Paweł Piskorski
Data oraz miejsce urodzenia	25 lutego 1968 Warszawa
Prezydent m.st. Warszawy
Przynależność polityczna	Platforma Obywatelska
Okres urzędowania	od 30 marca 1999 do 14 stycznia 2002
Poprzednik	Marcin Święcicki
Następca	Wojciech Kozak
Poseł do PE VI kadencji
Przynależność polityczna	Stronnictwo Demokratyczne
Okres urzędowania	od 20 lipca 2004 do 13 lipca 2009
Przewodniczący Stronnictwa Demokratycznego
Przynależność polityczna	Stronnictwo Demokratyczne
Okres urzędowania	od 21 lutego 2009
Poprzednik	Krzysztof Góralczyk (p.o.)

Paweł Bartłomiej Piskorski (ur. 25 lutego 1968 w Warszawie) – polski polityk, samorządowiec, były prezydent Warszawy, poseł na Sejm I, III oraz IV kadencji, od 2004 do 2009 deputowany do Parlamentu Europejskiego VI kadencji, przewodniczący Stronnictwa Demokratycznego.

Życiorys

Ukończył XLI LO im. Joachima Lelewela w Warszawie, a w 1993 studia na Wydziale Historycznym Uniwersytetu Warszawskiego. Działał w podziemnym Niezależnym Zrzeszeniu Studentów, w którym współtworzył odmiana "lotnych brygad", zajmujących się zdobywaniem personaliów osób aresztowanych w czasie manifestacji, które następnie przekazywano ich rodzinom. Od 1989 po legalizacji NZS, był najpierw członkiem Komisji Krajowej, a następnie jej przewodniczącym w latach 1990–1991. W 1990 zaangażował się wraz z grupą działaczy NZS w wykonywanie struktur terytorialnych Kongresu Liberalno-Demokratycznego. Pełnił funkcje sekretarza generalnego oraz wiceprzewodniczącego KLD.

W latach 1991–1993 był pierwszym przewodniczącym Fundacji Współpracy Polsko-Niemieckiej, której celem była postęp stosunków społecznych oraz gospodarczych z Niemcami.

W 1991 w wyniku wyborów parlamentarnych stał się po raz pierwszy wybrany na posła (do Sejmu I kadencji). Był członkiem Komisji Polityki Gospodarczej oraz Budżetu, Komisji Spraw Zagranicznych oraz Komisji Demografii oraz Migracji. Zajmował także stanowisko wiceprzewodniczącego Komisji Nadzwyczajnej ds. Ustawy Ordynacja Wyborcza do Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej. Wchodził w skład delegacji polskiego parlamentu do Zgromadzenia Parlamentarnego Rady Europy. Nie uzyskał reelekcji w kolejnych wyborach. Od 1993 do 1997 kierował Fundacją im. Gabriela Narutowicza.

Po zjednoczeniu KLD z Unią Demokratyczną w 1994 działał w Unii Wolności. W 1997 ponownie uzyskał mandat poselski. W Sejmie III kadencji pełnił m.in. funkcję wiceprzewodniczącego Komisji Obrony Narodowej oraz przewodniczącego Podkomisji ds. Strategii Obronnej oraz Integracji z NATO.

W latach 1999–2001 sprawował urząd prezydenta m.st. Warszawy. Przez swoich przeciwników politycznych był oskarżany o rozliczne nadużycia w trakcie pełnienia tej funkcji. Rzekome nadużycia przez prasę zostały określone jako tzw. afera mostowa. Przez parę lat prokuratorzy z Prokuratury Okręgowej w Warszawie prowadzili śledztwo w tej sprawie, które było umorzone w lipcu 2008^[1][2]. Ponadto, przeciwnicy polityczni, zwłaszcza pełniący od 2002 do 2005 funkcję prezydenta Warszawy Lech Kaczyński z PiS, zarzucali Pawłowi Piskorskiemu stworzenie tzw. układu warszawskiego skupiającego lokalnych działaczy UW (a później PO) oraz SLD^[3].

W 2001 odszedł razem z całą grupą działaczy z Unii Wolności do nowo tworzonej Platformy Obywatelskiej. 23 września tego samego roku, startując jako lider warszawskiej listy Platformy Obywatelskiej, stał się po raz trzeci wybrany na posła Sejmu IV kadencji liczbą około 70 tys. głosów. Był członkiem Komisji Spraw Zagranicznych oraz wiceprzewodniczącym Klubu Parlamentarnego Platformy Obywatelskiej. Został także wiceprzewodniczącym polskiej delegacji do Zgromadzenia Parlamentarnego NATO.

13 czerwca 2004 w wyborach europejskich uzyskał mandat deputowanego do Parlamentu Europejskiego z Warszawy. Oryginalnie zasiadał w grupie chadeckiej^[4]. Wkrótce zrezygnował z pełnienia funkcji sekretarza generalnego PO.

W kwietniu 2006 "Dziennik" poinformował o zakupie w 2005 przez Pawła Piskorskiego wraz żoną ponad 320 hektarów ziemi w Słoninie pod zalesienie. Łączny koszt zakupu wyniósł 1,25 mln zł. Zdaniem dziennikarza tej gazety kwota ta przewyższała wartość środków zadeklarowanych przez europosła w oświadczeniu majątkowym za ten rok^[5]. Paweł Piskorski tłumaczył że pieniądze te pochodziły ze sprzedaży mieszkań, kredytu, oszczędności oraz dochodów bieżących jego oraz żony. Oświadczenia majątkowego nie zakwestionował wcale żaden organ państwowy. Dzień po tej publikacji zarząd krajowy PO postanowił o jego wykluczeniu z partii, a 17 maja tego roku usunięto także dziesięciu jego współpracowników, m.in. Piotra Foglera. Oficjalnym powodem było szkodzenie wizerunkowi PO, przy czym wobec wykluczonych nie było prowadzonego postępowanie w sprawie sugerowanych przez media przestępstw^[6].

W styczniu 2009 Paweł Piskorski wstąpił do Stronnictwa Demokratycznego, stając się tym samym wyłącznym eurodeputowanym tej partii, a także deklarując zamiar ubiegania się o stanowisko przewodniczącego SD^[7]. Stanowisko to uzyskał na kongresie nadzwyczajnym SD, odbytym w dniu 21 lutego tego samego roku. W listopadzie 2009 stał się zawieszony w obowiązkach szefa partii przez Naczelny Sąd Partyjny SD, który sam wcześniej miał ulec zawieszeniu^[8]. Kilka dni później członkowie rady naczelnej SD, w tym zawieszeni przez wierne Pawłowi Piskorskiemu władze, uchwalili jego odwołanie ze stanowiska przewodniczącego, powierzając funkcję tymczasowego szefa partii Krzysztofowi Góralczykowi^[9].

W styczniu 2010 prokurator przedstawił mu zarzut posłużenia się podrobionym dokumentem (umową z antykwariuszem) w postępowaniu podatkowym^[10]. Paweł Piskorski nie przyznał się do popełnienia tego czynu.

13 grudnia 2010 Sąd Okręgowy w Warszawie wykreślił Pawła Piskorskiego z ewidencji partii politycznych jako przewodniczącego Stronnictwa Demokratycznego oraz wpisał w to miejsce Krzysztofa Góralczyka^[11]. Po odwołaniu się przez Pawła Piskorskiego od tej decyzji, Sąd Apelacyjny zdecydował 7 marca 2011 o ponownym wpisaniu go do rejestru jako przewodniczącego partii^[12].

Życie prywatne

Żonaty z Aleksandrą Piskorską, byłą radną Warszawy (1998–2002).

Nagrody

W 1999 uhonorowany Nagrodą Kisiela^[13].

Przypisy

Bibliografia

• Strona sejmowa posła IV kadencji. [dostęp 25 stycznia 2010].

Linki zewnętrzne

• Paweł Piskorski – strona prywatna. [dostęp 25 stycznia 2010].
• Blog Pawła Piskorskiego. [dostęp 25 stycznia 2010].

p • d • e Prezydenci Warszawy I Rzeczpospolita Ignacy Wyssogota Zakrzewski • Józef Michał Łukasiewicz • Andrzej Rafałowicz • Ignacy Wyssogota Zakrzewski • Józef Michał Łukasiewicz oraz Andrzej Rafałowicz Panowanie pruskie Franz Schimmelpfennig von der Oye • Friedrich Georg Tilly Księstwo Warszawskie Joachim Moszyński • Józef Anastazy Łochocki (wybrany, urzędu nie przyjął) • Paweł Bieliński • Stanisław Węgrzecki Królestwo Polskie Karol Fryderyk Woyda • Stanisław Węgrzecki • Jakub Ignacy Łaszczyński • Aleksander Graybner • Teodor Andrault de Langeron • Kazimierz Woyda • Zygmunt Wielopolski • Kalikst Witkowski • Sokrates Starynkiewicz • Mikołaj Bibikow • Wiktor Litwiński • Aleksander Miller I wojna światowa Zdzisław Lubomirski • Piotr Drzewiecki II Rzeczpospolita Stanisław Nowodworski • Władysław Jabłoński • Zygmunt Słomiński • Marian Zyndram-Kościałkowski • Stefan Starzyński II wojna światowa Julian Kulski • Marceli Porowski Generalne Gubernatorstwo Helmut Otto (komisaryczny) • Oskar Rudolf Dengel (komisaryczny) • Ludwig Leist (starosta) Polska Rzeczpospolita Ludowa Marian Spychalski • Stanisław Tołwiński • Jerzy Albrecht • Janusz Zarzycki • Zygmunt Dworakowski • Janusz Zarzycki • Jerzy Majewski • Mieczysław Dębicki • Jerzy Bolesławski III Rzeczpospolita Stanisław Wyganowski • Mieczysław Bareja • Marcin Święcicki • Paweł Piskorski • Wojciech Kozak • Lech Kaczyński • Mirosław Kochalski (p.o.) • Kazimierz Marcinkiewicz (p.o.) • Hanna Gronkiewicz-Waltz