Pakistan, Islamska Republika Pakistanu (ang. Islamic Republic of Pakistan; urdu trl. Islāmī Jamhūriyat Pākistān, trb. Islami Dźamhurijat Pakistan) – państwo w południowej części Azji, leżące nad Morzem Arabskim, ze stolicą w Islamabadzie.
Skład narodowościowy: Pendżabczycy (48%), Sindhowie, Beludżowie, Pasztuni, uchodźcy z Afganistanu.
Geografia
-
Większe miasta: Karaczi, Lahaur, Faisalabad, Rawalpindi, Peszawar, Kweta, Multan, Bahawalpur, Sakkhar, Hajdarabad
Długość granic wynosi 6 774 km w tym z:
Najwyższy punkt: K2 8 611 m n.p.m., najniższy punkt Ocean Indyjski 0 m
Podział administracyjny: 4 prowincje, 1 terytorium stołeczne oraz 1 terytorium plemienne. Pakistan rości pretensje do terytorium Dżammu oraz Kaszmir – spornego z Indiami; spór o ten obszar od lat 50. XX wieku stanowi zarzewie poważnego konfliktu międzypaństwowego. Z powodu tych roszczeń statystyka pakistańska podaje większy obszar państwa – 896 145 km².
Główne rzeki Pakistanu to:
Religia
-
-
-
W Pakistanie istnieje "Ustawa o bluźnierstwie" - dokument, który prowadzi do zachowanie szacunku dla Allaha, Mahometa oraz Koranu[3].
Podział administracyjny
-
Pakistan dzieli się na:
Prowincje:
Terytoria:
Pakistański obszar Kaszmiru dzieli się na:
Historia
Pakistan odłączył się od brytyjskich Indii w 1947. Pomysł utworzenia państwa o takiej nazwie przypisuje się Choudrze Rahmatowi Alemu, który utworzył ją od pierwszych liter nazw prowincji: Pendżab, Afgan, Kaszmir oraz Sind oraz końcówki nazwy Beludżystan. Drugim wytłumaczeniem tej nazwy jest jej zakorzenienie lingwistyczne w języku urdu, w którym słowo pakistan oznacza "kraj czystości".
Gdy Brytyjczycy zorganizowali na przełomie 1945 oraz 1946 wybory do władz ustawodawczych, Liga Muzułmańska zdobyła przeważajaca ilość w rządach Bengalu oraz Sindu, zaś w Pendżabie utworzyła rząd koalicyjny. Tym samym roszczenia muzułmanów do stworzenia państwa islamskiego są uzasadnione. W 1947 ostatni wicekról Indii, lord Louis Mountbatten, opracował plan, na podstawie którego kolonia brytyjska podzielona była na dwa suwerenne państwa: Indie oraz Pakistan, który otrzymał następujące prowincje: Bengal, Pendżab, Sind, Beludżystan oraz Północno-Zachodnią Prowincję Graniczną.
14 sierpnia 1947 Pakistan uzyskał niepodległość (do 1956 jako dominium brytyjskie z generalnym gubernatorem reprezentującym brytyjskiego monarchę; w 1956 proklamowano republikę), jednak kwestią sporną pomiędzy tym krajem a Indiami zostały trzy księstwa: Dżanagadh, Hajdarabad oraz Kaszmir. Zostawiono im czas na przeprowadzenie plebiscytu, lecz władcy tych małych księstewek, licząc na uzyskanie znacznej autonomii, zwlekali z przeprowadzeniem referendum. W Dżanagadh oraz w Hajdarabadzie władcy byli muzułmanami, zaś cała ludność była hinduska, toteż po upływie czasu przeznaczonego na plebiscyt Indie wkroczyły do tych księstw ze swoimi wojskami, co było oprotestowane przez Pakistan na arenie międzynarodowej. W Kaszmirze sytuacja była odwrotna, ludność była z reguły muzułmańska, zaś sfery rządzące były religii hinduskiej. Hari Singh, maharadża rządzący w Kaszmirze, nie chciał przyłączać się do żadnego z państw: w Indiach jego władza zostałaby wydatnie uszczuplona, zaś w Pakistanie mogłoby dojść do zamieszek na tle religijnym.
Jesienią 1947 wybuchała rewolta o podłożu religijnym, do Kaszmiru wkroczyły pathańskie plemiona z Pakistanu, więc maharadża Singh zmuszony był poprosić o pomoc Indie. 26 października podpisał on akt wstąpienia Kaszmiru do Indii. Pakistan nie uznał faktu przyłączenia się Kaszmiru do Indii. Muhammad Ali Jinnah, przywódca Pakistanu zwrócił się z prośbą do lorda Mountbattena o mediację. Louis Mountbatten poprosił Singha o przeprowadzenie plebiscytu wśród ludności, jednak maharadża tę prośbę odrzucił. W wyniku tego zaczął się konflikt indyjsko-pakistański, trwający do dziś.
W 1966 stolica była przeniesiona z Karaczi do Islamabadu.
26 marca 1971 Pakistan Wschodni odłączył się tworząc niepodległy Bangladesz. W latach 1971-1977 premierem Pakistanu był Zulfikar Ali Bhutto, jednak w wyniku zamachu wojskowego stał się odsunięty od władzy, uwięziony, skazany na śmierć oraz stracony. Przez pewien czas premierem była córka Bhutto – Benazir Bhutto, ale także ona była oskarżona o nadużycia oraz odsunięta od władzy przez swojego następcę. W 1998 roku opuściła Pakistan oraz udała się na emigrację do Dubaju. W 2004 doszło do wybuchu konfliktu w północnych regionach kraju, gdzie armia zmagała się z talibami. Prezydent Pervez Musharraf objął władzę po bezkrwawym zamachu stanu w grudniu 1999. Benazir Bhutto do kraju powróciła po 9 latach, w październiku 2007, w związku z przygotowywaniem Pakistańskiej Partii Ludowej do wyborów parlamentarnych. 27 grudnia 2007 w Rawalpindi podczas wiecu kończącego kampanię wyborczą była zastrzelona przez zamachowca samobójcę, który następnie wysadził się w powietrze zabijając kilkanaście osób.
Wybory parlamentarne odbyły się 18 lutego 2008 w trakcie kryzysu politycznego, wywołanego śmiercią Benazir Bhutto. Najwięcej głosów zdobyły Pakistańska Partia Ludowa oraz Pakistańska Liga Muzułmańska Nawaz (PML- N), której liderem jest Nawaz Sharif, wyraźnie wyprzedzając dotychczas rządzącą Pakistańską Ligą Muzułmańską (PML-Q) wspierającą Perveza Musharrafa. 18 sierpnia 2008 Pervez Musharraf zrezygnował z pełnienia funkcji prezydenta Pakistanu. 6 września 2008 Asif Ali Zardari, wdowiec po Benazir Bhutto, stał się wybrany trzynastym prezydentem głosami większości pakistańskiego Kolegium Elekcyjnego.
Gospodarka
Zdobiony autobus w stylu pakistańskim
Produkcja pszenicy, ryżu, bawełny, trzciny cukrowej, drzew cytrusowych, palmy daktylowej; koczownicza hodowla owiec, bydła, wielbłądów; wydobycie gazu ziemnego w Beludżystanie; elektrownie wodne (Tarbela na Indusie) oraz elektrownie jądrowe; rozwinięty przemysł bawełniany, wełniany, cukrowniczy oraz rzemiosło (dywany, broń); transport kolejowy, samochodowy; podstawowy port morski to Karaczi.
W Pakistanie produkuje się także piłki sportowe szyte ręcznie, z reguły do gry w piłkę nożną, siatkówkę oraz rugby, znane są one z niezawodności oraz wytrzymałości. Wytwarzane są tu piłki m.in. na licencji firm: Uhlsport, Adidas, Nike czy Spyker.
Podstawowym partnerem handlowym są Chiny, z którymi wartość obrotu wycenia się na około 12 mld dolarów.
Pakistan handluje także z:
- Indiami
- Afganistanem
- Stanami Zjednoczonymi
Sprawdź też
Przypisy
|
Światowa Organizacja Handlu (WTO) |
|
|
|
 |
|
.svg&filetimestamp=20110603110145)
