzednich było rozbudowanie bazy szkoleniowej Irackich Sił Bezpieczeństwa z Regionalnym Centrum Szkolenia w Kut oraz wojskowymi zespołami doradczo-łącznikowymi na czele oraz redukcja działań operacyjnych oraz ich większa elastyczność (rajdy przeciwterrorystyczne, typu tych przeprowadzonych w maju w północnej części Wasitu czy czerwcowych w północnych dystryktach Babilu, którym sprzyjało wyposażenie PKW w mogące prowadzić nocne działania śmigłowce Mi-24 w styczniu 2005), co wydatnie podwyższyło stopień bezpieczeństwa w polskiej strefie (od maja 2005 mniejszą o ukraińską 3 Brygadową Grupę Bojową, zastąpioną przez przez 81 Grupę Bojową oraz od grudnia 2005 o batalion bułgarski - zadania wycofanych kontyngentów musiał przejąć PKW, który aby sprawnie tego dokonać musiał częściowo zmienić dyslokację oraz 5 stycznia 2006 przekazać Amerykanom prowincję Babil), w której, jako pierwszej w całym kraju, 26 stycznia 2006 doszło do pełnego osiągnięcia zdolności operacyjnej przez iracką policję oraz wojsko (8 Dywizję Piechoty), które przejęły odpowiedzialność za polską strefę.

Sprawdź wiadomość w serwisie Wikinews na temat W Iraku zginął polski żołnierz, drugi Polak jest ranny

Sprawdź wiadomość w serwisie Wikinews na temat Polska baza wojskowa Delta w Al Kut była ostrzelana

Sprawdź wiadomość w serwisie Wikinews na temat Polskie wojska ostrzelane w Iraku

Patrol CIMIC

Kolejne zmiany PKW nie miały już statusu stabilizacyjnych oraz ich liczebność wynosiła tylko po 900 żołnierzy + 300-osobowy odwód strategiczny w Polsce - ich zadania polegały już z reguły na doradztwie oraz doszkalaniu sił irackich, biorąc udział w akcjach bojowych tylko na ich wyraźną prośbę. Lecz w następnych miesiącach okazało się, że Irakijczycy nie są w stanie sami zapewnić bezpieczeństwa (jak podczas nierozstrzygniętej bitwy o Ad-Diwanijję w sierpniu 2006), co skutkowało m.in. nasileniem ataków rebelianckich (zwłaszcza ponownie rosnącej w siłę Armii Mahdiego) na patrole oraz bazy polskiego kontyngentu (np. podczas VI zmiany na bazy WDC-P spadło 160 rakiet) - sytuacja była najmniej spokojna od czasu wydarzeń z 2004, mimo, że polska strefa oraz tak uchodziła za jedną z najbezpieczniejszych. Z uwagi na z tym wojska amerykańsko-irackie podejmowały szereg operacji w Kadisjjji oraz Wasicie, w których udział PKW był marginalny (tak jak np. wiosną 2007, podczas dowodzonej przez gen. dyw. Pawła Lamlę Operacji Czarny Orzeł, kiedy wydzielony oddział Grupy Manewrowej - praktycznie jedynej formacji polskiej prowadzącej działania ofensywne - wspomagał 3300 żołnierzy amerykańskich oraz irackich walczących w Ad-Diwanijji). W tym czasie, czyli przez VI, VII oraz VIII zmianę, Polacy prowadzili patrole, udzielali z reguły pomocy humanitarnej, szkolili irackie bataliony oraz sporadycznie dokonywali aresztowań Irakijczyków podejrzanych o zamachy. Na faktyczną kontrolę Kadisijji oraz Wasitu przez Armię Mahdiego polskie kierownictwo zareagowało dopiero od rozpoczętej 25 lipca 2007 IX zmiany, która ponownie otrzymała zadania stabilizacyjne (polskiej ofensywie sprzyjało skoncentrowanie PKW w jednej prowincji - Kadisijji, albowiem do Al-Kut wkroczyła gruzińska 3 Brygada Piechoty, której podporządkowano stacjonujący tam batalion salwadorski - siły polskie, czyli ok. 200 żołnierzy (pozostał zaledwie element zabezpieczenia śmigłowców), wycofały się do do Ad-Diwanijji, oprócz tego rozwiązano dowództwo Brygadowej Grupy Bojowej, zwiększającym dzięki temu liczbę oddziałów operacyjnych). Skutecznie zwiększono liczbę patroli oraz działań typu cordon & search (zwłaszcza w trakcie prowadzonej jesienią Operacji Lwi Skok, będącą odpowiedzią na opanowanie części miasta przez sadrystów), lecz na przeszkodzie stawały dwa czynniki: w 2008 wybuchnęło II powstanie Armii Mahdiego, które ponownie objęło także polską prowincję (PKW nie brał bezpośredniego udziału w walkach) oraz okolicę oraz rozpoczęto proces wycofania kontyngentu do Polski - inne kraje Wielonarodowej Dywizji, czyli Armenia, Bośnia oraz Hercegowina, Kazachstan, Łotwa, Mongolia, Rumunia, Stany Zjednoczone, Ukraina, wspierające Polaków ok. 300 żołnierzami, także rozpoczęły ewakuację swoich wojsk (oprócz USA). W skład Dywizji wchodziły już tylko:

+/ Dowództwo oraz sztab WDC-P (Ad-Diwanijja)

Sprawdź wiadomość w serwisie Wikinews na temat Prezydent przedłużył misję w Iraku do października 2008 r.

Wedle pierwotnych szacunków, PKW miał służyć w Iraku przez maksymalnie rok. Wybuch walk wewnętrznych spowodował, że postanowienie o jego użyciu było dwukrotnie przedłużane (pierwszy raz o 6 miesięcy (M.P. z 2004 r. Nr 28, poz. 476), drugi już o 12 (M.P. z 2004 r. Nr 56, poz. 927). Następna, określona przez drugi rząd Marka Belki, przybliżona data wyjścia wojsk polskich z Iraku to dopiero koniec 2005 roku, a poprzedzić ją miała redukcja PKW przy IV zmianie (co udało się zrealizować) oraz ustabilizowanie sytuacji w strefie odpowiedzialności, czego nie osiągnięto. Z uwagi na z tym rząd Kazimierza Marcinkiewicza oraz następny rząd Jarosława Kaczyńskiego decydowały się na przedłużenie działalności PKW. Konkretna data wycofania polskich żołnierzy padła w listopadzie 2007, podczas expose nowego premiera Donalda Tuska - był to koniec 2008 oraz na początku tegoż roku, wraz z nastaniem X zmiany PKW (w związku z tym najdłuższej, bo trwającej aż 8 miesięcy) rozpoczęto proces ostatecznego przekazywania kompetencji na rzecz irackich sił bezpieczeństwa oraz wycofywania ludzi oraz sprzętu. 16 lipca Wielonarodowa Dywizja przekazała irackiej 8 Dywizji odpowiedzialność za ostatnią kontrolowaną przez nią prowincję oraz od tamtej pory podstawowym zadaniem kontyngentów zagranicznych MND C-S stało się zabezpieczenie oraz przeprowadzenie ewakuacji. 11 lipca do Polski wróciła pierwsza grupa żołnierzy, 27 października ostatnia, zaś cały PKW oficjalnie zakończył działalność operacyjną 1 października (4 października przekazał Camp Echo Amerykanom).

NATO Training Mission

NATO Training Mission - Iraq

W grudniu 2004 NATO rozpoczęło niewielką misję (NATO Training Mission - Iraq), mającą na celu szkolenie irackich sił bezpieczeństwa. Na przełomie stycznia oraz lutego 2005 do sił Paktu w Camp Al Rustamiyah pod Bagdadem dołączyły, skierowane na prośbę sekretarza generalnego NATO Jappa de Hoop Scheffera, wydzielone z Wielonarodowej Dywizji: pluton transportowy oraz zespół ochrony.

11 stycznia 2007 oddziały te zostały zastąpione przez ok. 15 osobową grupę oficerów z Wyższej Szkoły Oficerskiej Wojsk Lądowych, którzy, jako Zgrupowanie nr 2 PKW Irak, na okres 6 miesięcy przewodzili MALT-owi (Wojskowemu Zespołowi Doradczo-Łącznikowemu - Military Advisory Liaison Team) oraz doradzali Uczelni Połączonych Sztabów. Ich podstawowym zadaniem było szkolenie irackiego batalionu ochrony bazy (na terenie której znajduję się m.in. Iracka Akademia Wojskowa). Po ich wycofaniu Polskę w NTM-I reprezentował jeden oficer w kwaterze głównej.

W październiku 2008, w związku w wycofaniem polskich żołnierzy z Operacji Iracka Wolność, 20 oficerów z NTMI stało się samodzielnym polskim kontyngentem. Równocześnie po raz drugi objęli kontrolę nad MALT-em. Pełnili ją do 22 sierpnia 2011, kiedy to Irackie Siły Bezpieczeństwa przejęły odpowiedzialność za szkolenie w Al Rustamijji oraz polscy instruktorzy wrócili do Polski. Ponownie pozostał zaledwie oficer w sztabie NTM-I, do którego w listopadzie dołączyło 10 kolejnych, reaktywując tym samym kontyngent. Jego główne zadanie polegało na wspieraniu zabezpieczenia logistycznego misji^[3], która była zakończona do 31 grudnia 2011. Był to tym samym koniec polskiego zaangażowania wojskowego w Iraku.

Struktura organizacyjna

ORBAT I zmiany OIF (2003-2004):

• Dowództwo oraz sztab PKW/WDC-P (Babilon)
  • 1 Brygadowa Grupa Bojowa - 1 BCT (Karbala)
    • 1 Batalionowa Grupa Bojowa (Al-Hilla)
      • 1 kompania zmechanizowana (Al-Hilla)
      • 2 kompania zmechanizowana (Al-Hilla)
      • kompania rozpoznawcza (Al-Hilla)
      • kompania wsparcia (Al-Hilla)
      • kompania logistyczna (Al-Hilla)
      • pluton łączności (Al-Hilla)
    • 2 Batalionowa Grupa Bojowa (Babilon)
      • 1 kompania zmechanizowana (Babilon)
      • 2 kompania zmechanizowana (Babilon)
      • 3 kompania zmechanizowana (Babilon)
      • kompania wsparcia (Babilon)
      • kompania logistyczna (Babilon)
      • pluton łączności (Babilon)
    • batalion dowodzenia (Karbala)
      • kompania łączności (Karbala)
      • kompania ochrony (Karbala)
      • kompania logistyczna (Karbala)
    • kompania inżynieryjna (Karbala)
    • kompania medyczna (Karbala)
    • Grupa Wsparcia Rządu - GST (Al-Hilla)
    • Grupa Wsparcia Rządu - GST (Karbala)
  • Samodzielna Grupa Powietrzno-Szturmowa - SGPSz (Al-Kut)
    • 1 grupa lotnicza (Al-Kut)
    • 2 grupa lotnicza (Babilon)
    • kompania specjalna (Babilon)
  • batalion dowodzenia (Babilon)
    • kompania łączności (Babilon)
    • kompania ochrony (Babilon)
    • kompania logistyczna (Babilon)
  • batalion logistyczny (Karbala)
    • kompania zaopatrzenia (Karbala)
    • kompania remontowa (Karbala)
    • kompania medyczna (Karbala)
  • kompania Współpracy Cywilno-Wojskowej - CIMIC (Karbala)
  • pluton Żandarmerii Wojskowej - ŻW (Babilon)
  • Grupa Wsparcia Rządu - GST (Al-Kut)
  • Narodowy Element Zaopatrzenia - NSE (Babilon)
  • Narodowa Komórka Wywiadu - NIC (Babilon) - od stycznia 2004
  • zespoły oficerów łącznikowych (Bagdad/Basra)
  • oficerowie w Wielonarodowym Centrum Logistycznym (Babilon)
  • oficerowie w CJTF-7 (Bagdad)

ORBAT podczas X zmiany OIF (2008):

• Dowództwo oraz sztab PKW/WDC-P (Ad-Diwanijja)
  • Zgrupowanie Bojowe - Siły Zadaniowe Ryś (Ad-Diwanijja)
    • 1 kompania piechoty (Ad-Diwanijja)
    • 2 kompania piechoty (Ad-Diwanijja)
    • 3 kompania piechoty (Ad-Diwanijja)
    • kompania logistyczna (Ad-Diwanijja)
    • pluton łączności (Ad-Diwanijja)
  • Samodzielna Grupa Powietrzno-Szturmowa - Siły Zadaniowe Sokół (Al-Kut/Ad-Diwanijja)
  • Zgrupowanie Sił Specjalnych (Ad-Diwanijja)
  • Grupa Współpracy Cywilno-Wojskowej - CIMIC (Ad-Diwanijja)
  • Grupa Zabezpieczenia Medycznego - GZM (Ad-Diwanijja)
  • Wojskowa Grupa Doradczo-Łącznikowa - MiTT (Ad-Diwanijja)
  • Narodowy Element Zaopatrzenia - NSE (Ad-Diwanijja)
  • Zgrupowanie nr 2 (Bagdad)
  • oficerowie w MNF-I oraz MNC-I (Bagdad)
  • 1 kompania odwodowa (Polska)
  • 2 kompania odwodowa (Polska)

Czas trwania, dowódcy, jednostka wystawiająca oraz liczebność poszczególnych zmian:

Straty

W latach 2003-2008 w Iraku zginęło 28 Polaków (22 żołnierzy, 1 funkcjonariusz BOR-u, 3 kontraktorów (2 z Blackwater oraz 1 z Aegis) oraz 2 dziennikarzy TVP), rannych było ok. 150 - dokładne dane nie są znane opinii publicznej.

Lista polskich żołnierzy poległych w Iraku:

Gwiazda Iraku

 Osobny artykuł: Gwiazda Iraku.

Od 1 stycznia 2008 żołnierzom PKW Irak przysługuje pamiątkowe odznaczenie zwane Gwiazdą Iraku.

• 

  Baretka Gwiazdy Iraku

• 

  Baretka Medalu Pamiątkowego WDC-P

• 

  Baretka Medalu NATO za misję NTM-I

Kontyngent w kulturze masowej

Wydarzenia z wiosny 2004 - w tym oraz bitwa o City Hall w Karbali oraz udział w nich polskiego kontyngentu są kanwą powieści Marcina Gawędy Rebelia z 2011. Ponadto żołnierze PKW pojawili się także w prologu innej książki tego autora - Kaukaskim epicentrum z 2010 oraz powieści Najemnik Jacka Czernka.

W 2009 wydana była płyta Przemysława Bogusza 19.30, na której znalazła się piosenka Irak, przedstawiająca rutynowy patrol PKW oraz uczucia biorących w nim udział żołnierzy.

Przypisy

  W Wikimedia Commons leżą multimedia związane z tematem:
Polski Kontyngent Wojskowy w Iraku

Bibliografia

• Marcin Lasoń: Polska misja w Iraku. Kraków: Oficyna Wydawnicza AFM, 2010. ISBN 978-83-7571-085-4. 
• Trudna stabilizacja. Doświadczenia oraz wnioski z sojuszniczego współdziałania pierwszej zmiany Polskiego Kontyngentu Wojskowego w działaniach pokojowych w Iraku. Warszawa: Akademia Obrony Narodowej, 2004. ISBN 83-89423-46-4. 
• Oficjalna strona PKW Irak (pol.). [dostęp 17 maja 2010].
• PAP - Serwis Iracki (pol.). [dostęp 17 maja 2010].