Przygotowane teksty na stronach, gdzie jedynym elementem są dziesiątki linków można uzyskać w systemie Link Vault oraz także w Polsce powstał i rozwija się w dość przyzwoity poziom PageRank w Google oraz zależną od poziomu PageRank.
Płatności:
W pierwszeMiejsce.pl oferujemy pełny konsulting i doradztwo
Phishing (spoofing) – w branży komputerowej, wyłudzanie poufnych informacji osobistych (np. haseł albo szczegółów karty kredytowej) przez podszywanie się pod godną zaufania osobę albo instytucję, której te informacje są pilnie potrzebne. Jest to odmiana ataku opartego na inżynierii społecznej.
Termin stał się ukuty w połowie lat 90. przez crackerów próbujących wykraść konta w serwisie AOL. Atakujący udawał członka zespołu AOL oraz wysyłał wiadomość do potencjalnej ofiary. Wiadomość zawierała prośbę o ujawnienie hasła, np. dla "zweryfikowania konta" albo "potwierdzenia informacji w rachunku". Gdy ofiara podawała hasło, napastnik uzyskiwał dostęp do konta oraz wykorzystywał je w przestępczym celu, np. do wysyłania spamu.
Termin phishing jest nieraz tłumaczony jako password harvesting fishing (łowienie haseł). Inni utrzymują, że termin pochodzi od nazwiska Briana Phisha, który miał być pierwszą osobą stosującą techniki psychologiczne do wykradania numerów kart kredytowych, jeszcze w latach 80. Jeszcze inni uważają, że Brian Phish był zaledwie fikcyjną postacią, za pomocą której spamerzy wzajemnie się rozpoznawali.
Dzisiaj przestępcy sieciowi wykorzystują techniki phishingu w celach zarobkowych. Popularnym celem są banki czy aukcje internetowe. Phisher wysyła zwykle spam do wielkiej liczby potencjalnych ofiar, kierując je na stronę w Sieci, która udaje rzeczywisty bank internetowy, a w rzeczywistości przechwytuje wpisywane tam przez ofiary ataku informacje. Typowym sposobem jest informacja o rzekomym zdezaktywowaniu konta oraz konieczności ponownego reaktywowania, z podaniem wszelkich poufnych informacji. Strona przechwytująca informacje - adres do niej był podawany jako klikalny odsyłacz w poczcie phishera - jest łudząco podobna do prawdziwej, a zamieszanie było wielokrotnie potęgowane przez błąd w Internet Explorerze (w 2004 r. ponad 90% rynku przeglądarek), który pozwalał zamaskować także rzeczywisty adres fałszywej strony. Innym sposobem było wykonywanie fałszywych stron pod adresami bardzo przypominającymi oryginalny, a więc łatwymi do przeoczenia dla niedoświadczonych osób - dla przykładu www.paypai.com zamiast www.paypal.com.
