Maciej Rataj, zastępujący prezydenta RP w 1922 oraz 1926

Bronisław Komorowski, wykonujący obowiązki prezydenta RP od 10 kwietnia do 8 lipca 2010

Bogdan Borusewicz, wykonujący obowiązki prezydenta RP 8 lipca 2010

Grzegorz Schetyna, wykonujący obowiązki prezydenta RP od 8 lipca 2010 do 6 sierpnia 2010

Pełniący obowiązki Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej – osoba, która tymczasowo (łac. ad interim) wykonuje obowiązki Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, z przysługującymi mu prerogatywami, w razie, kiedy urząd prezydenta jest nieobsadzony albo kiedy nie może on z jakichś przyczyn sprawować swoich obowiązków.

II Rzeczpospolita (1918–1939)

Mała Konstytucja z 1919

Mała Konstytucja z 20 lutego 1919 – uchwała Sejmu Ustawodawczego z dnia 20 lutego 1919 r. w sprawie powierzenia Józefowi Piłsudskiemu dalszego sprawowania urzędu Naczelnika Państwa (Dz.Pr.P.P. Nr 19, poz. 226) nie przewidywała tymczasowego wykonywania obowiązków głowy państwa przez inną osobę niż Józef Piłsudski.

Konstytucja marcowa z 1921

Ustawa z 17 marca 1921 – Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. Nr 44, poz. 267) przewidywała zastępstwo Prezydenta Rzeczypospolitej. Konstytucja stanowiła, że jeżeli Prezydent Rzeczypospolitej nie mógł sprawować urzędu oraz w razie opróżnienia urzędu Prezydenta Rzeczypospolitej wskutek śmierci, zrzeczenia się albo innej przyczyny, zastępował go Marszałek Sejmu (art. 40). Jeżeli Prezydent Rzeczypospolitej przez trzy miesiące nie sprawował urzędu, Marszałek Sejmu był obowiązany zwołać niezwłocznie Sejm oraz poddać jego uchwale, czy urząd Prezydenta Rzeczypospolitej trzeba uznać za opróżniony. Uchwała uznająca urząd za opróżniony zapadała większością 3/5 głosów, przy obecności przynajmniej połowy ustawowej, to jest liczby głosów ustaloną ordynacją wyborczą.

Art. 51 Konstytucji marcowej z 1921 stanowił ponadto, że za zdradę kraju, pogwałcenie Konstytucji albo przestępstwa karne Prezydent Rzeczypospolitej mógł być pociągnięty do odpowiedzialności uchwałą przez Sejm, powziętą większością 3/5 głosów, przy obecności przynajmniej połowy ustawowej liczby posłów. Właściwym dla rozpatrzenia sprawy oraz wydania wyroku był Trybunał Stanu. Z chwilą postawienia w stan oskarżenia przed Trybunałem Stanu, Prezydent Rzeczypospolitej miał być zawieszony w urzędowaniu. W takim przypadku zastosowanie miałoby także zastępstwo Prezydenta przez Marszałka Sejmu.

Zasad tych nie zmieniła nowela sierpniowa – ustawa z 2 sierpnia 1926 zmieniająca oraz uzupełniająca Konstytucję Rzeczypospolitej z 17 marca 1921.

W oparciu o przepisy Konstytucji marcowej z 1921 dwukrotnie nastąpiło zastępstwo Prezydenta Rzeczypospolitej przez Marszałka Sejmu Macieja Rataja:

• w okresie pomiędzy zamordowaniem prezydenta Gabriela Narutowicza, a wyborem Stanisława Wojciechowskiego w 1922,
• w okresie pomiędzy rezygnacją Stanisława Wojciechowskiego, a wyborem Ignacego Mościckiego w 1926.

Rataj równolegle pełnił wtedy funkcję marszałka oraz tymczasowej głowy państwa.

Konstytucja kwietniowa z 1935

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z 23 kwietnia 1935 (Dz.U. Nr 30, poz. 227) przewidywała sprawowanie zastępczo funkcji Prezydenta oraz nową instytucję – w razie wojny – wyznaczenie następcy na wypadek opróżnienia urzędu Prezydenta.

Konstytucja kwietniowa z 1935 stanowiła, że czasie, kiedy urząd Prezydenta Rzeczypospolitej jest opróżniony, funkcję Prezydenta sprawuje zastępczo Marszałek Senatu, a gdyby Senat był rozwiązany – Marszałek rozwiązanego Senatu. Korzystał on wówczas ze wszystkich uprawnień związanych z urzędem Prezydenta Rzeczypospolitej (art. 23). Opróżnienie urzędu mogło nastąpić w przypadku:

• zgonu Prezydenta Rzeczypospolitej przed upływem siedmioletniego okresu urzędowania,
• zrzeczenia się urzędu przez Prezydenta Rzeczypospolitej,
• gdy Prezydent Rzeczypospolitej nie mógł trwale sprawować urzędu – uchwałą połączonych Izb Ustawodawczych.

W oparciu o przepisy Konstytucji kwietniowej z 1935 żaden Marszałek Senatu nie sprawował zastępczo funkcji Prezydenta.

Ewentualni pełniący obowiązki

Okres	Głowa państwa	Ewentualny pełniący obowiązki
14 listopada 1918 – 11 grudnia 1922	Józef Piłsudski	brak wskazania w konstytucji
11 grudnia 1922 – 16 grudnia 1922	Gabriel Narutowicz	Maciej Rataj
16 grudnia 1922 – 22 grudnia 1922	Maciej Rataj (pełniący obowiązki)	brak wskazania w konstytucji
22 grudnia 1922 – 14 maja 1926	Stanisław Wojciechowski	Maciej Rataj
15 maja 1926 – 4 czerwca 1926	Maciej Rataj (pełniący obowiązki)	brak wskazania w konstytucji
4 czerwca 1926 – 26 marca 1928	Ignacy Mościcki	Maciej Rataj
27 marca 1928 – 8 grudnia 1930	Ignacy Mościcki	Ignacy Daszyński
9 grudnia 1930 – 24 kwietnia 1935	Ignacy Mościcki	Kazimierz Świtalski
24 kwietnia 1935 – 3 października 1935	Ignacy Mościcki	Władysław Raczkiewicz
4 października 1935 – 27 listopada 1938	Ignacy Mościcki	Aleksander Prystor
28 listopada 1938 – 30 września 1939	Ignacy Mościcki	Bogusław Miedziński

Polski Rząd na Uchodźstwie (1939–1990)

Polski Rząd na Uchodźstwie funkcjonował w latach 1939-1990 w oparciu o Konstytucję Rzeczypospolitej Polskiej z 23 kwietnia 1935 (Dz.U. Nr 30, poz. 227), która przewidywała w razie wojny wyznaczenie następcy na wypadek opróżnienia urzędu Prezydenta.

Zgodnie z art. 24 Konstytucji kwietniowej z 1935, w razie wojny, okres urzędowania Prezydenta Rzeczypospolitej przedłużał się do upływu trzech miesięcy od zawarcia pokoju. Prezydent Rzeczypospolitej osobnym aktem, ogłoszonym w gazecie rządowej, wyznaczał wówczas swego następcę na wypadek opróżnienia się urzędu przed zawarciem pokoju. W razie objęcia przez następcę urzędu Prezydenta Rzeczypospolitej, okres jego urzędowania trwał do upływu trzech miesięcy od zawarcia pokoju. Na podstawie tego przepisu, po wybuchu II wojny światowej, wobec napaści III Rzeszy na Polskę, prezydent Ignacy Mościcki wyznaczył 1 września 1939 Edwarda Śmigłego-Rydza "na swego następcę na wypadek opróżnienia się urzędu przed zawarciem pokoju"^[1]. Decyzja była odwołana 17 września 1939 (zarządzenie antydatowane, opublikowane 25 września), w związku z internowaniem Rydza-Śmigłego w Rumunii. W konsekwencji, prezydent Mościcki wyznaczył 17 września 1939 (zarządzenie antydatowane, opublikowane 25 września) Bolesława Wieniawę-Długoszowskiego^[2], który jednak zrzekł się urzędu następcy prezydenta RP. Decyzja o wyznaczeniu następcy była odwołana 17 września 1939 (zarządzenie antydatowane, opublikowane 26 września). Kolejną osobą wyznaczoną na następcę stał się Władysław Raczkiewicz^[3], który w momencie złożenie przez Ignacego Mościckiego urzędu 30 września 1939, stał się Prezydentem Rzeczypospolitej^[4]. W tym przypadku nie da się jednak mówić o osobie pełniącej obowiązki Prezydenta Rzeczypospolitej, a o pełnoprawnym Prezydencie Rzeczypospolitej. Urząd Prezydenta Rzeczypospolitej na Uchodźstwie, w oparciu o art. 24 Konstytucji kwietniowej, pełnili po Władysławie Raczkiewiczu kolejno: August Zaleski, Stanisław Ostrowski, Edward Raczyński, Kazimierz Sabbat oraz Ryszard Kaczorowski, który po zaprzysiężeniu Lecha Wałęsy 22 grudnia 1990, przekazał mu swe uprawnienia, a rząd emigracyjny utworzył komisję likwidacyjną, która do 31 grudnia 1991 zakończyła działalność wszelkich emigracyjnych struktur władzy.

Okres	Głowa państwa	Następca na wypadek opróżnienia się urzędu przed zawarciem pokoju
1 września 1939 – 17 września 1939	Ignacy Mościcki	Edward Śmigły-Rydz
17 września 1939	Ignacy Mościcki	Bolesław Wieniawa-Długoszowski
17 września 1939 – 30 września 1939	Ignacy Mościcki	Władysław Raczkiewicz
30 września 1939 – 16 października 1939	Władysław Raczkiewicz	brak wyznaczonej osoby
16 października 1939 – 7 sierpnia 1944	Władysław Raczkiewicz	Kazimierz Sosnkowski
7 sierpnia 1944 – 26 kwietnia 1947	Władysław Raczkiewicz	Tomasz Arciszewski
26 kwietnia 1947 – 6 czerwca 1947	Władysław Raczkiewicz	August Zaleski
9 czerwca 1947 – 10 sierpnia 1950	August Zaleski	Tadeusz Tomaszewski
10 sierpnia 1950 – 3 września 1954	August Zaleski	Władysław Anders
3 września 1954 – 21 sierpnia 1959	August Zaleski	Eustachy Sapieha
21 sierpnia 1959 – 24 lutego 1971	August Zaleski	Aleksander Zawisza
24 lutego 1971 – 7 kwietnia 1972	August Zaleski	Stanisław Ostrowski
7 kwietnia 1972 – 18 grudnia 1972	Stanisław Ostrowski	brak osoby wyznaczonej
18 grudnia 1972 – 8 kwietnia 1979	Stanisław Ostrowski	Edward Raczyński
8 kwietnia 1979 – 5 lutego 1980	Edward Raczyński	brak osoby wyznaczonej
5 lutego 1980 – 8 kwietnia 1986	Edward Raczyński	Kazimierz Sabbat
8 kwietnia 1986 – 25 stycznia 1988	Kazimierz Sabbat	brak osoby wyznaczonej
25 stycznia 1988 – 19 lipca 1989	Kazimierz Sabbat	Ryszard Kaczorowski
19 lipca 1989 – 22 grudnia 1990	Ryszard Kaczorowski	nigdy nieujawniony[5]

Polska Ludowa / Polska Rzeczpospolita Ludowa (1944–1989)

Mała Konstytucja z 1947

Ustawa Konstytucyjna z dnia 19 lutego 1947 o ustroju oraz zakresie działania najwyższych organów Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1947 r. Nr 18, poz. 71) stanowiła, że do sprawowania urzędu Prezydenta Rzeczypospolitej stosuje się odpowiednio m.in. przepisy art. 40, 42 oraz 51 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z 17 marca 1921. Przepisy te stanowiły, że jeżeli Prezydent Rzeczypospolitej nie mógłby sprawować urzędu, oraz w razie opróżnienia urzędu Prezydenta Rzeczypospolitej wskutek śmierci, zrzeczenia się albo innej przyczyny, zastępowałby go Marszałek Sejmu. Nie obowiązywał art. 41 stanowiący, że w razie opróżnienia urzędu Prezydenta Rzeczypospolitej Sejm oraz Senat łączą się natychmiast na zaproszenie Marszałka Sejmu oraz pod jego przewodnictwem z samego prawa w Zgromadzenie Narodowe celem wyboru Prezydenta. Gdyby Sejm był rozwiązany w chwili, kiedy urząd Prezydenta Rzeczypospolitej jest opróżniony, Marszałek Sejmu zarządzi niezwłocznie nowe wybory do Sejmu oraz Senatu. W zamian tego przepisu, Mała Konstytucja z 1947 w art. 14 wprowadzała, że w razie opróżnienia urzędu Prezydenta Rzeczypospolitej, niezwłocznie wyboru Prezydenta dokona Sejm.

W oparciu o przepisy Małej Konstytucji z 1947 żaden Marszałek Sejmu nie sprawował zastępczo urzędu Prezydenta.

Ewentualni pełniący obowiązki

Okres	Głowa państwa	Ewentualny pełniący obowiązki
20 listopada 1944 – 4 lutego 1947	Bolesław Bierut	brak wskazania
5 lutego 1947 – 20 listopada 1952	Bolesław Bierut	Władysław Kowalski
20 listopada 1952	Bolesław Bierut	Jan Dembowski

Konstytucja PRL z 1952

Konstytucja Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej z 22 lipca 1952 r. znosiła urząd prezydenta. Jego rolę przejęła Rada Państwa (urząd istniejący już pod rządami Małej Konstytucji z 1947) – konstytucyjna kolegialna głowa państwa, na czele z Przewodniczącym Rady Państwa. W 1989 Radę Państwa zastąpiono urzędem prezydenta PRL. Zgodnie z art. 32e Konstytucji, opróżnienie urzędu Prezydenta przed upływem kadencji mogło nastąpić wskutek:

• śmierci,
• zrzeczenia się z urzędu,
• stwierdzenia nieważności wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej albo innych przyczyn nieobjęcia urzędu po wyborze,
• uznania przez Zgromadzenie Narodowe trwałej niezdolności do sprawowania urzędu ze względu na stan zdrowia, większością przynajmniej trzech piątych głosów w obecności przynajmniej połowy ogólnej liczby członków Zgromadzenia,
• złożenia z urzędu orzeczeniem Trybunału Stanu.

Nowelizacja Konstytucji PRL z 7 kwietnia 1989 ustanowiła zastępstwo Prezydenta. W razie, gdyby urząd Prezydenta był opróżniony, do czasu objęcia urzędu przez nowego Prezydenta, a także gdyby Prezydent tymczasowo nie mógł sprawować urzędu, zastępowałby go Marszałek Sejmu, także po upływie kadencji Sejmu.

Art. 32d Konstytucji stanowił ponadto, że za naruszenie Konstytucji oraz ustaw oraz za przestępstwo Prezydent mógł być postawiony w stan oskarżenia przed Trybunałem Stanu. Postawienie Prezydenta w stan oskarżenia mogłoby nastąpić uchwałą Zgromadzenia Narodowego podjętą większością przynajmniej dwu trzecich głosów ogólnej liczby członków Zgromadzenia. Z chwilą postawienia w stan oskarżenia Prezydent tymczasowo nie mógłby sprawować urzędu. W takim przypadku zastosowanie miałoby także zastępstwo Prezydenta przez Marszałka Sejmu.

W oparciu o przepisy tej Konstytucji żaden Marszałek Sejmu nie sprawował zastępczo urzędu Prezydenta.

Ewentualni pełniący obowiązki

Okres	Głowa państwa	Ewentualny pełniący obowiązki
19 lipca 1989 – 30 grudnia 1989	Wojciech Jaruzelski	Mikołaj Kozakiewicz

III Rzeczpospolita (od 1989)

Mała Konstytucja z 1992

Ustawa Konstytucyjna z dnia 17 października 1992 o wzajemnych stosunkach pomiędzy władzą ustawodawczą oraz wykonawczą Rzeczypospolitej Polskiej oraz o samorządzie terytorialnym regulowała kwestię zastępstwa Prezydenta bardzo analogicznie jak nowelizacja Konstytucji PRL z 7 kwietnia 1989. Zgodnie z art. 49 opróżnienie urzędu Prezydenta przed upływem kadencji mogło nastąpić wskutek:

• śmierci,
• zrzeczenia się urzędu,
• uznania przez Zgromadzenie Narodowe trwałej niezdolności do sprawowania urzędu ze względu na stan zdrowia uchwałą podjętą większością przynajmniej 2/3 głosów, w obecności przynajmniej połowy ogólnej liczby członków Zgromadzenia Narodowego,
• złożenia z urzędu orzeczeniem Trybunału Stanu.

Mała Konstytucja z 1992 stanowiła, że w razie, gdyby urząd Prezydenta był opróżniony – do czasu objęcia urzędu przez nowego Prezydenta, a także, kiedy Prezydent tymczasowo nie mógłby sprawować urzędu, zastępowałby go Marszałek Sejmu, kiedy zaś ten nie mógłby tych funkcji wykonywać – Marszałek Senatu.

Art. 50 Małej Konstytucji z 1992 stanowił ponadto, że Prezydent za naruszenie Konstytucji albo ustaw oraz za popełnienie przestępstwa mógł być pociągnięty do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu. Postawienie Prezydenta w stan oskarżenia mogło nastąpić uchwałą Zgromadzenia Narodowego, podjętą większością przynajmniej 2/3 głosów ogólnej liczby członków Zgromadzenia Narodowego na wniosek przynajmniej 1/4 ogólnej liczby członków Zgromadzenia. Z chwilą postawienia Prezydenta w stan oskarżenia sprawowanie przez niego urzędu uległo zawieszeniu. W takim przypadku zastosowanie miałoby także zastępstwo Prezydenta przez Marszałka Sejmu, kiedy zaś ten nie mógłby tych funkcji wykonywać – Marszałka Senatu.

W oparciu o przepisy Małej Konstytucji z 1992 żaden Marszałek Sejmu, ani żaden Marszałek Senatu nie sprawował zastępczo urzędu Prezydenta, w związku z opróżnieniem urzędu Prezydenta przed upływem kadencji. Można doszukiwać się sprawowania zastępczo urzędu Prezydenta przez Marszałka Sejmu Józefa Zycha 23 grudnia 1995 – od momentu zakończenia sprawowania urzędu przez prezydenta Lecha Wałęsę z końcem 22 grudnia 1995, do zaprzysiężenia przed Zgromadzeniem Narodowym następnego dnia o godzinie 13 prezydenta-elekta Aleksandra Kwaśniewskiego. Sytuacja ta wynikała z niespójnych przepisów Małej Konstytucji z 1992 oraz ustawy o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 27 września 1990. Mała Konstytucja z 1992 nie precyzowała kwestii sprawowania zastępczo urzędu Prezydenta po upływie kadencji, a objęcie urzędu przez Prezydenta wybranego przed upływem kadencji dotychczasowego Prezydenta, nastąpiło zgodnie z art. 30 Ustawy Konstytucyjnej następnego dnia po upływie kadencji urzędującego Prezydenta. Po nowelizacji ustawy o wyborze Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej, od 9 czerwca 2000 nowo wybrany prezydent składa przysięgę oraz zawiera w sobie urząd w ostatnim dniu urzędowania ustępującego Prezydenta RP^[6].

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z 1997

Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z 2 kwietnia 1997 (Dz.U. Nr 78, poz. 483) wprowadziła pojęcie tymczasowego przejęcia obowiązków Prezydenta Rzeczypospolitej. Zgodnie z art. 131, jeżeli Prezydent Rzeczypospolitej nie może przejściowo sprawować urzędu, zawiadamia o tym Marszałka Sejmu, który tymczasowo przejmuje obowiązki Prezydenta Rzeczypospolitej. Gdy Prezydent Rzeczypospolitej nie jest w stanie zawiadomić Marszałka Sejmu o niemożności sprawowania urzędu, wówczas o stwierdzeniu przeszkody w sprawowaniu urzędu przez Prezydenta Rzeczypospolitej rozstrzyga Trybunał Konstytucyjny na wniosek Marszałka Sejmu. W razie uznania przejściowej niemożności sprawowania urzędu przez Prezydenta Rzeczypospolitej Trybunał Konstytucyjny powierza Marszałkowi Sejmu tymczasowe wykonywanie obowiązków Prezydenta Rzeczypospolitej. Marszałek Sejmu tymczasowo, do czasu wyboru nowego Prezydenta Rzeczypospolitej, wykonuje obowiązki Prezydenta Rzeczypospolitej w razie:

• śmierci Prezydenta Rzeczypospolitej,
• zrzeczenia się urzędu przez Prezydenta Rzeczypospolitej,
• stwierdzenia nieważności wyboru Prezydenta Rzeczypospolitej albo innych przyczyn nieobjęcia urzędu po wyborze,
• uznania przez Zgromadzenie Narodowe trwałej niezdolności Prezydenta Rzeczypospolitej do sprawowania urzędu ze względu na stan zdrowia, uchwałą podjętą większością przynajmniej 2/3 głosów ustawowej liczby członków Zgromadzenia Narodowego,
• złożenia Prezydenta Rzeczypospolitej z urzędu orzeczeniem Trybunału Stanu.

Jeżeli Marszałek Sejmu nie może wykonywać obowiązków Prezydenta Rzeczypospolitej, obowiązki te przejmuje Marszałek Senatu.

Art. 145 Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej z 1997 stanowi ponadto, że Prezydent za naruszenie Konstytucji, ustaw albo za popełnienie przestępstwa bywa pociągnięty do odpowiedzialności przed Trybunałem Stanu. Postawienie Prezydenta w stan oskarżenia może nastąpić uchwałą Zgromadzenia Narodowego, podjętą większością przynajmniej 2/3 głosów ustawowej liczby członków Zgromadzenia Narodowego na wniosek przynajmniej 140 członków Zgromadzenia Narodowego. Z dniem podjęcia uchwały o postawieniu Prezydenta Rzeczypospolitej w stan oskarżenia przed Trybunałem Stanu sprawowanie urzędu przez Prezydenta Rzeczypospolitej ulega zawieszeniu. W takim przypadku zastosowanie ma także tymczasowe przejęcie obowiązków Prezydenta Rzeczypospolitej przez Marszałka Sejmu, albo jeżeli Marszałek Sejmu nie może wykonywać obowiązków Prezydenta Rzeczypospolitej, przez Marszałka Senatu.

W wyniku śmierci prezydenta Lecha Kaczyńskiego w wypadku lotniczym 10 kwietnia 2010, w oparciu o przepisy Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z roku 1997, obowiązki Prezydenta Rzeczypospolitej sprawowali tymczasowo Marszałek Sejmu Bronisław Komorowski, a po jego wyborze na urząd Prezydenta Rzeczypospolitej oraz rezygnacji z funkcji Marszałka Sejmu 8 lipca 2010 roku, Marszałek Senatu Bogdan Borusewicz. Następnie obowiązki prezydenta wykonywał nowy Marszałek Sejmu, Grzegorz Schetyna, aż do zaprzysiężenia nowego prezydenta Bronisława Komorowskiego.

Ewentualni pełniący obowiązki

Okres Prezydent RP Marszałek Sejmu Marszałek Senatu 31 grudnia 1989 – 22 grudnia 1990 Wojciech Jaruzelski Mikołaj Kozakiewicz brak wskazania w konstytucji 22 grudnia 1990 – 24 listopada 1991 Lech Wałęsa Mikołaj Kozakiewicz brak wskazania w konstytucji 25 listopada 1991 – 7 grudnia 1992 Lech Wałęsa Wiesław Chrzanowski brak wskazania w konstytucji 8 grudnia 1992 – 14 października 1993 Lech Wałęsa Wiesław Chrzanowski August Chełkowski 14 października 1993 – 15 października 1993 Lech Wałęsa Józef Oleksy August Chełkowski 15 października 1993 – 26 października 1993 Lech Wałęsa Józef Oleksy wakat 26 października 1993 – 3 marca 1995 Lech Wałęsa Józef Oleksy Adam Struzik 3 marca 1995 – 22 grudnia 1995 Lech Wałęsa Józef Zych Adam Struzik 23 grudnia 1995 – 19 października 1997 Aleksander Kwaśniewski Józef Zych Adam Struzik 20 października 1997 Aleksander Kwaśniewski Maciej Płażyński wakat 21 października 1997 – 18 października 2001 Aleksander Kwaśniewski Maciej Płażyński Alicja Grześkowiak 19 października 2001 Aleksander Kwaśniewski Marek Borowski wakat 20 października 2001 – 20 kwietnia 2004 Aleksander Kwaśniewski Marek Borowski Longin Pastusiak 21 kwietnia 2004 – 5 stycznia 2005 Aleksander Kwaśniewski Józef Oleksy Longin Pastusiak 5 stycznia 2005 – 18 października 2005 Aleksander Kwaśniewski Włodzimierz Cimoszewicz Longin Pastusiak 19 października 2005 – 20 października 2005 Aleksander Kwaśniewski wakat wakat 20 października 2005 – 26 października 2005 Aleksander Kwaśniewski wakat Bogdan Borusewicz 26 października 2005 – 23 grudnia 2005 Aleksander Kwaśniewski Marek Jurek Bogdan Borusewicz 23 grudnia 2005 – 27 kwietnia 2007 Lech Kaczyński Marek Jurek Bogdan Borusewicz 27 kwietnia 2007 – 4 listopada 2007 Lech Kaczyński Ludwik Dorn Bogdan Borusewicz 5 listopada 2007 – 10 kwietnia 2010 Lech Kaczyński Bronisław Komorowski Bogdan Borusewicz 10 kwietnia 2010 – 8 lipca 2010 urząd opróżniony Bronisław Komorowski (tymczasowo wykonujący obowiązki prezydenta) Bogdan Borusewicz w dniu 8 lipca 2010[7] urząd opróżniony wakat Bogdan Borusewicz (tymczasowo wykonujący obowiązki prezydenta) 8 lipca 2010 – 6 sierpnia 2010 urząd opróżniony Grzegorz Schetyna (tymczasowo wykonujący obowiązki prezydenta) Bogdan Borusewicz 6 sierpnia 2010 – 7 listopada 2011 Bronisław Komorowski Grzegorz Schetyna Bogdan Borusewicz od 8 listopada 2011 Bronisław Komorowski Ewa Kopacz Bogdan Borusewicz

Oznaczenie Wyjaśnienie Złoty Głowa państwa Srebrny Ewentualny pełniący obowiązki – pierwsza osoba Brązowy Ewentualny pełniący obowiązki – druga osoba

Sprawdź też

• Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej
• Pełniący obowiązki prezydenta Stanów Zjednoczonych
• linia sukcesji prezydenckiej (USA)
• Pełniący obowiązki prezydenta Malty
• linia sukcesji prezydenckiej (Brazylia)
• sukcesja prezydencka w Argentynie

Przypisy